February 19th, 2021

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Ξερετε πως πιάνονται τα αγριογουρουνα;

ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΚΟΛΠΟ  …αξίζει να το διαβάσετε 

    Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2021         

ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΚΟΛΠΟ

…αξίζει να το διαβάσετε

Στην μέση του μαθήματος στο πανεπιστήμιο, ένας φοιτητής ξαφνικά ρώτησε τον καθηγητή του…

Κύριε, ξέρετε πώς πιάνονται τα αγριογούρουνα;

Ο καθηγητής σκέφτηκε ότι αυτό είναι ένα αστείο και περίμενε την συνέχεια λέγοντας…

Όχι! Για πεσμου…

Πρώτα  ανακαλύψτε πού συχνάζουν στο δάσος και εκεί αφήστε στο έδαφος λίγο  καλαμπόκι. Τα αγριογούρουνα θα έρχονται κάθε μέρα για να φάνε το  “τζάμπα” καλαμπόκι, και όταν συνηθίσουν να έρχονται καθημερινά φτιάξτε  περίφραξη από την μία πλευρά, γύρω από το σημείο που έχουν συνηθίσει να  τρώνε…

Όταν συνηθίσουν με την περίφραξη από τη μία πλευρά και  γυρνάνε ξανά για να φάνε καλαμπόκι, εσείς φτιάχνετε περίφραξη από την  άλλη πλευρά… Ξανά συνηθίζουν και ξαναέρχονται να τραφούν ενώ εσείς  φτιάχνετε την περίφραξη γύρω γύρω, λίγο λίγο, μέχρι να ολοκληρώσετε και  τις τέσσερις πλευρές…

Στο τέλος τοποθετήστε και μία πόρτα στην  τελευταία πλευρά…Τα αγριογούρουνα έχουν συνηθίσει πια με το “τζάμπα”  καλαμπόκι και έρχονται κάθε μέρα και μπαίνουν μόνα τους μέσα και τρώνε.  Έτσι τελικά θα κλείσετε την πόρτα και θα πιάσετε όλο το κοπάδι!!!

Collapse )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Περι μεταλλαξεων του κορωνοιου καί περί εμβολίων

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ “ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ”

ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟc

Αριθμ. Φυλλου 134  Φεβρουαριος 2021 

ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΩΝ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΙΟΥ 

ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΕΜΒΟΛΙΩΝ ΔΙΑ ΤΟΝ COVID - 19 

Σε συνεχεια προηγουμενων επισημανσεων επί του κορωνοιου, αιτιου της ασθενειας covid — 19 πού με αμείωτο, μαλλον επιτυχυνόμενο ρυθμό, καθημερινως η κοινη γνωμη κυριολεκτικως "βομβαρδιζεται" με νεα στοιχεια αζιζει να σταθουμε σχολιάζοντας, στα εξης, με τήν βοηθεια πάντοτε του ομοτιμου Καθηγητου του Γεωπονικου Πανεπιστημιου Αθηνων κ. Νικολάου Εμμανουηλ.

α) Οι μεταλλάξεις του ιου πού εξ ορισμου, λανθασμενα ομως, παραπέμπουν σε κατι το επικίνδυνο καί τρομακτικό, δεν ειναι κατι εξαιρετικό καί σπάνιο για τούς εμβιους οργανισμούς. Ειδικα για τους ιούς καί ιδιαίτερα τούς RNA ιούς, οπως ειναι ο ως ανω ιός, οι μεταλλάξεις συμβαίνουν πολύ συχνα καί δεν οδηγουν απαραιτητα σε κατι αρνητικό. Το RNA ειναι ενα πολύ ασταθες μακρομόριο καί μπορει με τήν μεταλλαξη ο ιός να γινει λιγοτερο επικίνδυνος, αδιαφορος η πιό επικίννδυνος, ως πρός τήν παθογονικότητα του. 

