?

Log in

No account? Create an account

Previous 10 | Next 10

Oct. 3rd, 2017

ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ

π τ βίο τς γίας Συγκλητικς
Τς μελες κα ρθυμες ψυχές, λεγε μακαρία Συγκλητική, κι κενες πο π νωθρότητα δν καταφέρνουν ν προκόψουν στν ρετή, καθς κα σες κυριεύονται εκολα π τν πόγνωση, πρέπει ν τς νθαρρύνουμε. ν μάλιστα παρουσιάσουν κόμα κι να μικρ καλό, ν τ θαυμάζουμε κα ν τ μεγαλοποιομε. πεναντίας, κα τ πι σοβαρ κα μεγάλα σφάλματά τους, ν τ χαρακτηρίζουμε μπροστά τους σν πολ μικρ κι σήμαντα. Γιατ διάβολος, πο θέλει λα ν τ διαστρέφει γι ν μς κολάσει, προσπαθε ν κρύβει π τος γωνιστς κα τος πιμελες στν σκηση τς μαρτίες τους, κάνοντάς τους ν τς ξεχνον, γι ν τος ρίξει τσι στν περηφάνεια. ν, ντίθετα, στς ρχάριες κα στερέωτες ψυχς παρουσιάζει ξογκωμένα τ μαρτήματά τους, γι ν τς ρίξει σ πελπισία.

Ν πς πρέπει λοιπν ν παρηγορομε τς ψυχς ατς πο κλονίζονται: Ν τος θυμίζουμε τν πέραντη συμπάθεια κα γαθότητα το Θεο.
Ν τς βεβαιώνουμε πς Κύριός μας εναι πολυέλεος κα σπλαγχνικς κα μακρόθυμος, τοιμος πάντα ν νακαλέσει τν καταδίκη τν μαρτωλν νθρώπων (πρβλ. ωλ 2:13). Σ᾿ ατς τς ψυχς ν φέρνουμε κα μαρτυρίες π τς γιες Γραφές, πο ν φανερώνουν τν προσμέτρητη συμπάθεια το Θεο σ᾿ κείνους πο μάρτησαν κα μετανόησαν.
Ν τος λέμε, γι παράδειγμα:

Πς Ραβ ταν πόρνη, λλ σώθηκε χάρη στν πίστη της (ησ. Ναυ 2:1 κ.. βρ. 11:31).
Πς Παλος ταν διώκτης, γινε μως σκεος κλογς (Πράξ. 9:1 κ..)
Κα πς λστς λεηλατοσε κα σκότωνε, λλ μ᾿ ναν του μόνο λόγο νοιξε πρτος τη θύρα το παραδείσου (Λουκ. 23:39-43).
Ν τος λέμε κόμα γι τν εαγγελιστ Ματθαο (Ματθ. 9:9-13) κα τν τελώνη (Λουκ. 18:9-14) κα τν σωτο (Λουκ. 15:11-32)

κα κάθε λλη παρόμοια περίπτωση. Κα μ λ᾿ ατ ν στηρίζουμε τς δύνατες ψυχές, γλιτώνοντάς τες π τν πόγνωση.
Τς ψυχς πάλι πο κυριεύονται π τν περηφάνεια, ν τς διορθώνουμε μ πι ντυπωσιακ παραδείγματα.
Ν νεργομε δηλαδ σν τος πολ μπειρους κηπουρούς, πού, ταν δον να φυτ καχεκτικ κα σθενικό, τ ποτίζουν μ φθονο νερ κα τ περιποιονται μ πολλ φροντίδα, γι ν᾿ ναπτυχθε κ ν δυναμώσει. ν, ντίθετα, ταν δον σ᾿ να φυτ πρόωρα βλαστάρια, κλαδεύουν τ περιττά, γι ν μν ξεραθον σύντομα. λλ κα ο γιατροί, σ᾿ λλους ρρώστους συνιστον πολυφαγία κα κινητικότητα, ν σ᾿ λλους πιβάλλουν μακρόχρονη δίαιτα κα κινησία».

ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΓΛΥΚΕΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ

Να γνωρίζεις ότι πολλές φορές θα αισθανθείς τον εαυτό σου να ενοχλείται και να λείπει από μέσα του αυτή η αγία ειρήνη και γλυκιά μοναξιά και αγαπητή ελευθερία, και μερικές φορές μπορεί να σηκωθεί από τις κινήσεις της καρδιάς σου μία σκόνη, που θα σε ενοχλήσει στην πορεία που πρόκειται να εκτελέσεις. Και αυτό σου το παραχωρεί ο Θεός για μεγαλύτερο καλό σου. Θυμήσου ότι αυτός είναι ο πόλεμος από τον οποίον οι άγιοι έλαβαν τα στεφάνια των μεγάλων μισθών. Σε όλα εκείνα που σε συγχίζουν πρέπει να πείς: «Κύριέ μου, βλέπεις εδώ τον δούλο σου, ας γίνει σε μένα το θέλημά σου. Γνωρίζω και το ομολογώ ότι η αλήθεια των λόγων σου παραμένει πάντοτε σταθερή και οι υποσχέσεις σου είναι αψευδείς και σ αυτές ελπίζω. Εγώ παραμένω μόνον για σένα». Ευτυχισμένη, βέβαια, είναι η ψυχή εκείνη που προσφέρεται με τον τρόπο αυτό στον Κύριό της, κάθε φορά που ενοχληθεί ή συγχισθεί. Και αν παραμείνει ο πόλεμος αυτός και δεν μπορέσεις έτσι γρήγορα, όπως θέλεις να ενώσεις το θέλημά σου με το θέλημα του Θεού, μην δειλιάσεις γι αυτό ούτε να λυπηθείς. Αλλά συνέχισε να προσφέρεις τον εαυτό σου και να προσκυνάς και θα νικήσεις. Ρίξε μία ματιά και στον κήπο που ήταν ο Χριστός σου και που τον αποστρεφόταν η ανθρωπότητα λέγοντας: «Πατέρα, αν είναι δυνατό, ας παρέλθει το ποτήριο αυτό από εμένα». Αλλά αμέσως διέταξε να βάλει την ψυχή του σε μοναξιά και με ένα θέλημα απλό και ελεύθερο έλεγε με πολύ βαθειά ταπείνωση: «αλλά όχι όπως θέλω εγώ, αλλά όπως Εσύ» (Ματθ. 26,39). Όταν βρίσκεσαι σε κάποια δυσκολία, μην υποχωρήσεις καθόλου, αν δεν υψώσεις πρώτα τα μάτια σου στο Χριστό, πάνω στο σταυρό, και θα δεις τυπωμένο εκεί με μεγάλα γράμματα ότι κι εσύ πρόκειται να οδηγηθείς στην θλίψη εκείνη και τον τύπο αυτόν αντέγραψέ τον με τα έργα στον εαυτό σου, και όταν καμμιά φορά ενοχληθείς από την αγάπη του εαυτού σου, μην δειλιάσεις, ούτε να χωρισθείς από το σταυρό, αλλά τρέξε σε προσευχή και δείξε υπομονή στην ταπείνωση, μέχρις ότου νικήσεις την θέλησή σου και θελήσεις να γίνει σε σένα το θέλημα του Θεού. Και αφού αναχωρήσεις από την προσευχή, συγκεντρώνοντας μόνον τον καρπόν αυτόν, να σταθείς χαρούμενος. Αλλά αν δεν έφθασε σ αυτό η ψυχή σου, ακόμη παραμένει νηστική και χωρίς την τροφή της. Αγωνίζου ώστε να μην κατοικήσει στην ψυχή σου κανένα άλλο πράγμα, ούτε για λίγο χρονικό διάστημα, παρά μόνον ο Θεός. Μή λυπάσαι και μην πικραίνεσαι για κανένα πράγα, ούτε να παρατηρείς τις πονηριές και τα κακά παραδείγματα των άλλων, αλλά ας είσαι σαν ένα μικρό παιδί, που δεν υποφέρει από καμμία από τις πικρίες αυτές, αλλά τα ξεπερνά όλα χωρίς καμμία βλάβη. Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Sep. 30th, 2017

Είναι αναπόδραστη νομοτέλεια, η αποστασία από την Ορθόδοξο Πίστι να ακολουθήται από εθνικές συμφορές

Είναι αναπόδραστη νομοτέλεια, η αποστασία από την Ορθόδοξο Πίστι να ακολουθήται από εθνικές συμφορές.

