ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΝ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΙΟΥ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ
ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΝ ΤΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
Ἀριθ. Πρωτ. 3779 Ἐν Ἀθήναις τῇ 4ῃ Σεπτεμβρίου 2021 ἐκ.ἡμ.
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ
ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΝ ΤΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ
ΠΡΟΣ
Ἅπαν τό χριστεπώνυμον πλήρωμα
Τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί εὐλογημένα, Πα­τέρες καί Ἀδελφοί, ὁ φωτισμός καί ἡ εὐλογία τοῦ Φιλανθρώπου Θεοῦ ἡμῶν, εἴησαν μετά πάντων ὑμῶν, εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
«Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἕξετε» (Ἰωάν. ιστ΄ 33) προανήγγειλε ὁ Θεάνθρω­πος Κύριος εἰς τούς Μαθητάς Του, ὀλίγον πρό τῆς σταυρικῆς Του θυσίας. Καί ὄχι μόνον θλίψιν, ἀλλά θλίψεις πολλές καί μερικές φορές πολυχρόνιες συνέ­χουν τούς ἀνθρώπους εἰς τόν κόσμον τοῦτον. Καί ὄχι μόνον θλίψεις ἀτομικές ἤ οἰκογενειακές ἤ τοπικές, ἀλλά καί θλίψεις, πού θλίβουν καί φέρουν σέ ἀγω­νία ὁλόκληρες κοινωνίες ἀνθρώπων, ὁλόκληρα ἔθνη καί μερικές φορές, θλί­ψεις παγκόσμιες καί πανανθρώπινες. Αὐτή δυστυχῶς εἶναι ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώ­που εἰς τόν κόσμον αὐτόν. «Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἕξετε» (ἐ.ἀ.) μᾶς προειδο­ποίησε ὁ Κύριος.
Μία τοιαύτη θλίψις καί ὀδυνηρή δοκιμασία εἶναι καί αὐτή ἡ ὁποία διά τῆς ἠθελημένης ἤ τῆς ἀδοκίμου ἐπεμβάσεως τῆς ἀνθρωπίνης δοκησισο­φίας ἔχει ἐνσκήψει εἰς τήν παγκόσμιον κοινωνίαν μέ τήν διασποράν ἑνός ἀπειλητικοῦ διά τήν ὑγείαν καί αὐτήν ἀκόμη τήν ζωήν τοῦ ἀνθρώπου ἰοῦ, τοῦ ὀνο­μα­σθέντος κορω­νοϊοῦ Covid-19. Καί ὡς νά μήν ἦτο ἀρκετή ἡ ἀπειλή τῆς ἀσθενείας ἐκ τοῦ κορωνοϊοῦ, ἦλθεν εἰς τήν συνέχειαν καί ἡ ἀπειλή ἐκ τῆς ἐπιβολῆς τοῦ ἐμβολίου ὡς τῆς μόνης προστασίας ἐκ τῆς ἀπειλῆς τῆς πανδημίας τοῦ κορω­νοϊοῦ. Καί οἱ ἄνθρωποι εἰς τήν πλειονότητα εὑρί­σκονται εἰς τό μέσον μίας διπλῆς ἀπειλῆς. Ὄπισθεν ἀπειλοῦνται ἐκ τῆς σο­βαρᾶς ἀσθενείας τοῦ κορω­νοϊοῦ, ἔμπροσθεν δέ ἀπειλοῦνται ἐκ τῆς ἐπιβο­λῆς ἑνός ἀγνώστου ἐν πολλοῖς ἐμβολίου, τό ὁποῖον προ­καλεῖ τόν διχασμόν τῆς κοινωνίας μέ τήν πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων νά τό ἀποδέχεται ἐξ ἀνάγκης διά νά μήν χάση τήν ἐργασίαν ἤ τίς κοινωνικές ἀνέσεις καί συνή­θειες καί τήν μειονό­τητα νά ἀρνῆται τήν χρῆσιν τοῦ ἐμβολίου διά νά μήν χάση τήν ἐλευ­θε­ρίαν τῆς προσωπικῆς ἐπιλογῆς εἰς τά ἰατρικά καί θερα­πευτικά θέματα καί διά νά διατηρήση τίς ἠθικές ἀξίες τῆς ζωῆς.
Εἰς αὐτήν τήν δοκιμασίαν εὑρισκόμενοι καί πολλοί ἐκ τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν καί τέκνων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀπευθύνονται εἰς τούς Ἱερεῖς ἤ καί εἰς ἡμᾶς τούς Ἀρχιερεῖς διά νά λάβουν ὑπεύθυνον ἀπάν­τησιν μέ τό ἐρώτημα τί νά πράξουν εἰς τήν παροῦσαν δοκιμασίαν.
Ἡ Ἐκκλησία, ὡς φιλόστοργος Μητέρα, κατανοοῦσα καί συμμεριζομένη τήν δοκιμασίαν καί τήν ἐξ αὐτῆς ἀγωνίαν τῶν ὀρθοδόξων ἀδελφῶν, ὡς καί πολλῶν ἄλλων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τήν ἰδίαν δοκιμασίαν, μέ προσευχήν καί ἐκτενῆ δέησιν πρός τόν Φιλάνθρωπον Θεόν καί Πατέρα ὅλων ἡμῶν, ἀναζητεῖ μέ ὑπομονήν καί ἐπιμονήν τήν ἁρμόζουσαν ἀπάν­τη­σιν ἐπί τοῦ ἐρωτήματος. Οὔτε διά τῆς εὐκόλου θετικῆς ἀπαντήσεως θέλει νά παρα­πλανήση τούς εὐσεβεῖς ἀδελφούς καί νά τούς καταστήση ὑπευθύ­νους ἐνώ­πιον τοῦ κριτηρίου τοῦ Δικαιοκρίτου Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν, οὔτε διά τῆς δυ­σκόλου ἀρνητικῆς ἀπαντήσεως νά ἐμπλέξη αὐτούς εἰς ἐργασια­κάς, οἰκονομι­κάς καί κοινωνικάς δυσχερείας ἤ καί ἀνυπερ­βλή­τους δοκι­μασίας, χωρίς νά ὑπάρχουν οὐσιώδεις καί σοβαρές συνέπειες καί ἐπιπτώ­σεις εἰς τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς των ἤ εἰς τήν σωματικήν ὑγείαν αὐτῶν ἤ ἀκόμη καί εἰς τά ἀναφαί­ρετα συνταγματικά δικαιώματα τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας.
Καί περί μέν τῶν ἰατρικῶν θεμάτων καί τῶν συνταγματικῶν δικαιω­μά­των ἡ Ἱερά Σύνοδος δέν θά ἤθελε νά άσχοληθεῖ συγκεκριμένως, ἄν καί ὑπάρ­χουν σοβαρές ἐνδείξεις ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι τά χρησιμοποιούμενα ἰατρικά σκευά­σματα ἔχουν ἀνεπιθύμητες παρενέργειες εἰς τήν ὑγείαν τῶν ἀνθρώ­πων, οἱ ὁποῖες διά ἀγνώστους λόγους δέν λαμβάνωνται σοβαρῶς ὑπόψιν ἀπό τούς ὑπευθύνους τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν, ἀφ’ ἑτέρου δέ ἐκ τῶν λαϊ­κῶν ἀντι­δράσεων εἶναι φανερόν ὅτι δέν γίνωνται σεβαστά καί δέν προστα­τεύωνται, ὅπως θά ἔπρεπε, τά προσωπικά δικαιώματα πολλῶν ἀνθρώπων, ἔστω καί ἄν ἀποτελοῦν τήν μειονότητα τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ.
Ὅμως ἐπί τῶν ἠθικῶν θεμάτων τά ὁποῖα ἔχουν συνέπειες ἐπί τῆς ψυχι­κῆς ὑγείας καί πιθανές ἐπιπτώσεις ἐπί τῆς σωτηρίας τῶν ὀρθοδόξων χριστια­νῶν, λόγῳ παραβάσεως Εὐαγγελικῶν ἐντολῶν καί Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκ­κλησίας, ἡ Ἱερά Σύνοδος ἔχει ἱερόν χρέος καί εὐθύνην πνευματικήν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί συγκεκριμένως τοῦ πιστοῦ ποιμνίου Αὐτῆς, νά ἐξετάση τό θέμα λεπτομερέστερον καί νά ἐνημερώση ἐπ’ αὐτοῦ τούς ὀρθοδόξους ἀδελφούς.
Ὅθεν ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐπί σειρά συνεδριάσεων ἐξέτασε μετά προσοχῆς καί εὐαγγελικῆς ἐπιμελείας τό ἐρώτημα ἄν ὑπάρχη ἠθικόν θέμα ἐκ τῆς χρή­σεως τῶν συγκεκριμένων ἰατρικῶν σκευασμάτων. Ἔλαβεν ὑπόψιν πολλά δημοσιεύματα, θετικά καί ἀρνητικά. Ἐμελέτησε τάς ἀπόψεις πολλῶν ἐπιστη­μόνων, ἰατρῶν καί εἰδικῶν ἐρευνητῶν, καί ἐξειδικευμένων Διεθνῶν Ἰατρικῶν Ἰνστιτούτων (Charlotte Lozier Institute). Ἐν τέλει τόν παρελθόν­τα μῆνα Ἰούλιον 2021, περιῆλθεν εἰς γνῶσιν ἡμῶν, ἕνα φυλλάδιον μέ τίτλον «Πρός τόν Λαό, Ἰούλιος 2021, τεῦχος 53» καί ὑπότιτλον «Οἱ χριστιανοί μᾶς ρωτοῦν γιά τό ἐμβόλιο καί οἱ γιατροί ἀπαντοῦν». Εἰς τήν σελίδα 2 καί στή­λην 2 τοῦ φυλλαδίου αὐτοῦ εἰς τό ἐρώ­τημα «στά ἐμβόλια χρησιμοποιοῦν­ται ἐμβρυϊκά κύτταρα;» οἱ ἰατροί τῆς ἁρ­μοδίας ἐπιτροπῆς τήν ὁποίαν ἔχει συστήσει ἡ Ἑλληνική Κυβέρνησις γιά τήν ἀντιμετώ­πισιν τῆς πανδημίας, ἀπαντοῦν βε­βαιωτικά ὡς ἀκολούθως «Κανένα ἀπό τά ἐμβόλια Covid-19 πού χρησιμοποι­οῦνται στή χώρα μας δέν περιέχει ἐμβρυϊκά κύτταρα. Πιό συγκεκριμένα, ἐμ­βρυϊκές κυτ­ταρικές σειρές (ὄχι ὁ ἐμβρυϊκός ἱστός) χρησι­μοποιοῦνται μερικές φορές στή διαδικασία πα­ρασκευῆς ἐμβο­λίων, συμπε­ριλαμβανομένων τῶν ἐμβολίων ἔναντι τῆς Covid-19. Οἱ ἐμβρυϊ­κές κυττα­ρικές σειρές προέρχονται ἀπό ἱστούς ἐμβρύων ἀπό θεραπευτική διακοπή τῆς κύησης καί ἐλήφθησαν ἐδῶ καί δεκαετίες (1960, 1973, 1985). Αὐτά τά κύτταρα ἀναπαράγονται ἔκτοτε στό ἐργαστήριο καί ἀφαιροῦνται πρίν ἀπό τήν ὁλοκλήρωση τῆς παρασκευῆς τῶν ἀντίστοιχων ἐμβολίων».