Ηδη στον ιό της covid — 19 εχουν συμβει εκατονταδες μεταλλάξεις. Στην δημόσια ομως πληροφορηση τονίζονται μόνο οι "επικίνδυνοι" (στελεχη της Μ. Βρεττανιας, της Ν. Αφρικης καί της Βραζιλίας), οσον αφορα την δυνατότητα διασπορας η/καί παθογονικότητας. Οιαιδηποτε αλλες μεταλλάξεις πού ειναι αδιαφορες η καί πού μειωνουν τις ως ανω ιδιοτητες κανείς δεν ομιλεί, ως εα΄ν δεν υπάρχουν. Το γεγονός τουτο αναμφιβολα συμβαλει στην περαιτερω αγωνι, αν οχι "εκφοβισμό", του κοινου. 

Collapse )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Ανάπτυξη εμβολίων Covid-19 και χρήση κυτταρικών σειρών από εκτρωθέντα έμβρυα

1/2/21

Ανάπτυξη εμβολίων Covid-19 και χρήση κυτταρικών σειρών από εκτρωθέντα έμβρυα 

  

Το κίνημά μας «Αφήστε με να ζήσω!»  προβληματίστηκε σοβαρά και προχώρησε σε ειδικότερη μελέτη σχετικά με το  θέμα της χρησιμοποίησης κυτταρικών σειρών από εκτρωθέντα έμβρυα για την  ανάπτυξη των διαφόρων τύπων εμβολίων για τον Covid-19.

Σύμφωνα με τον γενόμενο έλεγχο, για όλα τα εμβόλια COVID-19 που ήδη χρησιμοποιούνται ή αναμένονται να κυκλοφορήσουν στη πατρίδα μας ως το τέλος του 2021, ισχύει πως η έρευνα, η ανάπτυξη, η παραγωγή ή/και ο έλεγχος αποτελεσματικότητάς τους, (κατά περίπτωση εμβολίου), έγιναν με χρήση εμβρυϊκών κυτταρικών σειρών που προέρχονται από εκτρωθέντα αγέννητα παιδιά.

Ειδικότερα:

1. Το εμβόλιο της Pfizer (1,3) αναπτύχθηκε  σε συνεργασία με την εταιρία BioNTech και είναι εμβόλιο messenger RNA  (mRNA). Το mRNA χρησιμεύει για το σχηματισμό της πρωτεΐνης S (Spike  protein) του ιού που θα προκαλέσει την παραγωγή αντισωμάτων. Η  Pfizer/BioNTech κωδικοποιεί το εμβόλιο ως BNT162b2.

Η Pfizer/BioNTech χρησιμοποίησε την εμβρυϊκή κυτταρική σειρά HEK293 (εμβρυϊκά κύτταρα νεφρού) στην  έρευνα, στην ανάπτυξη (δημιουργία) του εμβολίου, όπως και στον έλεγχο  του εμβολίου, προκειμένου να διαπιστωθεί η παραγωγή αντισωμάτων.

Δεν  είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε εάν η Pfizer/BioNTech εξακολουθεί να  χρησιμοποιεί την εμβρυϊκή κυτταρική σειρά HEK293 στους συνεχείς  ποιοτικούς ελέγχους του εμβολίου. Δεν φαίνεται να το χρησιμοποιεί επί  του παρόντος στην παραγωγή του.

Collapse )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Μὲ τέτοιο μπάχαλο μόνο ἂν ἔχεις τὸν Θεὸ μαζί σου διατηρεῖσαι 2000 καὶ πλέον χρόνια!

ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ
Ἕνας ἀλλόθρησκος ἀποφάσισε νὰ γίνει χριστιανὸς καὶ θέλησε νὰ ἐξετάσει τὶς ἐκδοχὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ γιὰ νὰ ἐπιλέξει. Βρίσκει λοιπὸν ἕναν ὀρθόδοξο, ἕναν προτεστάντη κι ἕναν παπικό. Τοὺς λέει τὶς προθέσεις του κι ἐκεῖνοι συμφωνοῦν νὰ τὸν «ξεναγήσουν» στὶς ἐκκλησίες τους.
Πάει ὁ ἀλλόθρησκος μὲ τὸν προτεστάντη μία Κυριακή, μπαίνει στὸ ναὸ καὶ βλέπει τοὺς ἀνθρώπους ταχτοποιημένους μὲ τὰ καλά τους ροῦχα, ὁ καθένας στὸ κάθισμά του, μπροστὰ ἀπὸ τὸν κάθε πιστὸ μία Καινὴ Διαθήκη, χορωδία νὰ λέει τοὺς ὕμνους ἁρμονικά, τὰ πάντα νὰ λάμπουν ἀπὸ καθαριότητα καὶ μετὰ τὸ τέλος ὅλοι του φέρθηκαν εὐγενικὰ μὲ πολὺ καλοὺς τρόπους.
Τὴν ἑπομένη Κυριακὴ συνεννοήθηκε μὲ τὸν παπικὸ νὰ πάει στὸ δικό του ναό. Μπαίνει μέσα, πλένει τὰ χέρια, ρίχνει τὸ κέρμα ν' ἀνάψει τὸ λαμπάκι ἀντὶ γιὰ κερὶ καὶ κάθεται. Οὔτε ἐκεῖ ὄρθιοι, ὅλοι στὰ καθίσματά τους μὲ τάξη καὶ ἁρμονία. Ἄκουσε καὶ τὴν ἐγκύκλιο τοῦ Πάπα, εἶδε καὶ τὶς φωτογραφίες του ποὺ δέσποζαν ἀκόμα καὶ ἐντός του ναοῦ. Πέρασε ἡ ὥρα, τελείωσε ἡ λειτουργία, τὸν καλοδέχτηκαν, τὸν κέρασαν κι ἔφυγε.
Τὴν τρίτη Κυριακὴ κανόνισε νὰ πάει στὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησία. Μπαίνει μέσα καὶ βλέπει ἄλλους νὰ... μιλᾶνε μεταξύ τους, πολλοὺς ὄρθιους γιατί δὲν ἔφταναν τὰ καθίσματα, τὴ νεωκόρο νὰ μαλώνει μὲ μία κυρία γιατί τῆς ἔσβησε γρήγορα τὸ κερὶ ποὺ ἄναψε, ἄκουγε τὰ μωρὰ νὰ τσιρίζουν καὶ νὰ μὴ τὰ παρατηρεῖ κανείς, ὁ παπὰς νὰ φωνάζει στὸν ψάλτη νὰ τελειώσει τὰ τεριρὲμ κλπ. Μόλις τελείωσε ἡ λειτουργία ἄρχισαν καὶ τὰ μνημόσυνα, ὅπου ἄλλοι ἔβγαιναν στὴν ἐκκλησία κι ἄλλοι ἔμπαιναν μὲ θόρυβο καὶ φασαρία. Ὁ ὀρθόδοξος ἀπογοητεύτηκε ἀπὸ τὴν εἰκόνα ποὺ εἶδε ὁ ἀλλόθρησκος.
Τὴν ἑπομένη ἑβδομάδα συναντήθηκαν ὅλοι γιὰ νὰ μάθουν τί ἀποφάσισε. Ὅταν βρέθηκαν ὅλοι μαζί, τοὺς λέει:
- Στὴν προτεσταντικὴ ἐκκλησία εἶδα μεγάλη τάξη καὶ εὐγένεια. Στὴν παπικὴ εἶδα μεγάλη ἀφοσίωση στὸν πνευματικό σας ἀρχηγὸ καὶ τὶς ὁδηγίες τοῦ ἱερέα σας. Στὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησία εἶδα τέτοιο μπάχαλο ποὺ δὲν τὸ περίμενα!
Ὁ ὀρθόδοξος σκυθρωπίασε ἀπογοητευμένος, ἐνῶ οἱ ἄλλοι δύο ἀναθάρρησαν.
Καὶ καταλήγει ὁ ἀλλόθρησκος:
-Θὰ γίνω ὀρθόδοξος!
- Μὰ πῶς; ἀναρωτιοῦνται οἱ ἄλλοι.
-Ἀκοῦστε, λέει ὁ ἀλλόθρησκος. Τὰ δικά σας δικαιολογοῦνται μὲ τὴν τάξη ποὺ ἔχει ὁ ἕνας καὶ τὴν πειθαρχία ποὺ ἔχει ὁ ἄλλος. Τούτου ἐδῶ -καὶ δείχνει τὸν ὀρθόδοξο- δὲν δικαιολογεῖται ἀλλιῶς. Μὲ τέτοιο μπάχαλο μόνο ἂν ἔχεις τὸν Θεὸ μαζί σου διατηρεῖσαι 2000 καὶ πλέον χρόνια!