Ο ιερός Γεννάδιος ο Σχολάριος, σοφός και άγιος Μοναχός, εμόνασε πλησίον της Κωνσταντινουπόλεως. Τις παραμονές της πτώσεως της Πόλεως διαβλέπει τα ερχόμενα δεινά. Καλεί σε μετάνοια για την αποσόβησί τους. Δεν ενδίδει στις πανταχόθεν πιέσεις (εκκλησιαστικών και πολιτικών) για αναγνώρισι της ψευδοσυνόδου της Φλωρεντίας.
Η θεία Πρόνοια τον αναδεικνύει μετά την άλωσι πρώτο Πατριάρχη και Εθνάρχη.
Η Πόλις εάλω. Αλλά η Ορθοδοξία εσώθη και δια της ομολογίας του ιερού Γενναδίου. Έτσι έχουμε ελπίδα σωτηρίας.
Το κατωτέρω κείμενο-επιστολή απευθύνεται προς εκκλησιαστικά πρόσωπα. Απoτελεί μία ύστατη προσπάθεια να αποσοβηθή η υποταγή στις παπικές αξιώσεις για να σωθή η Πόλις. Έχουν προηγηθή πολλές ομιλίες προς τον λαό, πολλά διαβήματα προς τους πολιτικούς άρχοντας, εις ώτα όμως μη ακουόντων.
Τον Νοέμβριο του 1452 γράφεται η επιστολή. Ένα μήνα αργότερα, στις 12 Δεκεμβρίου, συλλειτουργούν δυστυχώς οι Ορθόδοξοι με τους Λατίνους στην Αγια-Σoφιά. Ο ιερός άνδρας, σε κείμενό του που μπορεί να τιτλοφορηθή Θρήνοι Γενναδίου, χαρακτηρίζει το γεγονός ως «των χριστιανικών συμφορών το κεφάλαιον».
Η «ένωσις» δεν έσωσε την Πόλι. Δεν ήταν άλλωστε δυνατόν. Είναι αναπόδραστη νομοτέλεια, η αποστασία από την Ορθόδοξο Πίστι να ακολουθήται από εθνικές συμφορές.
Άγιοι πατέρες, εγώ ήθελα να έλθω, όπως κάνω πάντοτε. Αλλά δεν γνωρίζω καλά σε τι αποβλέπει αυτή η συνάντησις. Μάθετε εσείς τον λόγο που σας προσκαλούν. Εάν μεν είναι παρών και ο καρδινάλιος και θέλει να ειπή κάτι, ή η σύσκεψις αυτή αφορά στο να έλθη άλλοτε και να ομιλήση ενώπιόν σας και ενώπιον πάντων και να απολογηθήτε σ' αυτόν εκκλησιαστικώς, τότε ας έλθουν κάποιοι απεσταλμένοι σας με ένα επιπλέον άλογο, με διαταγή βασιλική, και θα έλθω. Εσείς μη καταπιασθήτε να ακούσετε ή να ειπήτε κάτι χωρίς εμένα. Ό,τι γνωρίζω θα είναι στην διάθεσί σας.
Εάν όμως η σύναξις αυτή γίνεται για να πάρουν την συγκατάθεσι των εκκλησιαστικών για την ένωσι που έκανε ήδη η πολιτεία -αλλοίμονο! αυτό θα είναι χωρισμός από τον Θεό-, τότε αφήστε με, μη με πειράζετε. Την γνώμη μου γι' αυτό την γνωρίζει χίλιες φορές και ο αυθέντης μας ο αυτοκράτωρ και οι σύμβουλοί του και εσείς όλοι. Επίσης προ ολίγων ημερών του έστειλα με τον τιμιώτατο ιερομόναχο κυρ Ιγνάτιο δώδεκα κεφάλαια (άρθρα-θέσεις) περί της υποθέσεως αυτής, τα οποία είδατε και εσείς. Εγώ ποτέ δεν θα πω κάτι άλλο, απ' αυτό που λέγω πάντοτε.
Εκείνη την σύνοδο της Φλωρεντίας την έχω όπως την έχει και ο Θεός και η αλήθεια και όλοι οι χριστιανοί, τα γνήσια τέκνα της Ανατολικής Εκκλησίας. Για να το πω σαφέστερα, ακολουθώντας την γνώμη των αγίων Πατέρων και ταπεινά την συνείδησί μου: θεωρώ την σύνοδο αυτή ψευδοοικουμενική, όπως εκείνη επί Κωνσταντίνου, η οποία ανήρεσε όπως νόμιζε το ομοούσιον. Η γνώμη μου είναι η εξής: Όποιος θα μνημονεύση τον Πάπα ή θα έχη κοινωνία με αυτούς που τον μνημονεύουν ή θα συμβουλεύση ή θα παραινέση κάποιον να μνημονεύση, θα τον θεωρήσω όπως ακριβώς και η αγία και μεγάλη σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία εξήτασε το λατινικό δόγμα και κατεδίκασε όσους το πίστεψαν, τον Βέκκο δηλαδή και τους ομόφρονάς του.
Έπειτα δεν θεωρώ μικρό πράγμα το μνημόσυνο του Πάπα ή οποιουδήποτε επισκόπου. Άλλωστε η πνευματική κοινωνία των ομοδόξων και η τελεία υποταγή προς τους γνησίους ποιμένας εκφράζεται με το μνημόσυνο. Οι σύνοδοι και οι άλλοι Πατέρες ορίζουν ότι: αυτών που αποστρεφόμεθα το φρόνημα πρέπει να αποφεύγωμε και την κοινωνία. και όλα τα σχετικά που γνωρίζετε ότι ορίζουν. Πάνω απ' όλα όμως ο Κύριός μας λέγει: «Αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ' αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν» (Ιω. ι', 5).
Μη γένοιτο να κάνω αιρετική την εκκλησία μου, την αγία μητέρα των Ορθοδόξων, δεχόμενος το μνημόσυνο του Πάπα, εφ' όσον ο Πάπας ομολογεί και πιστεύει εκείνα, για τα οποία δεν τον δέχεται η Εκκλησία μας. Όποιος, λοιπόν, ομολογήσει ότι εκείνος (ο Πάπας) ορθοτομεί τώρα τον λόγο της αληθείας, ομολογεί ότι οι δικοί μας πρόγονοι είναι αιρετικοί.

ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΕΚΤΡΕΠΟΜΕΝΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ;

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ
ΤΟΜΕΥΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ
«ΙΕΡΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ»
4ον ΧΙΛΙΟΜ. ΛΕΩΦ. ΚΟΡΩΠΙΟΥ – ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ
Τ.Θ. 54 194 00 ΤΗΛ. 210 6020176, 6977290326

Α.Π.  823                              ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2016 

(ΠΡΟΛΟΓΙΚΟΝ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: ΤΟ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ «Ὁ ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΙΕΡΟΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟΝ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΚΑΤΑΚΟΜΒΙΤΩΝ ΚΑΙ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΑΙΝΩΝ», ΣΥΝΤΑΣΣΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ,  ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΤΤΙΚΟΒΟΙΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, ΚΑΙ ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ  ΔΩΡΕΑΝ -  ΕΥΛΟΓΙΑΣ ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΝ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ-ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ – ΣΤΕΓΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο Ε΄ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ ( ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 25 ΚΑΙ ΟΡΦΕΩΣ 40).


ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ
ΤΩΝ ΕΚΤΡΕΠΟΜΕΝΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ;

Απόστολος Παύλος: «Τους αμαρτάνοντας ενώπιον πάντων έλεγχε, ίνα και οι λοιποί φόβον έχωσι» (Τιμ. Α΄, 5. 20).

Μ. Αθανάσιος: Εάν ουν τινα ίδης, αδελφέ, ότι έχει σχήμα σεμνοπρεπές, μη πρόσχης, ότι εδέδυται κώδιον προβάτου, ότι όνομα έχει πρεσβυτέρου ή επισκόπου….., αλλά τας πράξεις αυτού περιέργασαι. Ει εστι σώφρων….. ή υπομονητικός. Ει δε έχει….. τον φάρυγγα άδην, νοσών χρήματα και καπηλεύων την θεοσέβειαν, άφες αυτόν, ου γαρ εστι Ποιμήν….. αλλά λύκος αρπακτικός….. Εάν ίδης συνετόν, κατά την συμβουλεύουσαν σοφίαν, όρθριζε προς αυτόν», διότι «πίστις τελεία και απερίεργος….. εισάγουσιν εις την βασιλείαν των ουρανόν» (Περί Ψευδοπροφητών, ΒΕΠΕΣ, 33, 197).

Μ. Βασίλειος: «Ουκ οίδα επίσκοπον μηδέ αριθμήσαιμι εν ιερεύσι Χριστού τον παρά των βεβήλων χειρών επί καταλύσει της πίστεως εις προστασίαν προβεβλημένον….. Υμείς δε ει τινα έχετε μεθ’ ημών μερίδα, ταυτά ημίν φρονήσετε δηλονότι, ει δε εφ’ εαυτών βουλεύεσθε, της ιδίας γνώμης έκαστός εστι κύριος, ημείς αθώοι από του αίματος τούτου» (επιστ. σμ΄ Νικοπολίταις πρεσβυτέροις, κεφ. γ΄, 7-13). «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις, μνημονεύοντας του Κυρίου λέγοντος, αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ’ αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν….. Εξ ων παιδευόμεθα, ότι, καν πολύ γνήσιός τις η, καν υπερβαλλόντως ένδοξος ο κωλύων το υπό του Κυρίου προστεταγμένον ή προτρέπων ποιείν το υπ’ αυτού κεκωλυμένον, φευκτός ή και βδελυκτός οφείλει είναι εκάστω των αγαπώντων τον Κύριον» (Όροι κατ’ επιτομήν, ερώτησις 114, ΕΠΕ 9, 144-146). «Ότι δει των ακροατών τους πεπαιδευμένους τας Γραφάς, δοκιμάζειν τα παρά των διδασκάλων λεγόμενα και τα μεν σύμφωνα ταις Γραφαίς δέχεσθαι, τα δε αλλότρια αποβάλλειν και τους τοιούτοις διδάγμασιν επιμένοντας αποστρέφεσθαι σφοδρότερον» (Ηθικά, Όρος ΟΒ΄). «Επικαθαρίσατε την Εκκλησία, τους αναξίους αυτής απελαύνοντας και του λοιπού εξετάζετε μεν τους αξίους και παραδέχεστε» (Προς Χωροεπισκόπους. P.G. 32, 401 και ΕΠΕ 2, 184).