Ἐκ τῆς προσεκτικῆς ἀναγνώσεως τῆς ἀνωτέρω ἀπαντήσεως, παρά τήν παρελκυστική προσπάθεια μεταθέσεως τοῦ θέματος, διαπιστώνεται ὅτι διά τήν παρασκευή τῶν ἐμβολίων ἔχουν χρησιμοποιηθῆ ἐμβρυϊκές κυτ­ταρικές σειρές, δηλαδή ἀνθρώπινα κύτταρα. Ἡ πρώτη ἀπάντηση ὅτι «κα­νέ­να ἐμβόλιο δέν περιέχει ἐμβρυϊκά κύτταρα» εἶναι παρελκυστική καί μᾶλλον ἀκουσίως παγιδευτική, διότι τό ἐρώτημα δέν εἶναι ἐάν τά ἐμβόλια περιέ­χουν ἐμβρυϊκά κύτταρα, ἀλλά ἐάν στά ἐμβόλια ἔχουν χρησιμοποιηθεῖ ἐμ­βρυϊκά κύτταρα. Καί ἡ ἀπάντησις εἰς τήν συνέχειαν εἶναι βεβαιωτική, ἀλλά γίνεται προσπάθεια νά ἀμβλυνθῆ καί νά ὑποτιμηθῆ ἡ χρησιμοποίησις τῶν ἐμβρυϊκῶν κυττάρων. Εἶ­ναι ὅμως βέβαιον ὅτι διά νά χρησιμοποιηθοῦν αὐτά τά ἐμβρυϊκά κύτταρα διά τήν παρασκευήν τοῦ ἐμβολίου, ἔχει προηγη­θεῖ ἡ βιαία διακοπή τῆς φυσικῆς πορείας τῆς «ζώσης ψυχῆς» τοῦ ἐμβρύου. Καί ἡ βιαία διακοπή μίας ζωῆς λογίζεται καί εἶναι φόνος καί ὑπόκειται εἰς τήν ἀπαγορευτικήν ἐντολήν τοῦ Θεοῦ «οὐ φονεύσεις». Τό ἐάν ἔχουν χρη­σιμοποιηθεῖ εἰς τήν παρασκευήν τῶν ἐμβολίων ἐμβρυϊκά κύτταρα «μερικές φορές», ἤ ἐάν τά ἐμβρυϊκά κύττα­ρα ἔχουν ληφθεῖ «ἀπό θεραπευτική διακοπή κύησης», ἤ ἐάν ἔχουν ληφθεῖ πρό πολλῶν δεκαετιῶν, ἤ ἐάν ἔχουν ἀφαιρεθεῖ τά ἐμβρυϊκά κύτταρα ἀπό τό ἰα­τρικό σκεύασμα «πρίν ἀπό τήν ὁλοκλήρωση τῆς παρασκευῆς τῶν ἐμβολίων», δέν ἀναιροῦν τήν ἠθική εὐ­θύνη διά τήν χρῆσιν καί ἀποδοχήν προϊόντος φόνου, εἴτε ἄμεσα, εἴτε ἔμμε­σα ἐνεργουμένην. Ἡ χρῆσις καί τῶν ἐλαχίστων μορίων (κυττάρων ἤ κυττα­ρικῶν σειρῶν) ἀφαιρεθείσης βιαίως ζωῆς, ἔστω καί ἄν σώζουν πολλές ζωές ἄλλων ἀνθρώπων, δέν εἶναι ἠθικῶς ἀποδεκτή διά τήν χριστιανικήν ἠθικήν, διότι μεσολαβεῖ ἀφαίρεσις ζωῆς. Ὅσον ἀποτρό­παιος καί ἠθικῶς ἀπαράδε­κτος εἶναι ἡ ἀνθρωποθυσία, ἀλλά τόσον εἶναι ἠθικῶς ἀνεπίτρεπτος ἡ χρῆ­σις καί τῶν ἐλαχίστων μορίων βιαίως ἀφαιρε­θείσης ζωῆς διά τήν προστα­σίαν τῆς ὑγείας ἄλλων ἀνθρώπων.
Κατά τήν εὐαγγελικήν καί Πατερικήν διδασκαλίαν ἡ ψυχή ἑνώνεται μέ τό σῶμα «ἐξ ἄκρας συλλήψεως» (οὔτε σώματος χωρίς ἡ ψυχή, οὔτε ψυχῆς σῶμά ποτε νοηθήσεται... Ἡ ψυχή τὸ εἶναι λαμβάνουσα κατὰ τὴν σύλλη­ψιν ἅμα τῷ σώματι πρὸς ἑνὸς ἀνθρώπου συμπλήρωσιν ἄγεται...» (Ἁγίου Μαξί­μου τοῦ ὁμολογητοῦ, «Θεωρία σύντο­μος πρὸς τοὺς λέγοντας προϋπάρχειν ἢ μεθυ­πάρχειν τῶν σωμάτων τὰς ψυχάς», P.G. 91, 1324). Ὡς ἐκ τούτου καί ἡ ἀφαίρε­σις τῆς ζωῆς ἤ ἡ οὕτω λεγομένη «διακοπή τῆς κυήσεως», εἰς οἱον­δήποτε στά­διον τῆς ζωῆς καί δι’ οἱονδήποτε λόγον καί ἄν γίνη, συνιστᾶ κατά τήν Εὐαγ­γελικήν διδασκαλίαν «ἑκούσιον ἤ ἀκούσιον φόνον» καί ὡς τοιοῦτος κανονί­ζεται κατά τούς Ἱερούς Κανόνας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλη­σίας. Διά τοῦτο καί αὐτή ἀκόμη ἡ «εὐχή εἰς γυναῖκα, ὅταν ἀποβάληται» ἀναφέρει συγκεκριμένως «τήν σήμερον ἐν ἁμαρτίαις εἰς φόνον περιπε­σοῦ­σαν» καί ἐπαναλαμβάνει κα­τωτέρω «συγχώρησον τῇ δούλῃ σου τῇ ἐν ἁμαρτίαις φόνῳ περιπεσούσῃ ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως» (Μέγα Εὐχολόγιον, Ἔκδοσις Ἀστήρ, σελ. 125).
Διά τοῦτο, ἡμεῖς οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ συγκροτοῦντες τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλη­σίας τῆς Ἑλ­λάδος περί τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀ­θηνῶν καί πάσης Ἑλλά­δος ΠΑΧΩΜΙΟΝ, διά τῆς παρούσης Συνοδικῆς Ἐγκυ­κλίου συν­ιστῶμεν πατρικῶς καί φιλαδέλφως εἰς τούς εὐσεβεῖς ὀρθοδόξους Ἀδελφούς, πιστά τέκνα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἀφ’ ἑνός μέν μετά πολλῆς προσοχῆς καί πνευματικῆς εὐθύνης νά ἐξετάζουν καί νά χρη­σιμοποιοῦν τά παρεχόμενα ὑπό τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης σκευάσματα καί βοηθήματα, ὅταν αὐτά ἀποβλέπουν, κατά τόν λόγον τοῦ Μεγάλου Βασι­λείου, «εἰς δόξαν Θεοῦ καί τύπον τῆς τῶν ψυχῶν ἐπιμελείας» (ΕΠΕ, 8,398), ἀφ’ ἑτέρου δέ νά ἀπο­φεύ­γουν τά τοιαῦτα ἰατρικά σκευάσματα καί φαρ­μακευτικά βοηθήματα ὅταν δι’ αὐτῶν γίνεται ἤ κατά τήν προετοιμασίαν καί παρασκευήν αὐτῶν ἔχει γίνει παράβασις τῶν θείων ἐντολῶν, τάς ὁποί­ας ὁ Θεός παρέδωσεν εἰς τόν ἄνθρω­πον διά τήν ψυχικήν καί σωματικήν ὑγείαν αὐτοῦ.
Ὅθεν καί τά ἀνωτέρω μνημονευθέντα ἰατρικά σκευάσματα διά τήν ἀν­τιμετώπισιν ἤ τήν προστασίαν ἐκ τῆς ἐπιδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ (Covid-19), διά τήν παρασκευήν ἤ προετοιμασίαν τῶν ὁποίων ἔχουν χρησιμο­ποιη­θεῖ καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ἐμβρυϊκά κύτταρα ἤ κυτταρικές σειρές, ἐκ βι­αίως ἀφαι­ρεθείσης ἀνθρωπίνης ζωῆς, συνιστῶμεν πατρικῶς καί συμβου­λευτικῶς νά ἀποφεύγωνται. Ἐάν δέ κάποιοι Ἀδελφοί ἔχουν ἤδη γίνει ἀπο­δέκτες τοιού­των ἰατρικῶν σκευασμάτων ἤ ἐξ ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας ἤ ὀλιγωρίας μελλον­τι­κῶς θά λάβουν αὐτά αὐτοβούλως ἤ λόγῳ ἀσκηθείσης ἀμέσου ἤ ἐμμέσου πιέ­σεως, ἡ Ἐκκλησία ὡς φιλόστοργος Μητέρα καί εἰς θερα­πείαν καί διόρθω­σιν τῶν τέκνων Αὐτῆς ἀποβλέπουσα, κατά τάς κανονικάς διατάξεις τῆς Πεν­θέ­κτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου θά κανονίζη κατ’ οἰκονομίαν τούς με­τανοοῦν­τας καί προσερχομένους εὐπειθῶς εἰς τό Ἱερόν Μυστήριον τῆς Θείας Ἐξομο­λογή­σεως.