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Αγιου Γρηγοριου Παλαμα ομιλία β΄ εις την παραβολήν του Τελωνου καί του Φαρισαίου.

Ὁμιλία Β΄ – Εἰς τὴν κατὰ τὸν Τελώνην καὶ τὸν Φαρισαῖον τοῦ Κυρίου παραβολὴν.
ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
Εφευρετικός εἶναι γιὰ τὸ κακὸ ὁ νοερὸς προστάτης τῆς κακίας· ἱκανὸς ν’ ἀφαιρέσει εὐθὺς ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὰ θεμέλια της ἀρετῆς ποὺ ἤδη κατατίθενται στὴν ψυχή, διὰ τῆς ἀνελπιστίας καὶ τῆς ἀπιστίας, ἀλλ’ ἐπίσης ἱκανὸς πάλι νὰ ἐπιτεθεῖ διὰ τῆς ἀδιαφορίας καὶ τῆς ραθυμίας ἐναντίον τῶν τοίχων τῆς οἰκίας τῆς ἀρετῆς, τὴν ὥρα ποὺ ἀνεγείρονται, ἀκόμη δὲ καὶ νὰ κρημνίση διὰ τῆς ὑπερηφανείας καὶ τῆς παραφροσύνης τὸν ὄροφο τῶν ἀγαθῶν ἔργων οἰκοδομημένον ἤδη.
Ἀλλὰ κρατηθῆτε, μὴ πτοηθῆτε· διότι ὁ ἐπιμελὴς εἶναι εὐμηχανώτερος στὰ ἀγαθὰ καὶ ἡ ἀρετὴ ἔχει περισσότερη ἰσχὺ γι’ ἀντιπαράταξη πρὸς τὴν κακία, ἀφοῦ διαθέτει τὴν ἄνωθεν χορηγία καὶ συμμαχία ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν δυνάμενο τὰ πάντα καὶ ἐνδυναμώνοντα ἀπὸ ἀγαθότητα ὅλους τους ἐραστᾶς τῆς ἀρετῆς.
Ἔτσι ἡ ἀρετὴ ὄχι μόνο παραμένει ἀδιάσειστος ἀπὸ ποικίλα πονηρὰ μηχανήματα ποὺ παρασκευάζει ὁ Ἀντικείμενος, ἀλλὰ μπορεῖ καὶ νὰ σηκώσει καὶ ἐπαναφέρη ὅσους ἔπεσαν στὸν βυθὸ τῶν κακῶν καὶ νὰ τοὺς προσαγάγη εὔκολα στὸν Θεὸ μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν ταπείνωση.   
Δείγμα δὲ καὶ διαρκῆς ἀπόδειξις εἶναι τοῦτο. Πραγματικὰ ὁ Τελώνης, ἐνῶ εἶναι τελώνης καί, μπορoύμε νὰ εἰποῦμε, ἐνῶ ζεῖ στὸν πυθμένα τῆς ἁμαρτίας, ἐλαφρώνεται ἁπλῶς, ἀφοῦ ἐκοινώνησε πρὸς τοὺς ἐναρέτως ζωντας μὲ μόνο τὸν λόγο, κι αὐτὸν σύντομο, ἀνυψώνεται καὶ ὑπερβαίνει κάθε κακία καί, δικαιωμένος ἀπὸ τὸν ἀδέκαστο κριτὴ τὸν ἴδιο, συγκαταλέγεται στὸ χορὸ τῶν δικαίων.