Γρηγόριος Θεολόγος: «Εν εκτρέπου μοι, τους κακούς επισκόπους, μηδέν φοβηθείς του θρόνου την αξίαν. Πάντων το ύφος, ουχ πάντων δ’ η χάρις. Το κώδιον πάρελθε, τον λύκον βλέπε. Μη τοις λόγοις με πείθε, τοις δε πράγμασι. Μισώ διδάγμαθ', οις εναντίος βίος» (Βίβλος Β΄. Έπη Ιστορικά, Τόμ. Α΄. Περί εαυτού, ΙΒ΄. Εις εαυτόν και περί επισκόπων). «Αλλ’ αυτοί γε και φανερώς πολεμούσι τοις ιερεύσιν, εφόδιον έχοντες εις πειθώ την ευσέβειαν και όσοι μεν περί πίστεως τούτο πασχόντων και των ανωτάτω ζητημάτων και πρώτων, ουδ’ εγώ μέμφομαι, αλλ’ ει δει ταληθές ειπείν και προσεπαινώ και συνήδομαι. Και τούτων εις είην των υπέρ αληθείας αγωνιζομένων και των απεχθανομένων, μάλλον δε και είναι καυχήσομαι. Κρείττων γαρ επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού» (Λόγος Β΄, ΕΠΕ, τ. 1, σελ. 177).

Ιω. Χρυσόστομος: «Ουδένα γαρ δέδοικα ως τους Επισκόπους, πλην ολίγων» (Ζήση Θ. Κακή υπακοή και αγία ανυπακοή, σελ. 39). «Τι ποιείς άνθρωπε; Παρεβάθη ο νόμος, κατεφρονήθη σωφροσύνη, πλημμελήματα τοσαύτα ετολμήθη παρά τινος των ιερωμένων, τα άνω κάτω γέγονε και ου φρίττεις;….. ουκ αλγείς; ουκ επιτιμά….., αλλά κοινωνείς; (P.G. 55, 252). «Αξίωμα προσώπου ου προσίεται, όταν περί αληθείας ο λόγος η» (P.G. 61, 625).

Θεόδωρος Στουδίτης: Εν τω καιρώ τούτω, εν ω ο Χριστός διώκεται δια της εικόνος αυτού, ου μόνον ει βαθμώ τις και γνώσει προέχων εστίν οφείλει διαγωνίζεσθαι, λαλών και διδάσκων τον της ορθοδοξίας λόγον, αλλά γαρ και ει μαθητού τάξιν επέχων είη, χρεωστεί παρρησιάζεσθαι την αλήθειαν και ελευθεροστομείν. Ουκ εμός ο λόγος του αμαρτωλού, αλλά του θείου Χρυσοστόμου, επεί και άλλων πατέρων» (Ζήση, ως ανωτέρω, σελ. 57). «Εντολή Κυρίου είναι να μη σιωπάμε σε περιόδους που η πίστις κινδυνεύει….. Ώστε, όταν ο λόγος είναι περί πίστεως, δεν μπορούμε να πούμε: Εγώ ποιος είμαι;….. πτωχός…..Δεν μου πέφτει λόγος….. για το προκείμενο ζήτημα. Αλλοίμονο, οι λίθοι θα κραυγάσουν και εσύ θα μείνης σιωπηλός και αμέριμνος;….. Ώστε και αυτός ο πτωχός….. επειδή τώρα δεν ομιλεί, (είναι) άξιος κατακρίσεως και μόνο γι’ αυτό το λόγο….. Ακόμη και αυτός που κατέχει την θέσι του μαθητού οφείλει να διακηρύττει την αλήθεια και να ομιλή ελεύθερα». Και μόνο η σιωπή, λοιπόν, είναι μέρος της συγκατάθεσης, αφού εξ άλλου: «αυτό επιδιώκουν οι αιρετικοί, να παύσει να ακούγεται ο λόγος της αληθείας και να επικρατήσει (έτσι) η πλάνη», και «παραγγελίαν έχομεν εξ αυτού του Αποστόλου, εάν τις δογματίζη ή προστάσση ποιείν ημάς, παρ’ ο παρελάβαμεν, παρ’ ο οι Κανόνες των κατά καιρούς Συνόδων καθολικών και τοπικών ορίζουσιν, απαράδεκτον εαυτόν έχειν και μηδέ λογίζεσθαι αυτόν εν κλήρω αγίων» (P.G. 99, 988).

Ιωσήφ Βρυέννιος: «Πας ο δυνάμενος λέγων την αλήθειαν και μη λέγων κατακριθήσεται υπό του Θεού. Και ταύτα ένθα πίστις το κινδυνευόμενον και της όλης Εκκλησίας των Ορθοδόξων η κρηπίς. Το γαρ εφησυχάζειν εν τοις τοιούτοις αρνήσεως ίδιον, το δε λέγειν, ομολογίας ειλικρινούς» (Τα ευρεθέντα έργα αυτού, τ. Β΄, σελ. 18).

Αθανάσιος Πάριος: «Δεν είναι δίκαιον ούτε πρέπον εις ανθρώπους ευσεβείς παντάπασιν να σιωπούν, όταν τους νόμους του Θεού αθετούσιν….. όπου δε Θεός το κινδυνευόμενον….. τις ευσεβής δύναται να σιγά;» (Ι.Μ. Γρηγορίου: Οι αγώνες των μοναχών, σελ. 233).

Γεώργιος Φλωρόφσκυ: «ο επίσκοπος περιορίζεται από αυτήν την εμπειρίαν (του σώματος της Εκκλησίας) και επομένως εις θέματα πίστεως ο Λαός πρέπει να κρίνη σχετικώς με την διδασκαλίαν του. Το καθήκον της υπακοής παύει όταν ο επίσκοπος παρεκκλίνη από τον καθολικόν κανόνα και ο λαός έχει δικαίωμα να τον κατηγορήση…..» (Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις, σελ. 75).