Πλέον δέ τούτου ἡ Ἱερά Σύνοδος μέ τήν αὐχμηράν φωνήν ἑνός αἰωνο­βίου Ἀρχιεπισκόπου συνιστᾶ καθηκόντως ἀφ’ ἑνός εἰς τούς ἐπιστήμονας ἐρευνητάς, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται διά τήν ὑγείαν τοῦ ἀνθρώπου, τῆς θείας καί τελείας αὐτῆς δημιουργίας, νά μήν παραβλέπουν τάς ἐντολάς τοῦ Δημι­ουρ­γοῦ τοῦ Σύμπαντος κόσμου, Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ πηγή τῆς σοφίας καί τῆς γνώσεως, ἀλλά νά σέβωνται τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ, ἰδίως αὐτήν ἡ ὁποία ἀφορᾶ τόν σεβασμόν πρός τήν ζωήν τοῦ ἀνθρώ­που, καθόσον ἡ τοιαύτη παράβασις θά ἔχῃ συνεπείας σοβαράς ὄχι μόνον εἰς τούς ἰδίους τούς ἐρευνητάς ἐπιστήμονας, ἀλλά εἰς ὅλους τούς ἀνθρώ­πους ὡς ἀποδέκτας τῶν ἔργων τῆς παραβάσεως τῆς θεϊκῆς ἐντολῆς. Ἀφ’ ἑτέρου δέ πατρικῶς συ­νιστᾶ εἰς τούς πολιτικούς Κυβερνῆτας τῶν λαῶν καί ἰδιαιτέρως τούς Κυβερ­νῆτας τῆς φιλτάτης ἡμῶν πατρίδος, τῆς ὀρθοδόξου Ἑλλάδος, νά τιμοῦν τόν λαόν τόν ὁποῖον κυβερνοῦν καί νά μήν ἐπιβάλλουν μέτρα καί ἀπα­γορεύσεις αἱ ὁποῖαι προκαλοῦν κρίσιν συνειδήσεως εἰς τούς πολίτας, οἱ ὁποῖ­οι εἶναι πρῶτον καί διηνεκῶς πολίται τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί ὀφείλουν νά τη­ροῦν τούς νόμους καί τάς ἐντολάς τοῦ οὐρανίου Κυβερνήτου τοῦ σύμ­παντος κόσμου καί δεύτερον εἶναι πολίται τῆς κο­σμικῆς Πολιτείας, τῆς ὁποί­ας κατ’ ἀρχήν θέλουν νά τηροῦν τούς νόμους, οἱ ὁποῖοι βεβαίως δέν ἀντιτί­θενται είς τούς αἰωνίους νόμους καί τάς ἀπαρα­βάτους ἀξίας, ὅπως εἶναι ὁ σεβασμός πρός τήν ἀνθρωπίνην ζωήν, ἡ ὁποία εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, εἴτε εἶναι κυοφο­ρούμενον ἔμβρυον εἴτε εἶναι γεγηρακώς καί ἀσύμφορος διά τήν οἰκονομίαν τῆς Πολιτείας ἀπερχόμενος τῆς παρούσης ζωῆς ἄνθρωπος.
Διά τοῦτο ἡ Ἱερά Σύνοδος ἀκολουθοῦσα καί διδάσκουσα τάς άρχάς καί τάς ἀξίας τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας καί ἰδιαιτέρως τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἐλευθερίας τῆς βουλήσεως τοῦ ἀνθρώπου, μέ ὑπέρτερον ἀξίωμα τόν εὐαγγε­λικόν λόγον «εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν...» (Ματθ. ιστ΄ 24), θεωρεῖ τήν ἐπι­βαλλομένην ὑποχρεωτικότητα ἐπί τῶν ἰατρικῶν σκευασμάτων, ἐπιεικῶς ὡς ἀπαράδεκτον καί ἐπικίνδυνον διά μίαν εὐνομουμένην δημο­κρατικήν Πολι­τείαν, ἡ ὁποία πρέπει νά ἐργάζεται διά τήν ἐξυπη­ρέ­τησιν τῶν πολιτῶν, κατά τρόπον γενικῶς ἀποδεκτόν. Εἶναι δεῖγμα ὑποβαθμίσεως καί προσβολῆς τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτισμοῦ ἡ ἐξαναγκαστική ἤ δελεαστική ἐπι­βολή ἰατρικῆς πράξεως, χωρίς προηγουμένην ἐλευθέραν καί ἀβίαστον συγ­κατάθεσιν τοῦ ἀνθρώπου. Ἀντιθέτως εἶναι χρέος καί εὐθύνη τῆς ἑκά­στοτε Διοικήσεως τῆς Πολιτείας νά ἐξεύρη καί νά χρησιμοποιῆ τρόπους διά τήν προστασίαν τῆς δημοσίας ὑγείας, οἱ ὁποῖοι δέν θά ἐπιβάλλονται πιε­στικῶς, οὔτε θά δημιουρ­γοῦν κρίσιν συνειδήσεως εἰς τούς πολίτας, οὔτε βεβαίως διχασμόν καί μερι­στικόν διαχωρισμόν τῶν πολι­τῶν. Ἡ προστασία τῆς ὑγεί­ας εἶναι συνταγμα­τικόν δικαίωμα τῶν Ἑλλή­νων πολιτῶν (ἄρθρον 5, παρ. 5 τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος), ἀλλά χωρίς νά προσβάλλεται τό δικαίωμα τῆς ἐλευ­θερίας καί τῆς ἰσονομίας, οὔτε καί οἱ ἀρχές τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης.
Ἀγαπητοί Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ πνευματικά,
Διερχόμεθα μίαν μεγάλην καί πο­λύπλευρον δοκιμασίαν, μέ πολλάς θλί­ψεις καί στερήσεις. Ὅμως ὡς ἀληθεῖς καί συνεπεῖς Ὀρθόδοξοι Χριστια­νοί, Ἀγαπητοί Ἀδελφοί, μή λυπεῖσθε, οὔτε νά ἀποκάμετε ἐκ τῆς τοιαύτης δοκιμα­σίας. Νά εἶσθε βέβαιοι ὅτι ἔχομε Φιλάν­θρωπον καί Πολυεύσπλαγ­χνον Θεόν καί Πατέρα, ὁ ὁποῖος βλέπει τόν ἀγῶνα καί τήν ἀγωνίαν τῶν τέ­κνων Του καί ἀκούει μετά προσοχῆς καί πατρικῆς εὐαισθησίας τάς δεήσεις καί παρακλή­σεις τῶν πιστῶν ἀνθρώπων. Διά τοῦτο εἰς αὐτήν τήν δοκιμα­σίαν ἄς κατα­φεύγωμεν μέ πίστιν καί ἐπιμονήν εἰς τήν βοήθειαν καί προ­στασίαν τοῦ Φι­λανθρώπου Θεοῦ ἡμῶν. Καί τότε ὄχι μόνον ἐλπίδα καί δύ­ναμιν θά λάβωμεν, ἀλλά καί τήν χάριν τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τίς θλίψεις τῆς προσκαίρου αὐτῆς δοκιμασίας θά δοκιμάσωμεν καί πνευματικά θά ἀπο­λαύσωμεν. Διότι, κατά τόν μέγαν Ἀπόστολον Παῦ­λον «καυ­χώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσι, εἰδότες ὅτι ἡ θλί­ψις ὑπομονήν κατεργά­ζεται, ἡ δέ ὑπο­μονή δοκι­μήν, ἡ δέ δοκιμή ἐλπίδα, ἡ δέ ἐλπίς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέ­χυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διά Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δο­θέντος ἡμῖν» (Ρωμ. Ε΄ 3-5). Ἐξ ἄλλου, ὅπως παρατη­ροῦμεν, οἱ Διοι­κοῦντες κατά πρῶτον λόγον στεροῦν ἀπό τούς μή συμ­μορφουμέ­νους μέ τάς ἐντολάς των, τάς διασκε­δάσεις καί τά θεάματα. Αὐτά ὅμως δέν εἶναι δι’ ἡμᾶς τούς χριστιανούς. Εἶναι εὐκαι­ρία λοιπόν μέ τήν ἐντολήν τῶν κοσμι­κῶν κυβερνητῶν, νά τηρήσωμεν ἀρτιώ­τερον τόν νόμον τοῦ Θεοῦ.
Προσέτι δέ προτρέπομεν πάντας τούς εὐσεβεῖς Ἀδελφούς καί τέκνα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας νά ἐντείνουν τάς κατ’ ἰδίαν δεήσεις καί τάς ἱκετευτικάς παρακλήσεις πρός τόν Φιλάνθρωπον Θεόν ἡμῶν ἵνα διά τῶν πρε­σβειῶν τῆς Ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθέ­νου Μαρίας καί πάντων τῶν Ἁγίων ἀπαλλάξη πάντας ἡμᾶς ἐκ τῆς ἀπειλῆς τῆς λοιμικῆς ἀσθενείας καί τῶν θλίψεων ἐκ τῆς διπλῆς αὐτῆς δοκιμασίας, ἀφ’ ἑτέρου δέ έντελλόμεθα τούς τιμιωτάτους ἐφημερίους καί ἱεροψάλτας τῶν κατά τόπους Ἐνοριῶν, νά ψάλλουν ἅπαξ τῆς ἑβδομάδος εἰς κατάλληλον εὐκαιρίαν τόν Κανόνα εἰς τήν Ἁγίαν Τριάδα «εἰς ἀπειλήν λοιμικῆς ἀσθενείας» ἐκ τοῦ Μεγάλου Εὐχολογίου. Ἡμεῖς δέ ὡς Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χρι­στοῦ ἀκολουθοῦντες τό παράδειγμα τοῦ Ἀρχιποίμενος Κυρίου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀφ’ ἑνός μέν καθ’ ἑκάστην ἀτο­μικῶς καί κατ’ ἰδίαν ἀνα­πέμπομεν ἐκτενεῖς δεήσεις ὑπέρ ἐνισχύσεως καί προστασίας πάντων τῶν ἀδελφῶν καί πνευματικῶν τέ­κνων τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀφ’ ἑτέρου δέ ἀγρύπνως καί ἐξεταστι­κῶς θά παρακολου­θοῦ­μεν μετά προσοχῆς καί διακρίσεως τάς νεωτέρας ἐξελίξεις ἐπί τοῦ θέματος τῆς διπλῆς αὐτῆς δοκι­μασίας καί θά ἐνημερώνωμεν καταλ­λήλως τά μέλη καί πνευματικά τέκνα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.
Μετά πολλῆς πατρικῆς ἀγάπης καί ποιμαντικῆς μερίμνης, εὐχόμεθα καί προσευχόμεθα διαπύρως ὑπέρ πάντων ὑμῶν, ὅπως Κύριος ὁ Θεός καί Πατήρ πάντων ἡμῶν δώη πᾶσιν ὑμῖν σοφίαν καί δύναμιν διά τήν ἀντιμετώ­πισιν κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ τῆς παρούσης διπλῆς θλιβερᾶς δοκιμασίας.
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
Ὁ Πρόεδρος
†Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ΠΑΧΩΜΙΟΣ
Τά Μέλη
†Ὁ Μεσογαίας Λαυρεωτικῆς καί Ἀχαρνῶν ΚΗΡΥΚΟΣ
†Ὁ Πατρῶν ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ
†Ὁ Ἄργους ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ
Ὁ Γραμματεύς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
†Ἀρχιμανδρίτης Ἀντώνιος Γκιόκας.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΟΠΛΑ

Τα όπλα του Χριστιανού στον πνευματικό του αγώνα    Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ       

Όπως στεκόταν στον παράδεισο (Γεν. 3:24), έτσι στέκεται και τώρα απειλητικός απέναντι στον άνθρωπο ο θανάσιμος εχθρός του, το πεσμένο «Χερουβείμ», με το περιστρεφόμενο πύρινο ξίφος. Αδιάκοπα και αδιάλλακτα πολεμάει το πλάσμα του Θεού, προσπαθώντας να το παρασύρει στην παράβαση των εντολών Του και σε όλεθρο μεγαλύτερο από εκείνον των προπατόρων μας. Δυστυχώς, με κάθε επιτυχία του ο εχθρός ενθαρρύνεται και γίνεται πιο επιθετικός.

Το περιστρεφόμενο πύρινο ξίφος που έχει στο χέρι του ο άρχοντας του αέρα, είναι, σύμφωνα με την ερμηνεία του οσίου Μακαρίου του Μεγάλου, (1) η δυνατότητα των δαιμόνων να περιστρέφουν τη διάνοια και την καρδιά του ανθρώπου, σαλεύοντας και φλογίζοντάς τες με ποικίλα πάθη. Ο απόστολος κάνει λόγο για «τα φλογισμένα βέλη του πονηρού» (Εφ. 6:16), ενώ ο προφήτης παρομοιάζει την επενέργεια του διαβόλου στην ψυχή με «τη φωτιά που καίει τ’ αγκάθια» (Ψαλμ. 117:12).