Ἐὰν δὲ καὶ ὁ Φαρισαῖος γιὰ λόγο καταδικάζεται, παθαίνει τοῦτο διότι εἶναι φαρισαῖος καὶ νομίζει ὅτι εἶναι κάποιος ἀφ’ ἐαυτοῦ, καὶ ὄχι διότι εἶναι πραγματικὰ δίκαιος· καταδικάζεται διότι ἐκφέρει αὐθάδη λόγια, ἀνάμεσα στὰ ὁποῖα ἐκεῖνα ποὺ παροργίζουν τὸν Θεὸ δὲν εἶναι λιγώτερα ἀπὸ αὐτὰ τὰ λόγια.  
Γιατί δὲ ἡ μὲν ταπείνωσις ἀνεβάζει στὸ ὕψος τῆς δικαιοσύνης, ἡ δὲ ὑπεροψία κατεβάζει πρὸς τὸν βυθὸ τῆς ἁμαρτίας; Διότι αὐτὸς ποὺ νομίζει ὅτι εἶναι κάποιος σπουδαῖος, καὶ μάλιστα ἐνώπιόν του Θεοῦ, διακίως ἐγκαταλείπεται ἀπὸ τὸν Θεό, ἀφοῦ ἔχει τὴν γνώμη ὅτι δὲν χρειάζεται τὴν βοήθειά του· αὐτὸς δὲ ποὺ θεωρεῖ τὸν ἑαυτὸ τοῦ μηδαμινὸ καὶ γι’ αὐτὸ ἀποβλέπει στὴν ἄνωθεν εὐσπλαγχνία, δικαίως ἐπιτυγχάνει τὴν ἀπὸ τὸν Θεὸ συμπάθεια καὶ βοήθεια καὶ χάρη· διότι λέγει, “ὁ Κύριος ἀντιτάσσεται στοὺς ὑπερηφάνους, ἐνῶ στοὺς ταπεινοὺς δίδει χάρη”.
Αποδεικνύοντας τοῦτο ὁ Κύριος μὲ παραβολὴ λέγει· “δύο ἄνθρωποι ἀνέβηκαν στὸ ἱερό· ὁ ἕνας φαρισαῖος καὶ ὁ ἄλλος τελώνης”.
Θέλοντας νὰ παραστήσει ἐναργὼς τὸ ἀπὸ τὴν ταπείνωση κέρδος καὶ τὴν ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια ζημία, διήρεσε σὲ δύο ὅλους τους προσερχομένους στὸ ναό, μᾶλλον δὲ τοὺς ἀνερχομένους σ’ αὐτόν, ποὺ εἶναι οἱ προσερχόμενοι γιὰ προσευχὴ στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ· διότι τέτοια εἶναι ἡ φύσις τῆς προσευχῆς· ἀνεβάζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν γῆ στὸν οὐρανὸ καὶ ὑπερβαίνοντας κάθε ἐπουράνιο, ὄνομα καὶ ὕψωμα καὶ ἀξίωμα, τὸν παρουσιάζει στὸν ἴδιο το Θεὸ τοῦ παντός.
Ἄλλωστε καὶ ὁ παλαιὸς ἐκεῖνος ναὸς εὑρισκόταν σὲ ὕψωμα, σὲ λόφο τῆς πόλεως. Ἐπάνω σ’ αὐτὸν τὸν λόφο, ὅταν κάποτε τὸ θανατικὸ ἀφάνιζε τὴν Ἱερουσαλήμ, ὁ Δαβὶδ εἶδε τὸν θανατηφόρο ἄγγελο νὰ κινεῖ τὴν ρομφαία κατὰ τῆς πόλεως, ἀνέβηκε ἐκεῖ καὶ οἰκοδόμησε θυσιαστήριο στὸν Κύριο· προσέφερε  στὸν Θεὸ θυσία καὶ ἐσταμάτησε ἡ φθορά.