Mar. 3rd, 2017

ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ
Από Κήρυξ των ορθοδόξων, Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015 στις 5:05 π.μ.
ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ
April 20th, 15:29
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΓΟΧ) ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α’
(Ἀριθμ. Ἐγκριτ. Ἀποφ. 680/1982, 3427/1985 και 260/2013)
ΕΔΡΑ: 4ο ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟΝ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ
194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΤΗΛ. 210 6020176
Α.Π. 31 Ἐν Κορωπίω τῆ 21/2/2015 (Ε.Η.)
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΥΠ. ΑΡΙΘΜ. 11/7.12.2007
ΠΡΑΚΤΙΚΟΥ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΟΥ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ ΜΕ ΘΕΜΑ: «ΑΡΧΑΙΡΕΣΙΑΙ ΕΤΟΥΣ 2007»
Η ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 742/31.12.2014 ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ
ΤΩΝ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Παραθέτομεν το ὑπ’ ἀριθμ. 742/31.12.2014 «ΔΕΛΤΙΟΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ» τοῦ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, περί τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως – Συνάξεως τῶν Ἐνοριτῶν τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου και τοῦ παρεκκλησίου αὐτοῦ τιμωμένου ἐπ’ ὀνόματι τῆς Ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας, Ἀχαρνῶν. Ἡ Γενική αὐτή Συνέλευσις - Σύναξις συνεκλήθη ἐν ὄψει τῶν δικαστηρίων, διά να δοθῆ ἡ μαρτυρία τῶν Ἐνοριτῶν διά τον ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ.
Α.Π. 742 Ἐν Κορωπίω τῆ 31.12.2014 (Ε.Η.)
ΔΕΛΤΙΟΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ
Η ΑΠΟ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014 ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ ΤΩΝ ΚΑΙ ΑΡΩΓΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΙΝΩΝ ΔΕ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α΄».
Οἱ κάτωθι ὑπογεγραμμένοι Ἐνορῖτες τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου Ἀχαρνῶν (περί τους 450), οἱ και Ἀρωγά Μέλη, τινές δε και τακτικά Μέλη τοῦ «ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α», συνελθόντες σήμερον εἰς ἔκτακτον Γενικήν Σύναξιν, εἰς την ὁποίαν μᾶς ἐκάλεσεν, ὁ Πρόεδρος τοῦ Ιεροῦ Συνδέσμου μας και ἀπό τοῦ 1989 Ἐφημέριος και Προιστάμενος τοῦ Ναοῦ μας Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, συνεσκέφθημεν καί συνεζητήσαμεν ἐπί τῆς ἐκκλησιαστικῆς καταστάσεως, ὅπως διεμορφώθη μετά τήν παραίτησιν (5.2.2003) τοῦ ‘Αρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, τοῦ καί Προέδρου τοῦ «Ἱεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου Κληρικῶν Ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας ΓΟΧ Ματθαῖος ὁ Α΄» (ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ):
Λαβόντες ὑπ’ ὄψιν, τό γεγονός ὅτι οὐδέποτε ὁ Ναός μας Ἁγίου Δημητρίου Ἀχαρνῶν ὑπήχθη ὑπό τόν ψευδαρχιεπίσκοπον Νικόλαον, μετά δέ τήν ἀπό 16.6.2005 διακοπήν ‘Εκκλησιαστικῆς Κοινωνίας τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου, μετά τῆς ὑπό τόν ψευδαρχιεπίσκοπον κ. Νικόλαον ψευδοσυνόδου, ὁ Ναός μας, ὑπάγεται διοικητικῶς καί ‘Εκκλησιαστικῶς εἰς τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. ΚΗΡΥΚΟΝ, ἀλλά και ἐξυπηρετεῖται ὑπ’ αὐτοῦ ἐπί μίαν τριακονταετίαν.
Ἐπίσης λαβόντες ὑπ’ ὄψιν τό γεγονός, ὅτι ἀπό τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 2003 καί ἐν συνεχείᾳ οἱ περί τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν καί τόν ψευδαρχιεπίσκοπον Νικόλαον, παρεξέκλιναν ἐκ τῶν ἀρχῶν τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Άποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι τῆς Ὁμολογίας καί Ἐκκλησιολογίας Αὐτῆς, ὅπερ ἔφερεν αὐτούς εἰς σχισματοαίρεσιν, καί εἰς τήν βλασφημίαν τῆς ἀρνήσεως τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς των, ἐξαρτήσαντες ταύτην ἐκ τῆς λεγομένης «χειροθεσίας» τοῦ 1971, δι’ ἥν αἰτίαν καί ἀπεκηρύχθησαν ὑπό τοῦ μόνου ἐναπομείναντος εἰς τήν Ὁμολογίαν καί Ἐκκλησιολογίαν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου.
Ὡσαύτως, λαβόντες ὑπ’ ὄψιν, ὅτι οἱ ἀνωτέρω διά τούς ἰδίους λόγους, αὐτοεξεβλήθησαν, κατά τό Καταστατικόν, καί τοῦ Ἱεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου τῆς Ἀκαινοτομήτου ‘Εκκλησίας, καί ὡς ἐκ τούτου καθ’ ἡμᾶς οἱ μόνοι οἱ ὁποῖοι εἶχον και ἔχουν ἔκτοτε ἐκ τοῦ νόμου καί ἐκ τοῦ Καταστατικοῦ τό δικαίωμα νά ἐκπροσωποιῦν καί νά διοικοῦν τόν «Ἱερόν Φιλανθρωπικόν Σύνδεσμον Κληρικῶν ‘Ακαινοτομήτου ‘Εκκλησίας Ματθαῖος ὁ Α» εἶναι οἱ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκος (κατά κόσμον Μηνᾶς Κοντογιάννης), ὁ Ἱερομόναχος ‘Αμφιλόχιος Ταμπουρᾶς, ὁ Ἱερεύς Θωμᾶς Κοντογιάννης, καί ὁ θεολόγος ‘Ελευθέριος Γκουτζίδης, διότι αὐτοί εἶναι τά μόνα ἀπό τά ἱδρυτικά Κανονικά ἐναπομείνατα μέλη αὐτοῦ, καθόσον μόνον αὐτοί παραμένουν εἰς τήν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν τῆς Ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας, ὡς περιγράφονται εἰς τό Καταστατικόν ἄρθρο 2, τους ὁποίους ἀπό το 2005 και ἑξῆς ἀναγνωρίζομεν ὡς τό νόμιμον Διοικητικόν Συμβούλιον τοῦ Συνδέσμου.
ΔΗΛΩΝΟΜΕΝ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ:
1) Ἀποδεχόμεθα καί Συνομολογοῦμεν μετά τῶν Ἐνοριτῶν και ἑτέρων Ἐνοριῶν, τήν ἀπό Μαίου 2004 «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΥ ἀπ’ ἀρχῆς καί μέχρι τέλους (Ο.Π. Τόμος 2004, σελ. 165-188).
2) Καταδικάζομεν καί ἀπορρίπτομεν τά ὅσα ψευδῆ, βλάσφημα καί παραπλανητικά ἐλέχθησαν, ἐγράφησαν καί «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» ἐκηρύχθησαν ὑπό τῆς περί τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν Συνόδου, κυρίως ἀπό τοῦ 1997 μέχρι τό 2003, καθώς καί ἐν συνεχείᾳ ὑπό τῆς σχισματοαιρετικῆς ὁμάδος Ἀρχιερέων περί τόν βλάσφημον κατά τῆς Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς του Διαδοχῆς (βλ. 54/76 Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα) ψευδαρχιεπίσκοπον Νικόλαον.
3) Ἀποδεχόμεθα καί συνυπογράφομεν τό ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 390/16.6.2005 ἔγγραφον τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, διά τοῦ ὁποίου διέκοψε Πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ κ. Νικολάου καί διέγραψε τά ὀνόματα τῶν περί αὐτόν Ἀρχιερέων ἐκ τῶν διπτύχων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί δηλώνομεν ὅτι τόσον ὁ Μητροπολίτης κ. Κήρυκος, ὅσον καί ἡμεῖς τό «μικρόν ποίμνιον» ἐξελθόντες ἐκ μέσου αὐτῶν, δέν ἐχωρίσθημεν ἀπό Κανονικῆς καί ‘Ορθοδόξου Συνόδου, ἀλλά ἐξήλθομεν ἀπό σχισματοαιρετικῆς ὁμάδος διά νά παραμείνωμεν γνήσια μέλη τῆς ‘Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὅπως παρέμειναν καί οἱ Πατέρες μας τό 1924, τό 1937 καί τό 1995.
4) Ἀποδεχόμεθα καί προσυπογράφομεν καί τήν ὑπ’ ἀριθμ. 401 ἱστορικήν «ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΕΝΩΣΙΝ» τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, τήν ὁποίαν ἀπέστειλε πρός τούς πρώην Συνεπισκόπους του.
5) Ἀποδεχόμεθα την ὑπ’ ἀριθμ. 418/16 Σεπτ. 2006 Ὁμολογίαν Πίστεως τῆς Μητροπολιτικῆς Ἱερᾶς Συνόδου (ὑπό την Προεδρίαν τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου).
6) Ἐπίσης ἀποδεχόμεθα την Κοινήν Ὁμολογίαν Πίστεως την ὁποίαν ἐξέδωσαν μετά τῶν Ρουμάνων Ἐπισκόπων και βάσει τῆς ὁποίας ἐπῆλθε ἡ κοινωνία μετ’ αὐτῶν.
7) Ὡσαύτως ἀποδεχόμεθα και τάς Ὁμολογίας Πίστεως τάς ὁποίας ἐξέδωκεν ἡ Πανορθόδοξος Ἱερά Σύνοδος και τάς καταδικαστικάς ἀποφάσεις κατά τῶν Νικολαιτῶν Ἐπισκόπων.
8) Συμφωνοῦμεν ἀπολύτως με την σύγκλησιν τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 32/7/20/2013 Γενικῆς Συνελεύσεως, διότι ἡ περαιτέρω ἀνοχή και ἀναμονή τῶν Νικολαιτῶν θά ἦτο ἐνοχή ἐνώπιον Θεοῦ και ἀνθρώπων.
9) Ζητοῦμε και ὡς ἀρωγά ἐπί ἔτη Μέλη τοῦ Συνδέσμου και ὡς τακτικά τινές ἐξ’ ἡμῶν πού ὑπογράφομεν τήν παροῦσαν, μετά την Γενικήν αὐτήν Συνέλευσιν και την Τροποποίησιν τοῦ Καταστατικοῦ, να διερευνηθοῦν αἱ παραλείψεις και τά ἐγκληματα τά ὁποῖα διέπραξαν οἱ ὑπό τον Νικόλαον ἀντιποιούμενοι τον ΙΦΣΚΑΕ, ὡς εἶναι: α) Ἡ ἐπιχειρηθεῖσα Κατάληψις τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ μας τον Δεκ. 2002 β) Ἡ ἐν συνεχεία Κατάληψις τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος και τά ὅσα βανδαλικά συνέβησαν τότε. γ) Ἡ κατάληψις και ἡ ἀχρήστευσις οὐ μήν ἀλλά και βεβήλωσις τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου ὑπό τοῦ ἐκεῖ ἐγκαταβιοῦντος αὐτοεμφανιζομένου ὡς Μητροπολίτου ρασοφόρου Παγκρατίου. δ) Ἡ ἐκποίησις τοῦ ἱστορικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου στα Σελήνια Σαλαμίνος. ε) Η ἐπιχειρηθεῖσα κατεδάφισις προς ἐκποίησιν και τά ὅσα ἱερόσυλα ἐπεχειρήθησαν εἰς τον Ἱερόν Ναόν Εὐγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου εἰς Πεύκην.
5) Δηλώνομεν ὅτι παραμένομεν ἀμετακίνητοι εἰς τάς ἀρχάς τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν – Ἐκκλησιολογίαν, διά τήν διαφύλαξιν καί περιφρούρησιν τῶν ὁποίων ἱδρύθη ὁ Ἱερός Φιλανθρωπικός Σύνδεσμος (Βλ. Καταστατικόν ἄρθρον 2) καί καταδικάζομεν τήν περί «χειροθεσίας» βλασφημίαν, ἡ ὁποία οὐδέποτε οὐδέ ὡς ἁπλῆ σκέψις εἰσεχώρησεν εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὁμολογοῦμεν δέ καί διακηρύσσομεν ὅτι οἱ Ἐπίσκοποι καί οἱ Πρεσβύτεροι τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔχουν τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον Ἀποστολικήν Διαδοχήν διά τῶν Κανονικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948 καί 1995.
6) Ἀποκηρύσσομεν τούς περί τόν «Πειραιῶς» κ. Νικόλαον Ἀρχιερεῖς και τους διαδόχους αὐτῶν Στέφανον κλπ. ὡς ἐκπεσόντας τῆς Ἐκκλησίας καί ἀρνητάς τῆς Ὁμολογίας – Ἐκκλησιολογίας – Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ὡς προβλέπει καί τό Καταστατικόν τοῦ Ἱεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου, καί οὐδέποτε θά δεχθῶμεν παρ’ αὐτῶν πνευματικήν ἐξυπηρέτησιν, ἐνόσω παραμένουν ἀμετανόητοι εἰς τήν προδοσίαν των.
7) Ἐν κατακλεῖδι δηλώνομεν ὅτι ὡς ἀπό το 2005, ὅτε οἱ περί τον Νικόλαον περιέπεσαν εἰς σχισματοαίρεσιν, ἀνεγνωρίσαμεν τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου ‘Εκκλησίας, καί συγκεκριμένα τόν Μητροπολίτην κ. Κήρυκον, ὡς τήν μόνην Κανονικήν καί Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιαστικήν μας Ἀρχήν, ἡ ὁποία μετά τοῦ πιστοῦ «λείμματος τῆς Χάριτος» ἐξεπροσώπησεν και ἐξέφρασεν τήν ἀκαινοτόμητον καί γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἐν Ἑλλάδι, και ὁ ὁποῖος μετά το 2008 ἑνωθείς μετά τῶν Ρουμάνων Ὀρθοδόξων ‘Επισκόπων Κασσιανοῦ και Γεροντίου, προέβη εἰς χειροτονίας Ἀρχιερέων και συνεκρότησε την Ἱεράν Σύνοδον τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἤτοι την Πανορθόδοξον Σύνοδον, καί οὕτω συνεχίζομεν και σήμερον να πράττωμεν.
Ἀφοῦ ἀνεγνώσαμε τό παρόν, τό ἐγκρίναμε καί τό ὑπεγράψαμε ὡς ἕπεται:
ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΣ
(ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥΣ 450 ΕΝΟΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΑΡΩΓΑ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΑ ΤΟΥ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (ΓΟΧ) ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α» ΚΑΙ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ἹΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΤΩΝ Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ».
Διά τήν ἐνημέρωσιν
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ
+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος
Τοποτηρητής τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν,
και Πρόεδρος τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου
Tags: ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑ

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΙΝΣΤΑΙΝ ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Robert Natzemy
H ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΪΝΣΤΑΙΝ ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Ακολουθεί ένα γράμμα που έγραψε ο Αϊνστάιν στην κόρη του για την οικουμενική δύναμη της αγάπης. Το γράμμα κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 80 μαζί με πάνω από χίλια άλλα γράμματα που έγραψε σε διαφορετικούς ανθρώπους.

Μπορείτε να το βρείτε στα Αγγλικά στο: http://tinyurl.com/zm8nmhv

«Όταν πρότεινα τη θεωρία της σχετικότητας, πολύ λίγοι άνθρωποι με κατανόησαν και αυτό που θα αποκαλύψω τώρα, για να μεταδοθεί στην ανθρωπότητα, θα έρθει επίσης αντιμέτωπο με την παρανόηση και την προκατάληψη του κόσμου.
Σου ζητώ να φυλάξεις τα γράμματα για όσα χρόνια, δεκαετίες, είναι απαραίτητο, μέχρι η κοινωνία να έχει προχωρήσει αρκετά για να αποδεχθεί αυτό που θα εξηγήσω παρακάτω.
Υπάρχει μια εξαιρετικά ισχυρή δύναμη, για την οποία η επιστήμη δεν έχει βρει μέχρι τώρα μια επίσημη εξήγηση. Είναι μια δύναμη που συμπεριλαμβάνει και κυβερνάει όλους και βρίσκεται ακόμη και πίσω από οποιοδήποτε φαινόμενο υπάρχει μέσα στο σύμπαν και δεν έχει αναγνωριστεί ακόμη από εμάς. Αυτή η οικουμενική δύναμη είναι η ΑΓΑΠΗ.
Όταν οι επιστήμονες έψαχναν για μια ενοποιημένη θεωρία του σύμπαντος, ξέχασαν την πιο ισχυρή αόρατη δύναμη.

Η Αγάπη είναι Φως, που φέγγει εκείνους που την προσφέρουν και τη λαμβάνουν.
Η Αγάπη είναι βαρύτητα, επειδή κάνει κάποιους ανθρώπους να έλκονται από άλλους.
Η Αγάπη είναι δύναμη, επειδή πολλαπλασιάζει το καλό μέσα μας, και επιτρέπει στην ανθρωπότητα να μην εξαφανιστεί μέσα στον τυφλό εγωισμό της.
Η Αγάπη εκτυλίσσεται και αποκαλύπτει.
Για την Αγάπη ζούμε και πεθαίνουμε.
Η Αγάπη είναι Θεός και ο Θεός είναι Αγάπη.

Αυτή η δύναμη εξηγεί το καθετί και δίνει νόημα στη ζωή. Αυτή είναι η μεταβλητή που έχουμε αγνοήσει για πολύ καιρό, ίσως επειδή φοβόμαστε την αγάπη γιατί είναι η μόνη ενέργεια στο σύμπαν που ο άνθρωπος δεν έχει μάθει να μετατρέπει σε θέληση.
Για να κάνω ορατή την αγάπη, έκανα μια μικρή αντικατάσταση στην πιο φημισμένη εξίσωσή μου. Αν αντί για E=mc2, αποδεχτούμε ότι η ενέργεια για τη θεραπεία του κόσμου μπορεί να βρεθεί από τον πολλαπλασιασμό της αγάπης επί την ταχύτητα του φωτός στο τετράγωνο, φθάνουμε στο συμπέρασμα ότι η αγάπη είναι η πιο ισχυρή δύναμη που υπάρχει, επειδή δεν έχει όρια.
Μετά την αποτυχία της ανθρωπότητας στη χρήση και τον έλεγχο των άλλων δυνάμεων του σύμπαντος που στράφηκαν εναντίον μας, επείγει η συντήρησή μας με ένα άλλο είδος ενέργειας.
Αν θέλουμε το είδος μας να επιβιώσει, αν πρόκειται να βρούμε νόημα στη ζωή, αν θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο και κάθε ευαίσθητη ύπαρξη που τον κατοικεί, η αγάπη είναι η μία και μόνη απάντηση.
Ίσως δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να κατασκευάσουμε μια βόμβα αγάπης, μια συσκευή αρκετά ισχυρή να καταστρέψει εντελώς το μίσος, τον εγωισμό και την απληστία που αφανίζουν τον πλανήτη.
Εντούτοις, καθένας κουβαλά μέσα του μια μικρή αλλά ισχυρή γεννήτρια αγάπης, της οποίας η ενέργεια περιμένει να απελευθερωθεί.
Όταν μάθουμε να δίνουμε και να παίρνουμε αυτή την οικουμενική ενέργεια, αγαπητή Lieserl, θα έχουμε επιβεβαιώσει ότι η αγάπη υπερνικά τα πάντα, μπορεί να υπερβεί το καθετί, επειδή η αγάπη είναι η πεμπτουσία της ζωής.
Λυπάμαι βαθιά που δεν μπόρεσα να εκφράσω αυτό που είναι μέσα στην καρδιά μου, η οποία χτυπά ήσυχα για σένα όλη μου τη ζωή. Ίσως δεν είναι πολύ αργά να ζητήσω συγγνώμη, αλλά καθώς ο χρόνος είναι σχετικός, χρειάζομαι να σου πω πως σ’ αγαπώ και ότι χάρη σ’ εσένα έχω φθάσει στην ύστατη απάντηση.
Ο πατέρας σου
Άλμπερτ Αϊνστάιν

Mar. 2nd, 2017

ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ, ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΝΟΙΚΤΙΡΜΟΝΑ ΘΕΟΝ

ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΝΟΙΚΤΙΡΜΟΝΑ ΘΕΟΝ

ΘΕΕ ΜΟΥ Πανοικτίρμον, όταν τούτο το παχυλόν σώμα ρίψη το πάχος και ενδυθή την αφθαρσίαν, και αναλάβη τα όμματα της τελείας γνώσεως εκείνων των πραγμάτων, τα οποία νυν βλέπει ως εν εσόπτρω και αινίγματι, ποία η απολογία μου; όταν, παριστάμενος ενώπιον του φοβερού σου Βήματος, ίδω σε πρόσωπον προς πρόσωπον, και γνωρίσω ουκ εκ μέρους καθώς την ώραν ταύτην, αλλά τόσον εντελώς, όσον και Αυτός εμέ εγνώρισας. Όταν γνωρίσω ότι Συ έπλασάς με και έθηκας μοι οστά και σάρκα και πνοήν και ζωήν; Όταν λέγω εντελώς γνωρίσω, ότι διά την σωτηρίαν μου έδωκας νόμους, απέστειλας Προφήτας, εκήρυξας μετάνοιαν. Όταν γνωρίσω εντελώς ότι τοσούτον ηγάπησάς με, ώστε, ίνα ελευθερώσης με αποτής δουλείας του διαβόλου του εχθρού μου και από της κατάρας του νόμου, και καταστήσης με Υιόν Σου, εξαπέστειλας εις τον κόσμον τον Μονογενή σου Υιόν, <<γενόμενον εκ γυναικός, γενόμενον υπό νόμον>>, ποία τότε η απολογία μου;
Ποία η απολογία μου, όταν ίδω και γνωρίσω εντελώς τον Σωτληρα μου τον Ιησούν, τον Θεόν μου τον σεσαρκωμένον, και ίδω τον Σταυρόν και τους ήλους και τον ακάνθινον στέφανον και το όξος και την χολήν και την λόγχην και την πορφύραν, και διακρίνω εντελώς των χειρών και των ποδών αυτού τους μώλωπας και της κεφαλής αυτού τα τραύματα, και το κέντημα της πλευράς, εξ ης εξήλθε το ύδωρ, ίνα αγιάση με, και το αίμα, ίνα σώση με;
Ποία τότε η απολογία μου, όταν βλέπω ότι ου μόνον ουδέποτε δια καλών έργων μου, εδόξασα αυτόν διά τας ευεργεσίας αυτού, ου μόνον διά καν λόγου προσέφερον αυτώ την πρέπουσαν ευχαριστίν, αλλά και ανταπέδωκα αυτώ πονηρά αντί αγαθών; Τον πλούτον εδαπάνησα εις τας τρυφάς, την υγείαν, εις τας ασελγείας, την αξίαν εις τας καταδυναστείας, την πτωχείαν εις τους γογγυσμούς, την ασθένειαν εις την αγανάκτησιν και την αποδυσπέτησιν; Όταν βλέπω ότι τα όργανα της σωτηρίας εποίησα όργανα της απωλείας μου, και ότι διά την αμαρτίαν της αχαριστίας μου, ουδέποτε εδάκρυσα, ουδέποτε μετανόησα, ουδέποτε εξωμολογήθην; Τι ποιήσω τότε, ή τι απολογήσωμαι; Ω ,ποίος φόβος τότε! Ποία αισχύνη! Ποία βάσανος της συνειδήσεως! Ποίος απελπισμός! Πολυεύσπλαγχνε, δος μετάνοιαν και επιστροφήν εως ου καιρός εστί. Παντοδύναμε, φύτευσον εις τας καρδίας ημών την μεγάλην αρετήν της ευγνωμοσύνης, Κύριε του ελέους, ελέησον το πλάσμα σου. Αμήν.
Κύριε, χάρισον μοι δάκρυα κατανύξεως, ο μόνος αγαθός και ελεήμων, όπως εν αυτοίς κλαύσω εμαυτόν, και ικετεύσω την ευσπλαγχνίαν˙ καθάρισόν μου τον ρύπον της αμαρτίας˙ οίμοι, πως υποίσω την γέενναν του πυρός και το σκότος το εξώτερον, ένθα ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων; Οίμοι, πως υποίσω την φοβεράν απειλήν των Αγγέλων των εν ταις κολάσεσιν εφεστώτων, ότι φρικτοί και ανελεήμονες εισίν; Τις δώη της κεφαλής μου ύδωρ και τοις οφθαλμοίς μου πηγάς δακρύων και καθίσας κλαύσομαι νυκτός και ημέρας, ίνα Θεόν δυσωπήσω, ον παρώργισα; Ήμαρτες ψυχή μου, ήμαρτες; μετανόει˙ ιδού γαρ αι ημέραι ημών παράγουσιν ως σκιαί˙ έτι μικρόν και απελεύσει εντεύθεν φοβερούς τόπους μέλλεις να διέλθης˙ ου δυνατόν ψυχή μου δι’ εκείνων οδεύσεί σε, ου πατήρ, ου μήτηρ, ουχί αδελφός, ου φίλος, ουχί άλλος τις των ομοίων, αλλά μόνη μετά των έργων σου μέλλεις τους άρχοντας του σκότους να διέλθης˙ εκείνοι ου βασιλέα φοβούνται, ου δυνάστην τιμώσιν, ου μικρόν, ου μέγαν αιδούνται, ειμή μόνον τον εν θεοσεβεία ζήσαντα και διά των αγαθών αυτού πράξεων την του Θεού σκέπην ενδεδυμένον, εκπροσώπου τούτου υποχωρούσι φοβούμενοι, και δίοδον αυτώ μετ’ αδείας παρέχουσι, προπορεύεται γαρ αυτών η δικαιοσύνη προ προσώπου αυτών, και η του Θεού δόξα περιστέλλει αυτούς. Κύριε, την ώραν εκείνην λαβών κατά νούν, πίπτω τη ση αγαθότητι, μη παραδοθείην τοις αδικούσιν με, μη καυχήσωνται οι εχθροί σου κατά του δούλου σου, αγαθέ Κύριε, τρίζοντες τους οδόντας αυτών και φοβούντες την αμαρτωλόν μου ψυχήν, μη είπωσιν, εις χείρας ημών ελήλυθας ταύτη τη ημέρα, ην προσδοκώμεν˙ μη Κύριε, μη επιλάθου των σων οικτιρμών˙
Κύριε, μη θελήσης αποδούναι μοι κατά τας ανομίας μου, μη δε αποστρέψης το πρόσωπόν σου από του δούλου σου. Συ Κύριε, παίδευσόν με, πλήν εν οικτιρμοίς ότι ασθενής ειμί, και μη επιχαρείη μοι ο εχθρός, αλλά σβέσον αυτού την απειλήν και την δυναστείαν κατάργησον, και δος διελθείν την προς σε οδόν ανύβριστον και ανεπηρέαστον, παρακλήθητι αγαθέ Κύριε ου διά τας δικαιοσύνας μου, αλλά διά τους οικτιρμούς και την αμέτρητον ευσπλαγχνίαν σου, και σώσον ψυχήν εκ θανάτου, την το Σον επικαλουμένην άγιον όνομα, μνήσθητι Πολυέλεε Κύριε, ότι και αμαρτήσας και παραπλησίου θανάτου πληγείς, ου προσέφυγα προς άλλον ιατρόν, ουδέ εξέτεινα χείρας μου προς Θεόν αλλότριον, αλλά προς την Σην αγαθότητα. Συ γαρ ει Κύριε ο των όλων Δεσπότης, ο έχων εξουσίαν πάσης πνοής˙
Καθάρισόν με Κύριε πρό του τέλους, από πάσης αμαρτίας και μη απώση την δέησίν μου, αγαθέ Κύριε στόμα ακάθαρτον βοά προς Σε, και καρδία ρυπαρά και ψυχή εν αμαρτίαις εσπιλωμένη. Επάλκουσον Κύριε της εμής αναξιότητος δια την πολλήν σου και άφατον αγαθότητα και δός μοι μετάνοιαν καθαράν και αληθινήν˙ αύτη γαρ διεφθαρμένη εστίν, ότι ώραν μετανοώ και δύο παροργίζω˙ στήριξον την καρδίαν μου εν τω φόβω σου αγαθέ Κύριε, στήριξον τους πόδας μου επί πέτραν μετανοίας ειλικρινούς, νικησάτω το φως της χάριτός σου το εν εμοί σκότος.
Κύριε, ο των τυφλών τους οφθαλμούς διανοίξας, διάνοιξον τους εσκοτισμένους οφθαλμούς της καρδίας μου, ο λόγω τους λεπρούς καθαρίσας, και της εμής ψυχής τους σπίλους καθάρισον˙ γενέσθω η χάρις σου εν εμοί Κύριε ως πυρ φλογίζον τας αμαρτίας μου. Συ γαρ ει μόνος των ψυχών ιατρός, το φως, το υπέρ παν φως, η χαρά, η ανάπαυσις, η τρυφή, η ζωή η αληθινή, η σωτηρία η εις αιώνας αιώνων διαμένουσα, και σοι πρέπει δόξα, τιμή και προσκύνησις, νυν και εις τους αιώνας, Αμήν.

Mar. 1st, 2017

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ΑΙΤΩΛΟΣ, ΕΒΡΑΙΟΙ

Κοσμά Αιτωλού για τους Εβραίους



125
Likes
Facebook124TwitterGoogle+PinterestEmailPrinter FriendlySumoMe

Δημοσίευση: 30 Ιουλίου 2013, 9:00 μμ

«Τον παλαιόν καιρόν οι Εβραίοι εθανάτωσαν όλους τους προφήτας, όλους τους δικαίους διδασκάλους· χιλιάδες φορές άφησαν τον Χριστόν και επροσκύνησαν τον διάβολον, και τόσον, οπού έκαμαν ένα μοσχάρι και το επροσκυνούσαν δια θεόν, καθώς το έχουν έως την σήμερον. Και τώρα το αυτό είνε να συναναστρέφεσαι και να πραγματεύεσαι, να τρώγης και να πίνης με τον διάβολον. Ετόλμησαν και εσταύρωσαν και τον Χριστόν μας. Ο Πανάγαθος εις όλα αυτά τους εφύλαγε, του εσκέπαζεν. Εκαρτέρησεν ο Κύριος ύστερα από την σταύρωσίν του τριάντα χρόνια να μετανοήσουν, αλλά δεν μετενόησαν. Τότε τους κατηράσθη, του αφώρισε, τους ωργίσθη και αφήκε τον διάβολον μέσα εις την καρδία των, καθώς τον έχουν έως σήμερον. Εσκοτίσθησαν, έφυγον από όλον τον κόσμον κα επήγαν εις την Ιερουσαλήμ. Σηκώνει ο Θεός τον βασιλέα από την παλαιάν Ρώμην και πολιορκεί τους Εβραίους μέσα εις την Ιερουσαλήμ, και οι πατέρες και αι μητέρες έσφαζον τα τέκνα των και τα έτρωγον· ο διάβολος θέλει να τρώγουν οι γονείς τα τέκνα των, και όχι ο Θεός.
Ακούετε, αδελφοί μου, ο άνθρωπος τι κακόν παθαίνει όταν αμαρτάνη και τον εγκαταλείψη ο Θεός; Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος. Μεγάλην ευσπλαχνίαν έχει ο Θεός, αλλά έχει και μεγάλην οργήν· και καθώς επαίδευσε τους Εβραίους, παιδεύει και ημάς, ανίσως και δεν κάμνωμεν καλά.
Βάνει ο Θεός τον βασιλέα μέσα εις την Ιερουσαλήμ και θανατώνει χίλιες εκατόν είκοσι χιλιάδες Εβραίους, και τόσον, οπού έγινε το αίμα ωσάν θάλασσα. Τριάντα φλωρία επώλησαν οι Εβραίοι τον Χριστόν μας, τριάντα εις το φλωρί επώλησεν ο Χριστός μας χίλιες χιλιάδες Εβραίους. Εσύ έμαθες και πωλείς τον Χριστόν, και εκείνος δεν ημπορεί να σε πωλήση;