Collapse )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

    

Ὀρθοδοξία καί Οἰκουμενισμός 


                

                                                       

ΤΟ ΒΑΤΡΑΧΑΚΙ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ  

  

Η χύτρα βράζει…

κι οι Ποιμένες μας κράτησαν μέσα! 

Collapse )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Η ΦΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΔΙΑΣΠΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ

Η φιλία με Οικουμενιστές διασπά την ενότητα

Ἑρμηνεία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου στὸ παρακάτω τμῆμα

τοῦ σημερινοῦ Ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος:

Ἓν σῶμα καὶ ἓν πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε

ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν· εἷς Κύριος,

μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς Πατὴρ

πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ

ἐν πᾶσιν. Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις

κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.

(Χρυσοστόμου Ἰω., Ὑπόμνημα εἰς τὴν πρὸς Ἐφεσίους, Λόγος ΙΑ΄, Πατερικαὶ Ἐκδόσεις ”Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς”, τόμ. 20, σελ. 686, ἑξ.).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ

___________________________

«Εἴ τις αἱρετικῶν φίλος εἴη, οὐχ ἓν πνεῦμα». Ἑρμηνεύοντας ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τοὺς στίχους τοῦ σημερινοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος τῆς Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολῆς τοῦ ἀπ. Παύλου, στρέφει τὸ λόγο πρὸς τὸ τρίπτυχο ἀλήθεια, ἀγάπη, ἑνότητα ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχει μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν καὶ γράφει: «Ἀγάπην ζητεῖ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Παῦλος, ὄχι οἱανδήποτε, ἀλλ’ αὐτὴν ἡ ὁποία μᾶς συνενώνει μεταξύ μας ἀδιασπάστως, καὶ μᾶς συνενώνει κατὰ τέτοιον τρόπον καὶ τόσον τέλεια, ὡσὰν νὰ εἴμεθα μέλη πρὸς μέλη. Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία κατορθώνει τὰ μεγάλα καλά. Διὰ τοῦτο λέγει, “ἕνα σῶμα”, διὰ νὰ δείξῃ καὶ τὴν συμπάθειαν καὶ τὸ νὰ μὴ ἐπιδιώκομεν ν’ ἁρπάσωμεν τὰ ἀγαθὰ τῶν ἄλλων καὶ τὸ νὰ χαιρώμεθα μαζὶ μὲ αὐτούς, καὶ ὅλα γενικῶς νὰ εἶναι κοινά. Καὶ καλῶς εἶπε, “ἕνα πνεῦμα” διὰ νὰ δείξῃ ὅτι εἰς τὸ ἕνα σῶμα, ἕνα πνεῦμα θὰ ὑπάρχῃ, ἢ ὅτι εἶναι μὲν δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ ἕνα σῶμα, ὄχι ὅμως ἕνα πνεῦμα...»