Αὐτὰ ἀποτελοῦσαν τύπο τῆς σωτηριώδους καὶ πνευματικῆς ἀναβάσεως κατὰ τὴν ἱερὰ προσευχὴ καὶ τοῦ δὶ’ αὐτῆς ἱλασμοῦ (διότι ὅλα ἐκεῖνα ἤσαν προτυπωτικὰ γιὰ τὴν σωτηρία μας), ἐὰν δὲ θέλης, καὶ τύπο τῆς ἱερᾶς αὐτῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία πραγματικὰ εὑρίσκεται ἐπάνω σε ὕψος, σὰν ἄλλος ἀγγελικὸς καὶ ὑπερκόσμιος χῶρος, ἐπάνω στὸν ὁποῖο, πρὸς ἐξιλασμὸν ὅλου του κόσμου, καταστροφὴ τοῦ θανάτου καὶ ἀφθονία ἀθάνατης ζωῆς, προσφέρεται ἄνω στὸν Θεὸ ἡ ἀναίμακτη, ἡ μεγάλη καὶ πραγματικὰ εὐπρόσδεκτη θυσία.  
Γι’ αὐτὸ λοιπὸν δὲν εἶπε, ὅτι δύο ἄνθρωποι “προσῆλθαν” στὸν ναό, ἀλλὰ “ἀνέβηκαν”  στὸν ναό. Ὑπάρχουν βέβαια καὶ τώρα μερικοὶ πού, ἐρχόμενοι στὴν Ἐκκλησία, δὲν ἀνεβαίνουν αὐτοί, ἀλλὰ μᾶλλον καταρρίπτουν τὴν Ἐκκλησία ποὺ εἰκονίζει τὸν οὐρανό· αὐτοὶ εἶναι ὅσοι προσέρχονται γιὰ χάρη συναναστροφῆς καὶ συνομιλίας μεταξύ των, καθὼς καὶ ὅσοι προσφέρουν καὶ ἀγοράζουν ψώνια· πραγματικὰ ὁμοιάζουν μεταξύ τους, ἀφοῦ δίδοντας αὐτοὶ μὲν ψώνια, ἐκεῖνοι δὲ λόγους, παίρνουν ἀντὶ αὐτῶν τὰ κατάλληλα.
Αὐτοὺς ὁ Κύριος, ὅπως παλαιά τους ἐξέβαλε ἐντελῶς ἀπὸ τὸν ναὸ ἐκεῖνον, λέγοντάς τους, “ὁ οἶκος μου καλεῖται οἶκος προσευχῆς, σεῖς ὅμως τὸν κατεστήσατε σπήλαιο ληστῶν”, ἔτσι τοὺς ἐξέβαλε καὶ ἀπὸ τὰ λόγια τοὺς αὐτά, διότι δὲν ἀνεβαίνουν καθόλου στὸν ναό, ἔστω καὶ ἂν ἔρχονται καθημερινῶς.  
Ο Φαρισαῖος πάντως καὶ ὁ Τελώνης ἀνέβηκαν στὸν ναό· διότι ἕνα σκοπὸ εἶχαν καὶ οἱ δύο, νὰ προσευχηθοῦν, ἂν καὶ ὁ Φαρισαῖος μετὰ τὴν ἄνοδο κατέρριψε τὸν ἑαυτό του, ἀνατρεπόμενος ἀπὸ τὸν τρόπο. Διότι ἦταν μὲν ὁ σκοπὸς τῆς ἀναβάσεώς των ὁ ἴδιος, ἀφοῦ ἀνέβηκαν νὰ προσευχηθοῦν, ἀλλ’ ὁ τρόπος τῆς προσευχῆς ἦταν ἀντίθετος.
Ὁ ἕνας δηλαδὴ ἀνέβαινε συντετριμμένος καὶ ταπεινωμένος, διότι ἐδιδάχθηκε ἀπὸ τὸν ψαλμωδὸ προφήτη ὅτι ὁ Θεὸς δὲν θὰ περιφρονήσει μιὰ συντετριμμένη καὶ ταπεινωμένη καρδιά, ἀφοῦ καὶ αὐτὸς ὁ προφήτης λέγει γιὰ τὸν ἑαυτό του, γνωρίζοντάς το φυσικὰ ἀπὸ τὴν πείρα του, “ἐταπεινώθηκα, καὶ μ’ ἔσωσε ὁ Κύριος”.