Και τώρα μη δυνάμενοι οι Εβραίοι να τον μετασταυρώσουν τον Χριστόν, κάθε Μεγάλην Παρασκευήν τον κάνουν από κερί και τον σταυρώνουν, και ύστερα τον καίουν· ή παίρνουν ένα αρνί και το κτυπούν με τα μαχαίρια και το σταυρώνουν αντί του Χριστού. Ακούετε κακίαν των Εβραίων και του διαβόλου; Καθώς γεννηθή το Εβραιόπαιδον, αντί να το μαθαίνουν να προσκυνή τον Θεόν, οι Εβραίοι, παρακινούμενοι από τον πατέρα των τον διάβολον, ευθύς οπού γεννηθή, το μαθαίνουν να βλασφημά και να αναθεματίζη τον Χριστόν μας και την Παναγίαν μας· και εξοδεύουν πενήντα, εκατόν πουγγία να εύρουν κανένα χριστιανόπουλο να το σφάξουν, να πάρουν το αίμα του, και με εκείνο να κοινωνούν. Ο διάβολος θέλει να πίνωμεν το αίμα των παιδίων, και όχι ο Θεός. Ο Χριστός μας παραγγέλλει να ευχώμεθα για όλον τον κόσμον. Ο Εβραίος, όσον και αν είνε φίλος σου, πήγαινε, καλημέρισέ τον, και βάλε το αυτί σου να ακούσης τι σου λέγει. Εσύ τον εύχεσαι και τον χαιρετάς, και εκείνος σε καταράται και σου λέγει, κακή ημέρα σου, διότι η καλή ημέρα είνε του Χριστού, και δεν θέλει ούτε να την ακούση ούτε να την είπη ο Εβραίος. Κοίταξε εις το πρόσωπον ένα Εβραίον όταν γελά· τα δόντια του ασπρίζουν, το πρόσωπόν του είνε ωσάν πανί αφωρισμένο, διότι έχει την κατάραν από τον Θεόν, και δεν γελά η καρδία του. Έχει τον διάβολον μέσα του οπού δεν τον αφήνει. Κοίταξε και ένα χριστιανόν εις το πρόσωπο, ας είνε και αμαρτωλός· λάμπει το πρόσωπόν του, χύνει η χάρις του Αγίου Πνεύματος.
Σφάζει ο Εβραίος ένα πρόβατον, και το μισό το εμπροσθινόν το κρατεί δια λόγου του, και το πισινόν το μουτζώνει και το πωλεί εις τους χριστιανούς δια να τους μαγαρίση. Και αν σου δώση ο Εβραίος κρασί ή ρακί, είνε αδύνατον να μη το μαγαρίση πρώτον· και αν δεν προφθάση να κατουρήση μέσα, θα πτύση. Όταν αποθάνη κανένας Εβραίος, τον βάζουν μέσα εις ένα σκαφίδι μεγάλο και τον πλένουν με ρακί, και του βγάνουν όλην του την βρώμα, και εκείνο το ρακί το φτιάνουν με μυριστικά, και τότε το πωλούν εις τους χριστιανούς ευθηνότερον, δια να τους μαγαρίσουν. Πωλούν ψάρια εις την πόλιν οι Εβραίοι; Ανοίγουν το στόμα του οψαρίου και κατουρούν μέσα, και τότε το πωλούν εις τους χριστιανούς.
Ο Εβραίος μου λέγει πως ο Χριστός μου είνε μπάσταρδος, και η Παναγία μου πόρνη. Το Άγιον Ευαγγέλιον λέγει πως το έγραψεν ο διάβολος. Τώρα έχω μάτια να βλέπω τον Εβραίον; Ένας άνθρωπος να με υβρίση, να φονεύση τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν μου, και ύστερα το μάτι να μου βγάλη, έχω χρέος ωσάν χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το δε να υβρίση τον Χριστόν μου και την Παναγίαν μου, δεν θέλω να τον βλέπω. Και η ευγενία σας πώς σας βαστά η καρδία να κάνετε πραγματείας με τους Εβραίους; Εκείνος οπού συναναστρέφεται με τους Εβραίους, αγοράζει και πωλεί, τι φανερώνει; Φανερώνει και λέγει, πως καλά έκαμαν οι Εβραίοι και εθανάτωσαν τους προφήτας και όλους τους διδασκάλους και όλους τους καλούς. Καλά έκαμαν και κάμνουν να υβρίζουν τον Χριστόν μας και την Παναγίαν μας. Καλά κάμνουν και μας μαγαρίζουν και πίνουν το αίμα μας.
Ταύτα διατί σας τα είπα, χριστιανοί μου; Όχι δια να φονεύσετε τους Εβραίους και να τους κατατρέχετε, αλλά δια να τους κλαίετε, πώς άφησαν τον Θεόν και επήγαν με τον διάβολον. Σας τα είπα να μετανοήσωμεν ημείς τώρα οπού έχομεν καιρόν, δια να μη τύχη και μας οργισθή ο Θεός και μας αφήση από το χέρι του και το πάθωμεν και ημείς σαν τους Εβραίους και χειρότερα.

Πηγή: Κοσμάς ο Αιτωλός, επισκόπου Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου, Έκδοσις Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Αδελφότητος «Ο Σταυρός», Αθήναι 1990, σ.σ. 195-200.

Μπορεί να σε ενδιαφέρει και αυτό:


ΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ (1982 - 1985)

Ὑπό τήν ἰδιότητά μου ὡς Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί προηγουμένως ὡς ἱδρυτικοῦ καί οὐσιαστικοῦ μέλους καί στελέχους τοῦ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Α», νομικοῦ προσώπου τῆς  ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς ἐμφαίνεται ἐν τῶ Καταστατικῶ αὐτοῦ ἐγκριθέντος ὑπό τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν μέ ἀριθμ. ἐγκρίσεως 680/1982, τροποποιηθέντος δέ μέ τήν ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 3427/1985 Ἐγκριτικήν πρᾶξιν ἐπίσης τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν,

Τό ἄρθρον 2 τοῦ Καταστατικοῦ, ὅπου ὁρίζονται οἱ σκοποί τοῦ Συνδέσμου, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀποκλειστικῶς θρησκευτικοί, φιλανθρωπικοί, ἐκκλησιαστικοί, μορφωτικοί, κοινωφελεῖς καί κατ’ ἐπέκτασιν ἐθνωφελεῖς, καί εἰδικώτερον:
«α) Ἡ θεραπεία τῶν θρησκευτικῶν ἀναγκῶν τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἐν Ἑλλάδι καί τῶ Ἐξωτερικῶ ἐν εὐρεῖα ἐννοία, εἰς ἥν αὐτονοήτως ὑπάγονται καί ἡ ἐξασφάλισις καί λειτουργία τῶν ἀπαιτουμένων Ἱερῶν Ναῶν, μετά τῶν ἀπαιτουμένων Παραρτημάτων καί λοιπῶν μέσων, ὡς καί τῶν ἀπαιτουμένων λειτουργῶν καί βοηθῶν.
β) Ἡ καλλιέργεια καί διάδοσις τῶν δογματικῶν ἀληθειῶν καί τῶν ἠθικῶν καί κοινωνικῶν ἀρχῶν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.
γ) Ἡ τήρησις τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί Παραδόσεων καί ἡ δι’ αὐτῶν ἀντιμετώπισις πάσης ἀντορθοδόξου, ἀντεθνικῆς καί ἀντικοινωνικῆς προπαγάνδας ἐπί τῶ τέλει τῆς θριαμβεύσεως τῶν ἀρχῶν τῆς ‘Ακαινοτομήτου Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί ‘Αποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἧς αἱ ἀρχαί ἀνόθευτοι διαφυλάττονται ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς προεδρευομένης σήμερον ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. ‘Ανδρέου κανονικοῦ διαδόχου τοῦ ἀοιδίμου ‘Αρχιεπισκόπου ΜΑΤΘΑΙΟΥτοῦ Α΄.
δ) Ἡ διαφύλαξις τοῦ θεσμοῦ τῆς χριστιανικῆς οἰκογενείας ἀπό τούς παλαιόθεν γνωστούς κινδύνους, ἀλλά καί τούς καινοφανεῖς τοιούτους καί ἡ ἐξύψωσις τοῦ πνευματικοῦ, ἠθικοῦ καί θρησκευτικοῦ ἐπιπέδου τῶν μελῶν τῆς Ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.
ε) Ἡ παροχή ἠθικῆς, πνευματικῆς, ὑλικῆς καί πάσης ἐν γένει βοηθείας καί συμπαραστάσεως εἰς τά δεόμενα τοιαύτης πρόσωπα, ἀλλά καί εἰς πάντα ἐν γένει χριστιανόν, ἐφ’ ὅσον κριθῆ ἀναγκαία. στ) Ἡ φιλανθρωπία ὑπό οἱανδήποτε μορφήν».