Collapse )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ

Υπεραγία Θεοτόκε, Μητέρα του ζώντος Θεού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που δοξάστηκες από τον Υιό σου και Θεό μας με το να κυοφορηθεί από εσένα, ώστε να γίνεις «χώρα του αχωρήτου», δέξου και τη δική μου προσευχή, την απλή και ταπεινή.

Δέξου τη δοξολογία μου ως τιμιώτερη από τα Χερουβείμ και ενδοξότερη ασύγκριτα από τα Σεραφείμ, ως ανώτερη από τους αγγέλους και αρχαγγέλους, ως Βασίλισσα του Ουρανού και Δέσποινα – Κυρία του κόσμου, ως η μόνη Θεοτόκος και Μητέρα του Φωτός.

Δέξου την ευχαριστία μου για τη στοργική αθόρυβη παρουσία σου στη ζωή μου, για τις μεσιτείες σου στον Κύριο, ώστε μέσω των Μητρικών σου παρακλήσεων να αξιωθώ του ελέους Του «εν τω νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι».

Δέξου και τη δέησή μου ως αναξίου και αμαρτωλού που ζητά συμπαράσταση και συμπόρευση. Ξέρεις ότι η Χάρις του Θεού έρχεται, εάν ταπεινώσω τον εαυτό μου. Κι η ταπείνωση γεννάται από τη συντριβή της καρδιάς, αλλά και την εμπειρία της αγάπης του μεγάλου Θεού μου. Μάθε μου την ταπείνωση, εσύ που είσαι η ενσάρκωσή της. Μάθε μου τη Θεική αγάπη, εσύ που τη γεύτηκες πάνω απ’ όλους πιο πολύ.

Ακόμα, σε παρακαλώ «Αγνή Παρθένε Μαριάμ, των θλιβομένων η χαρά», χάρισέ μου την πίστη που υπομένει, την υπομονή που ελπίζει, την ελπίδα που χαροποιεί και τη χαρά που γίνεται εμπειρία παρουσίας Χριστού. Μα πάνω απ’ όλα κάνε με να αγαπώ όλο τον κόσμο, αφήνοντας τον εαυτό μου στα χέρια σου και νικώντας τη φιλαυτία, τη ρίζα όλων των παθών.

Γίνε το Φως της ζωής μου, η ζωή της καρδιάς μου, η καρδιά της χαράς μου. Εις αιώνας!

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

ΦΕΥΓΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΩΣ ΦΕΥΓΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟ ΟΦΕΩΣ

Μέγας Αθανάσιος

«Ἐάν ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοί τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφονται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή αὐτούς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον ἤ μετ' αὐτῶν ἐμβληθῆναι ὡς μετά Ἄννα καί Καϊάφα εἰς τήν γέενναν τοῦ πυρός» (Μ. Ἀθανασίου, Ἐκ τοῦ κατὰ αἱρέσεων, P.G. 35, 33 καὶ ΒΕΠΕΣ 33, 199).

«Όποιος έχει εκπέσει απ’ την αλήθεια της πίστεως δεν είναι δυνατόν να καλείται Χριστιανός» P.G 26, 596A.

«Όστις αν βούληται σωθήναι προ πάντων δει κρατείν την καθολικήν πίστιν ην ειμη είς έκαστος σώαν και αμώμητον τηρήσει άνευ δισταγμού εις τον αιώνα απολείται» (Σύμβολο Μέγα Αθανασίου 321). 

«ΦΕΥΓΕΤΕ ΑΥΤΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΟΥΝΙΤΑΣ, ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ, ΩΣ ΦΕΥΓΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟ ΟΦΕΩΣ»

« Ο αληθινά ενδιαφερόμενος διά την σωτηρίαν του, πρέπει να αρχίσει να εξοικειώνεται με την ιδέα της απομακρύνσεως από των αιρετικών οικουμενιστων Επισκόπων, ώστε όταν δεί ότι ποιμαίνεται από εχθρούς του Χριστού να προφυλαχθεί, διά να μη βρεθη ως ανόητος, μετά της μερίδος του προδότου Ιούδα…»

(Από το βιβλίον «» Οι ληστές της θείας διδασκαλίας») ..

ΝΗΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ 

«Τη νηστεία ευφραινόμενοι, ταίς υμνωδίαις αγαλλόμενοι, και ταίς εντεύξεσι (=με τις προσευχές) κράτος, κατά πάντων των παθων, φερόμενοι πατησωμεν, του Βελίαρ τά ενεδρα, βοήσωμεν τω Χριστω συνεπόμενοι. Τον Σταυρόν σου βλέψαι αξίωσον ημάς, ως οικτίρμων παρέχων το μέγα ελεος».. 

(Κάθισμα της γ΄στιχολογιας της Τρίτης της γ εβδομάδος των Νηστειων)

ΕΚ ΤΗΣ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ

Collapse )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῶ ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά. 

Παραθέτω μίαν πολύ κατανυκτικήν προσευχήν τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου τοῦ Φιλεώτη, τήν ὁποίαν ὁ ἅγιος ἔλεγε καθ’ ἑκάστην μετά πολλῶν δακρύων, καί τήν ὁποίαν δύναται νά λέγη «ἐν παντί καιρῶ καί τόπω» καί κάθε ὀρθόδοξος χριστιανός, ὁ ὁποῖος ἐπιθυμεῖ τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς του. Προσηύχετο, λοιπόν, ὁ ἅγιος οὕτω:

«Ἐλέησον, ἐλέησον, ἐλέησόν με, Χριστέ μου καρδιογνῶστα, ἥμαρτον, μή με καταδικάσης. 

Πρόσδεξαι τόν κλαυθμόν μου ἐκ τῆς πικρίας τῆς ψυχῆς μου, τήν ὁποίαν ὁ ἰός, οἴμοι, τῆς ἁμαρτίας ἐνέβαλε. 

Τοῖς πάθεσί σου Κύριε, ἴασαι τά πάθη τῆς ψυχῆς μου. 

Τοῖς τραύμασί Σου, τά τραύματα θεράπευσον τοῦ νοός μου. 

Τῶ τιμίῳ Αἵματί Σου τό ἐμόν αἷμα καθάγνισον, ὡς γνωρίζεις, καί μέτοχον ποίησόν με τοῦ θείου Σώματός Σου. 

Ἡ χολή τήν ὁποίαν παρά τῶν ἐχθρῶν ἐποτίσθης, Χριστέ μου, ἀς μέ λυτρώση τό ταχύτερον ἐκ τῆς πικρίας τοῦ ὄφεως. 

Τό Σῶμά Σου τό τανυσθέν ἐπί τοῦ ξύλου τοῦ Σταυροῦ Σου, ἀς ἀναπετάση τόν νοῦν μου πρός τήν Σήν θεωρίαν. 

Ἡ κεφαλή Σου, τήν ὁποίαν ἔκλινας ἐπί τοῦ Σταυροῦ, αὐτή ἀς ὑψὠση τήν κεφαλήν μου κατά τῶν ἀντιπάλων. 