Καὶ τί περιορίζομαι στὸν προφήτη; Διότι ὁ Θεὸς τῶν προφητῶν πρὸς χάρη μᾶς ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτὸ τοῦ γενόμενος σᾶς ἐμᾶς, καθὼς λέγει ὁ ἀπόστολος, “γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερύψωσε”. Ὁ δὲ Φαρισαῖος ἀνεβαίνει ὑπερβολικὰ φουσκωμένος καὶ ἀλαζονευόμενος, μὲ τὴν ἰδέα ὅτι θὰ αὐτοδικαιωθεῖ· καὶ μάλιστα ἐνώπιόν του Θεοῦ, ἐμπρὸς στὸν ὁποῖο ὅλη ἡ δική μας δικαιοσύνη εἶναι σὰν ράκος ἐμμηνορροούσης· διότι δὲν ἄκουσε τὸν λέγοντα, “κάθε ὑπερόπτης εἶναι ἀκάθαρτος ἐνώπιόν του Κυρίου”, καὶ “ὁ Κύριος ἀντιτάσσεται στοὺς ὑπερηφάνους”, καὶ “ἀλλοίμονο σ’ αὐτοὺς ποὺ αὐτοδικαιώνονται καὶ κατὰ τὸν ἑαυτὸ τοὺς εἶναι ἐπιστήμονες”.   
Δεν τοὺς διεχώρισε μόνο το ἦθος ἀλλὰ καὶ ὁ τρόπος, ποὺ ἦταν διάφορος σ’ αὐτούς, ἀλλὰ καὶ τὸ εἶδος τῆς προσευχῆς, ποὺ ἦταν ἐπίσης διπλό. Πραγματικὰ ἡ προσευχὴ δὲν εἴνακ θέμα δεήσεως μόνο, ἀλλὰ καὶ εὐχαριστίας.
Ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς προσευχομένους ἀνεβαίνει στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ δοξάσει κι εὐχαριστήσει τὸν Θεὸ γιὰ ὅσα ἔλαβε ἀπὸ αὐτόν, ὁ δὲ ἄλλος γιὰ νὰ ζητήσει ὅσα δὲν ἔλαβε ἀκόμη, μεταξύ των ὁποίων εἶναι καὶ ἡ ἄφεσις τῶν ἁμαρτημάτων, καὶ μάλιστα γιὰ τοὺς ἀμαρτάνοντας κάθε ὥρα στὶς ἡμέρες μας.
Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος ἡ ὑποσχεσίς  τῶν ἀπὸ ἐμᾶς εὐσεβῶς προσφερομένων στὸν Θεὸ δὲν ὀνομάζεται  προσευχὴ ἀλλὰ εὐχή· καὶ τοῦτο τὸ ἐδήλωσε ἐκεῖνος ποὺ εἶπε, “κάμετε εὐχή, καὶ ἀποδώσετε τὴν στὸν Κύριο τὸν Θεό μας”, καὶ αὐτὸς ποὺ λέγει “καλύτερο εἶναι νὰ μὴ κάμεις εὐχή, παρὰ νὰ κάμεις καὶ νὰ μὴν τὴν ἐκτελέσεις”.
Αλλά τὸ διπλὸ ἐκεῖνο εἶδος τῆς προσευχῆς ἔχει διπλὴ καὶ τὴν ἀχρείωση γιὰ τοὺς ἀπροσέκτους. Δηλαδὴ τὴν μὲν μία τὴν καθιστὰ ἀποτελεσματικὴ ὑπὲρ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτημάτων προσευχὴ καὶ δέηση ἡ πίστις καὶ ἡ κατάνυξις μετὰ τὴν ἀποχὴ ἀπὸ τὰ κακά, ἀνενεργὸ δὲ ἡ ἀπόγνωσις καὶ ἡ πώρωσις.