Τό ἄρθρον 8 τοῦ Καταστατικοῦ, ὁρίζει:

«β) Ἅπαντα τά μέλη δέον νά τηροῦν τά διατάξεις τοῦ παρόντος Καταστατικοῦ καί τοῦ ἐσωτερικοῦ Κανονισμοῦ, νά συμβάλλουν διά παντός νομίμου μέσου εἰς τήν εὐόδωσιν τῶν σκοπῶν τοῦ Συνδέσμου καί νά διάγουν ἐν γένει κατά τάς ἀρχάς καί τούς Κανόνας τῆς ΜΙΑΣ, ΑΓΙΑΣ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ καί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»
γ) Πᾶν μέλος τό ὁποῖον ἤθελε παρεκκλίνει τῶν Ἐλληνοχριστιανικῶν Ἀρχῶν καί τῆς Ἐκκλησιολογίας τῆς Ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. θέτει ἑαυτό ἐκτός τοῦ Συνδέσμου καί ἀποβάλλεται καί τυπικῶς δι’ ἀποφάσεως τοῦ Δ.Σ.
δ) Πᾶν μέλος τό ὁποῖον ἤθελεν ἐπιχειρήσει νά ἐκτρέψη τόν Σύνδεσμον ἐκ τῶν σκοπῶν του ἤ ἐνεργήσει κατά τρόπον ἀρνητικόν διά τήν εὐόδωσιν τῶν ἀρχῶν καί τῶν σκοπῶν αὐτοῦ διαγράφεται δι’ ἀποφάσεως τοῦ Δ.Σ. δεόντως ἠτιολογημένης.
ε) Ἐπίσης διαγράφεται καί πᾶς Κληρικός παντός βαθμοῦ, ὁ ὁποῖος ἤθελε διακόψει τήν κατά τούς ἱερούς Κανόνας μνημόνευσιν τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἤ τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου κανονικοῦ μέλους τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἡμετέρας Ἐκκλησίας.
στ) Πᾶν μέλος ἀποβαλλόμενον ἤ ἑκουσίως ἀπερχόμενον τοῦ Συνδέσμου, οὐδέν δύναται νά διεκδικήση ἐκ τῶν περιουσιακῶν του στοιχείων, οὐδέ ἄλλην τινά ἀποζημίωσιν διά προσφερθεῖσαν τυχόν ὑπηρεσίαν ἤ ἄλλο τι. Πᾶν ὅ,τι ἀνήκει εἰς τόν Σύνδεσμον καί εὑρίσκεται ἐνδεχομένως εἰς χεῖράς του τό παραδίδει μέ Πρωτόκολλον παραδόσεως καί παραλαβῆς.
ζ) Κατά τῶν ἀποφάσεων τοῦ Δ.Σ. ἐπιτρέπεται προσφυγή ἐνώπιον τῆς πρώτης μετά τήν ἀπόφασιν Γενικῆς Συνελεύσεως».

Ἀπό τό 1999 καί 2000 ἐκκρεμοῦν καταγγελθεῖσαι παρανομίαι, ἀντικαταστατικαί πράξεις καί παρεκκλίσεις ἀπό τούς σκοπούς τοῦ Συνδέσμου, μιᾶς ὁμάδος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου, ἡ ὁποία μέ αὐθαίρετον καί ἀντικαταστατικόν τρόπον, ἔχουσα καί τόν εἰς τόν παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν (δηλαδή ἄρνησιν τῆς Ὁμολογίας Ἐκκλησιολογίας) παρασυρθέντα τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέα καί Πρόεδρον αὐτοῦ, (Βλέπετε ἑκατοντάδες σελίδων ἐνστάσεών μας, παρεμβάσεων μας καί καταγγελιῶν μας δημοσιευθεισῶν εἰς τό ἐπίσημον δημοσιογραφικόν ὄργανον τῆς Μητροπόλεώς μας, τήν «Ὀρθόδοξον Πνοήν»), ἰδιαιτέρως δέ τό ὑπ’ ἀριθμ. 184 ἀναλυτικόν ἔγγραφόν μας, τό ὀποῖον κατεθέσαμεν εἰς τήν Γενικήν Συνέλευσιν τοῦ Ἰανουαρίου τοῦ 2001, ἀλλά περιεφρονήθη καί κατεπατήθη ὑπό τοῦ ἀπό τότε παρανόμου Διοικητικοῦ Συμβουλίου. Τό παραθέτω διότι εἰς αὐτό περιέχεται ὅλο τό προδοτικόν κίνημα, κατά τῆς Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας, ὅπως ἐπεχειρήθη καί μέσω ὁμάδος Ἱεραρχῶν ἀλλά καί μέσω τοῦ ἀπό τότε παρανόμου Διοικητικοῦ Συμβουλίου.

ΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΕΚΟΨΑΝ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΕΚΚΟΥ

Οἱ ἁγιορεῖται Πατέρες
ἔναντι τοῦ Λατινοφρονήσαντος
Πατριάρχου Βέκκου.
Οἱ ἁγιορεῖται ἀπευθυνόμενοι πρός τόν ἐπί Βέκκου Λατινόφρονα Βασιλέα τοῦ γράφουν: "Εἴ τις ἔρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει μεθ᾿ ἑαυτοῦ. χαίρειν αὐτῷ μή λέγετε καί εἰς οἰκίαν μή λαμβάνετε· ὁ γάρ λέγων αὐτῷ χαίρειν, κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς (Β ᾿Ιω. 10) Εἰ δέ ἁπλῶς ἐν ὁδῷ χαίρειν αὐτῷ κυλωόμεθα λέγειν, εἰς τό εἰσάγειν εἰς οἰκίαν κοινήν εἰργόμεθα, πῶς οὐκ ἐν οἰκίᾳ, ἀλλ᾿ ἐν ναῷ Θεοῦ, ἀλλ᾿ ἐν αὐτοῖς τοῖς ἀδύτοις ἐπί τῆς μυστικῆς καί φρικτῆς τραπέζης τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἀθύτως σφαγιαζομένου.
Εἰ γάρ τό ἁπλῶς χαίρειν εἰπεῖν, κοινωνίαν δίδωσι τοῖς ἔργοις τοῖς πονηροῖς, πόσον ἡ διάτορος αὐτοῦ μνημοσύνη καί ταῦτα Αὐτῶν τῶν μυστηρίων φρικτῶν προκειμένων. Εἰ δέ ὁ προκείμενος αὐτός ἐστιν ἡ αὐτοαλήθεια, πῶς ἄν τό μέγα τοῦτο ψεῦδος δέχηται εἰκάζειν εἰκός, τό συντάττειν αὐτόν ὡς ᾿Ορθόδοξον Πατριάρχην μεταξύ τῶν λοιπῶν ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν, ἐν καιρῷ φρικτῶν μυστηρίων, σκηνικῶς παίζομεν.
Καί πῶς ταῦτα (τήν μνημόνευσιν αἱρετικοῦ) ἀνέξεται ὀρθοδόξου ψυχή, καί οὐκ ἀποστήσεται τῆς κοινωνίας τῶν μνημονευσάντων αὐτίκα, καί ὡς καπηλεύοντας τά θεῖα, τούτους ἡγήσεται. "῎Ανωθεν γάρ ἡ τοῦ Θεοῦ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τήν ἐπί τῶν ἀδύτων ἀναφοράν τοῦ ὀνόματος τοῦ ᾿Αρχιερέως, συγκοινωνίαν τελείαν ἐδέξατο τοῦτο.
Γέγραπται γάρ ἐν τῇ ἐξηγήσει τῆς θείας λειτουργίας, ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν τό τοῦ ἀρχιερέως ὄνομα, δεικνύων καί τήν πρός τό ὑπερέχον ὑποταγήν, καί ὅτι κοινωνός ἐστιν αὐτοῦ καί Πίστεως καί τῶν θείων Μυστηρίων διάδοχος" (᾿Επιστολή ἁγιορειτῶν πρός τόν Λατινόφρονα Βασιλέα).
Στήν δογματική αὐτή ἐπιστολή οἱ πατέρες διακηρύττουν ὅτι ἡ μνημόνευσις μή ὀρθοδόξου ᾿Επισκόπου εὐτελίζει καί ταπεινώνει τό μυστήριο, ὑποβαθμίζοντας αὐτό σέ ἁπλῆ σκηνική παράστασι καί ὀ ἱερουργός γίνεται κάπηλος (ἔμπορος) τῶν θείων καί συγκοινωνός μέ τήν πίστι τοῦ μνημονευομένου ᾿Επισκόπου.

Previous 10 | Next 10

December 2018

S M T W T F S
      1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031     

Tags

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com