Αἱ καθηλωθεῖσαι παναμώμητοι χεῖρές Σου, ἀς μέ ἀναγάγουν ἐκ τοῦ λάκκου τῆς ἀπωλείας, καί ἀς μέ ὡδηγήσουν ἐνώπιόν Σου. 

Τό ῥαπισθέν καί ἐμπτυσθέν ὑπό τῶν καταράτων πρόσωπόν Σου τό Ἅγιον, αὐτό ἀς μοῦ στιλβώση τό πρόσωπον τό μιανθέν ὑπό τῆς ἀνομίας. 

Collapse )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ

ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΗΣ ΒΙΡΙΤΑ

«Από Μένα ήταν αυτό!»

(Επιστολή του Αγ. Σεραφείμ της Βίριτσα, 

σε πνευματικό του παιδί που βρισκόταν στην φυλακή)

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ένα γράμμα που στάλθηκε από τον Πατέρα Σεραφείμ σ’ ένα πνευματικό του παιδί, επίσκοπο, ο οποίος βρισκόταν στη φυλακή. Είναι ένας λόγος παρηγοριάς και νουθεσίας που ο Δημιουργός Θεός απευθύνει στη ψυχή του ανθρώπου.

Έχεις ποτέ σκεφτεί ότι όλα που αφορούν εσένα, αφορούν και Έμενα; Διότι αυτά που αφορούν εσένα αφορούν την κόρη του οφθαλμού Μου.

Είσαι πολύτιμη στα μάτια Μου (ομιλεί για τη ψυχή), και σε έχω αγαπήσει, γι’ αυτό είναι ιδιαίτερη χαρά για Μένα να σε εκπαιδεύσω. Όταν οι πειρασμοί έρχονται επάνω σου και ο πολέμιος, σαν το ποτάμι, θέλω να ξέρεις ότι,

Από Μένα ήταν αυτό.

Θέλω να ξέρεις ότι η αδυναμία σου έχει ανάγκη από τη δύναμη Μου, και η ασφάλεια σου βρίσκεται στο να Με αφήσεις να σε προστατεύω. Θέλω να ξέρεις ότι, όταν βρίσκεσαι σε δύσκολες συνθήκες, μεταξύ των ανθρώπων που δεν σε καταλαβαίνουν, δεν λογαριάζουν αυτά που σου είναι ευάρεστα, και σε απομακρύνουν,

Από Μένα ήταν αυτό. 

Είμαι ο Θεός σου, οι περιστάσεις της ζωής είναι στα χέρια μου, δεν βρέθηκες τυχαία στη θέση σου, είναι ακριβώς η θέση που σου έχω ορίσει. Δε Με παρακαλούσες να σου μάθω την ταπείνωση; Και να, σε έβαλα σ’ αυτό ακριβώς το περιβάλλον, στο σχολείο όπου διδάσκουν αυτό το μάθημα. Το περιβάλλον σου και αυτοί που ζουν γύρω σου μόνο εκτελούν το θέλημα Μου. Έχεις οικονομικές δυσκολίες και μόλις τα βγάζεις πέρα, να ξέρεις ότι,

Από Μένα ήταν αυτό.

Collapse )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

ΨΑΛΜΟΣ 6 ΚΥΡΙΕ ΜΗ ΜΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙΣ

ΨΑΛΜΟΣ 6 - ΚΥΡΙΕ, ΜΗ ΜΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙΣ
1 Εἰς τὸ τέλος, ἐν ὕμνοις, ὑπὲρ τῆς ὀγδόης· ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ.
1 -
1 Στον πρωτοψάλτη, με οκτάχορδο λαούτο. Ψαλμός του Δαβίδ.
2 Κύριε, μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξῃς με, μηδὲ τῇ ὀργῇ σου παιδεύσῃς με.
2 Κυριε, επάνω στον δίκαιον θυμόν σου μη με τιμωρήσης δια τας αμαρτωλάς μου πράξεις, και μη θελήσης επάνω εις την δικαίαν σου οργήν να με παιδαγωγήσης με σκληρότητα.
2 Κύριε, μη με δικάσεις πάνω στο θυμό σου· μες στην οργή σου μη με τιμωρήσεις.
3 ἐλέησόν με, Κύριε, ὅτι ἀσθενής εἰμι· ἴασαί με, Κύριε, ὅτι ἐταράχθη τὰ ὀστᾶ μου,
3 Ελέησέ με, Κυριε, διότι είμαι σωματικώς και ψυχικώς ασθενής. Θεράπευσε, Κυριε, εμέ τον ασθενή, διότι και αυτά τα οστά μου έχουν ταραχθή εξ αιτίας των αμαρτιών μου.
3 Ελέησέ με, Κύριε, γιατί είμ' αδύναμος· θεράπευσέ με, Κύριε, γιατί τα κόκαλά μου τρέμουν
4 καὶ ἡ ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα· καὶ σύ, Κύριε, ἕως πότε;
4 Η δε ψυχή μου επλημμύρισεν από ταραχήν και ανεστατώθη εξ αιτίας της δικαίας σου οργής. Εως πότε όμως, Κυριε, θα στέκης μακράν από εμέ και ωργισμένος θα στρέφης αλλού το πρόσωπόν σου;
4 και πολύ συνταράζεται η ψυχή μου. Αλλά ως πότε, Κύριε, εσύ θα μένεις απαθής;
5 ἐπίστρεψον, Κύριε, ῥῦσαι τὴν ψυχήν μου, σῶσόν με ἕνεκεν τοῦ ἐλέους σου.
5 Στρέψε, Κυριε, το πρόσωπόν σου προς εμέ. Γλύτωσε το σώμα και την ψυχήν μου από τας συμφοράς. Σώσε με, όχι δια τας καλάς μου πράξεις, αλλά δια την άπειρον ευσπλαγχνίαν σου.
5 Έλα, Κύριε, λύτρωσε τη ζωή μου· σώσε με, χάρη στην ευσπλαχνία σου.
6 ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν τῷ θανάτῳ ὁ μνημονεύων σου· ἐν δὲ τῷ ᾅδῃ τίς ἐξομολογήσεταί σοι;
6 Διότι, εάν αποθάνη κανείς αμετανόητος και καταβή στον άδην, δεν είναι δυνατόν να σε ενθυμήται, Κυριε. Εις τον άδην ποιός αμετανόητος είναι δυνατόν να σε δοξολογήση; Εγώ όμως, Κυριε, μετανοών δια τας παραβάσεις μου κλαίω.
6 Γιατί νεκρός κανείς δε σε θυμάται! Ποιος μες στον άδη σε δοξολογεί;
7 ἐκοπίασα ἐν τῷ στεναγμῷ μου, λούσω καθ᾿ ἑκάστην νύκτα τὴν κλίνην μου, ἐν δάκρυσί μου τὴν στρωμνήν μου βρέξω.
7 Εκοπίασα, απέκαμα από τους στεναγμούς μου δια τας παρεκτρρπάς μου. Ελουσα και λούζω κάθε νύκτα το κρεββάτι μου και βρέχω με τα άφθονα δάκρυά μου το στρώμα μου.
7 Από τους στεναγμούς μου απόκαμα· στην κλίνη μου όλη τη νύχτα κλαίω, με δάκρυα πλημμυρώ το στρώμα μου.
8 ἐταράχθη ἀπὸ θυμοῦ ὁ ὀφθαλμός μου, ἐπαλαιώθην ἐν πᾶσι τοῖς ἐχθροῖς μου.
8 Κλαίω συνεχώς εξ αιτίας της οργής σου και από τα δάκρυά μου επόνεσαν τα μάτια μου. Εγινα ασήμαντος, σαν το παληωμένο ένδυμα, και περιφρονημένος από τους εχθρούς μου.
8 Το φως μου απ' την εξάντληση αδυνάτισε· καταρρακώθηκα απ' όλη αυτή τη θλίψη.
9 ἀπόστητε ἀπ᾿ ἐμοῦ πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν, ὅτι εἰσήκουσε Κύριος τῆς φωνῆς τοῦ κλαυθμοῦ μου·
9 Αλλά το έλεος του Κυρίου είναι άπειρον και δια τούτο εις αυτό ελπίζω και φωνάζω προς τους εχθρούς μου· φύγετε μακρυά από μένα κατεντροπιασμένοι, όσοι εργάζεσθε την ανομίαν. Δεν σας φοβούμαι, διότι είμαι βέβαιος ότι ο Κυριος εδέχθη με ευμένειαν την προσευχήν, που με δάκρυα και κλαυθμούς του απηύθυνα.
9 Μακριά από μένα φύγετε της ανομίας οι εργάτες όλοι· γιατί ο Κύριος άκουσε του θρήνου μου τον ήχο.
10 ἤκουσε Κύριος τῆς δεήσεώς μου, Κύριος τὴν προσευχήν μου προσεδέξατο.
10 Ηκουσεν ο Κυριος την δέησίν μου. Ο Κυριος ευηρεστήθη να κάμη δεκτήν την προσευχήν μου.
10 ʼκουσε ο Κύριος τη δέησή μου, δέχτηκε ο Κύριος το αίτημά μου.
11 αἰσχυνθείησαν καὶ ταραχθείησαν σφόδρα πάντες οἱ ἐχθροί μου, ἀποστραφείησαν καὶ καταισχυνθείησαν σφόδρα διὰ τάχους.
11 Ας κατεντροπιασθούν και ας κυριευθούν από φόβον και τρόμον οι εχθροί μου. Ας γυρίσουν οπίσω και πανικόβλητοι ας τραπούν εις φυγήν, ας καταισχυνθούν γρήγορα.
11 Θα ντροπιαστούν, θα ταραχτούν πολύ οι εχθροί μου όλοι· θα τραβηχτούνε πίσω, θα καταντροπιαστούνε ξαφνικά.
Ερμηνείες Ψαλμού
α1 Μιά κραυγή ἀγωνίας.
α2 Γιά τήν ἀντιμετώπιση δύσκολων ἀσθενειῶν.
β Ἐάν αἰσθάνεσαι τήν ἀπειλή τοῦ Κυρίου λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν.
γ Γιά νά ἐλευθερώσῃ ὁ Θεός τόν μαγεμένο ἄνθρωπο.
δ Ἄν εἶσαι ἄρρωστος ἤ πονᾶς.
στ Παρακλητική προσευχή νά μή μᾶς τιμωρήση ὁ Θεός γιά τίς ἠθικές παρεκτροπές μας καί νά ἐπισπεύση τή λύτρωσή μας ἀπό τά πάθη πού μᾶς βασανίζουν.
ζ Παρουσιάζει ἁμαρτωλό βαρειά ἔνοχο καί αὐστηρά τιμωρημένο, συντετριμμένο ψυχικά καί σωματικά, πού ζητεῖ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
θ Αἴτηση παρά τοῦ Θεοῦ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν.
Συντομογραφίες:
α1. Ἐξήγηση ψαλμῶν, σύμφωνα μέ τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων.
α2. Χρήση τῶν ψαλμῶν σύμφωνα μέ τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων.
β. Μ. Ἀθανασίου ἔργα, Ἑρμηνευτικά Α, ψαλμοί,πρός Μάρκελλῖνον εἰς τήν ἑρμηνεία τῶν ψαλμῶν. Ε.Π.Ε. τόμος 5ος, Θεσ/κη 1975.
γ. Ὅσιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης. Ἱερομ. Χρυσοστόμου "ὁ Γέρων Παΐσιος, Ἅγιον Ὄρος 1994, σελ. 227
δ. Περιοδικό· " Ὁσία Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου ", Ἱ. Μ. Ὁσίας Εἰρήνης τῆς Χρυσοβαλάντου, Λυκόβρυση Ἀττικῆς, τεῦχος 323, 1988
ε. Μον. Εὐθ. Ζυγαβηνοῦ, ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου· "Ἑρμηνεία εἰς τούς ΡΝ (150) ψαλμούς τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ. ἔκδ. "Ὀρθόδοξος Κυψέλη", Θεσ/κη 1972
σ. Χ. Τσολακίδη, Οἱ ψαλμοί γιά κάθε περίσταση, β, ἔκδ. Τσολακίδη, 2, Ἀθῆναι 2003
ζ. Ιεροῦ Χρυσοστόμου, ὁμιλίαι εἰς τούς ψαλμούς, ἔκδ. Ὠφελίμου βιβλίου, Ἀθῆναι 1973, τόμοι 53 -60
η. Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ, καθηγουμένου Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας, Κατήχήσεις καί λόγοι "Ἀγαλιασώμεθα τῶ Κυρίῳ", τόμ. 3, Ὁρμύλια Χαλκιδικῆς, 1999.
θ. Ἁγίου Νεκταρίου, "Ψαλτἠριον τοῦ Παντάνακτος Δαυΐδ", ἔκδ. β, ἔκδ. Νεκτ. Παναγόπουλος, Ἀθῆναι 2003

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Κάποιου είδους ασθένεια θα εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο ....

Γωγ και Μαγώγ 

 Σε αυτό το βίντεο ο ραββίνος Lawrence Hajioff παρουσιάζει την εβραϊκή διδασκαλία για τον μεγάλο πόλεμο που θα φέρει τον «ευσεβή βασιλέα - μεσσία».Η πιο γνωστή ερμηνεία η οποία έχει εισχωρήσει από παλιά και σε ορθόδοξους χριστιανικούς κύκλους, ( γνωστή ως «μεσοβασιλεία» ή «αναλαμπή της Ορθοδοξίας») είναι αυτή του μεγάλου πολέμου , που θα φέρει τον «ευσεβή βασιλέα». Το θέμα αυτό το έχει αναλύσει επαρκώς και ορθοδόξως ο πατήρ Αρσένιος Κομπούγιας. 

Υπάρχει και μία άλλη ραββινική διδασκαλία που παρουσιάζεται σε αυτό το βίντεο, η οποία λέει ότι Γωγ και Μαγώγ είναι ένα σημαντικό γεγονός το οποίο θα φέρει τον «μεσσία» τους - μια πανδημία. Κάποιου είδους ασθένεια που θα εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο, θα μπερδέψει τους επιστήμονες, θα κρατήσει πολύ καιρό και θα γονατίσει τον κόσμο, όπως αναφέρεται στο βίντεο. H ερμηνεία αυτή δόθηκε από έναν απο τους κορυφαίους ραββίνους τους , τον Netziv, ο οποίος πέθανε το 1893.