Τὴν ἄλλη τὴν κάμουν εὐπρόσδκετη εὐχαριστία γιὰ ὅσα ἔχομε εὐεργετηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ ἡ ταπείνωσις καὶ ἡ ἀποφυγὴ ἐπάρσεως ἀπέναντι στοὺς στερουμένους, ἀπαράδεκτη δὲ ἡ ἔπαρσις γι’ αὐτά, σὰν νὰ ἀποκτήθηκαν μὲ ἰδικὴ μᾶς προσπάθεια καὶ γνώση, καὶ ἡ κατάκρισις ἐναντίον αὐτῶν ποὺ δὲν ἔχουν πράγματα.
Ὅτι δὲ εἶναι ἄρρωστος καὶ στὰ δύο αὐτὰ ὁ Φαρισαῖος, ἐλέγχεται ἀπὸ τὸν ἑαυτό του καὶ τὰ λόγια του. Διότι, ἐνῶ ἀνέβηκε στὸν ναὸ γιὰ νὰ εὐχαριστήσει, ὄχι νὰ δεηθεῖ, μὲ τὴν εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεὸ ἀνέμιξε ἀφρόνως καὶ ἀθλίως ἔπαρση καὶ κατάκριση. Διότι, λέγει, ἀφοῦ ἐστάθηκε καθ’ ἐαυτόν, προσευχήθηκε τὰ ἑξῆς· “Θεέ, σ’ εὐχαριστῶ, ποὺ δὲν εἶμαι ὅπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί”.
Η στάσις τοῦ Φαρισαίου δὲν δηλώνει τὴν δουλικὴ παράσταση, ἀλλὰ τὴν ἀδιάντροπη ὑπεροψία ποὺ εἶναι ἀντίθετη πρὸς ἐκεῖνον ποὺ ἔχει ταπείνωση δὲν ἔχει τὸ θάρρος οὔτε τοὺς ὀφθαλμοὺς νὰ ὑψώσει πρὸς τὸν οὐρανό.
Εὐλόγως δὲ προσευχόταν καθ’ ἐαυτὸν ὁ Φαρισαῖος· διότι δὲν ἀνέβηκε πρὸς τὸν Θεό, ἂν καὶ δὲν ἀγνοοῦσε τὸν καθήμενο ἐπάνω στὰ Χερουβεὶμ καὶ ἐπιβλέποντα τὰ τελευταῖα σημεῖα τῶν ἀβύσσων.
Ἡ προσευχὴ τοῦ ἦταν ὡς ἑξῆς: Ἀφοῦ εἶπε “σ’ εὐχαριστῶ”, δὲν προσέθεσε, διότι ἀπὸ εὐσπλαγχνία, σὰν σὲ ἀσθενῆ ν’ ἀντιπαραταχθεῖ, μοῦ ἔδωσες δωρεὰν τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ.
Διότι, ἀδελφοί, εἶναι ἀνδρεῖο κατὰ τὴν ψυχή, τὸ νὰ κατορθώσει κανείς, ἀφοῦ ἐπιάσθηκε στὶς παγίδες τοῦ ἐχθροῦ καὶ ἔπεσε στοὺς βρόχους τῆς ἁμαρτίας, νὰ διαφύγει μὲ τὴν μετάνοια. Γι’ αὐτὸ οἱ ὑποθέσεις μᾶς διευθύνονται ἀπὸ ἀνωτέρα πρόνοια καὶ πολλὲς φορές, ἐνῶ καταβάλλαμε μικρὴ ἢ καθόλου προσπάθεια, ἐμμείναμε μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἀνώτεροι πολλῶν καὶ μεγάλων παθημάτων, ἀνακουφισθέντες ἀπὸ συμπάθεια λόγω τῆς ἀσθενείας μας.
Καὶ πρέπει νὰ ἀναγνωρίζουμε τὴν δωρεὰ καὶ νὰ ταπεινωνόμαστε ἐνώπιον αὐτοῦ ποὺ τὴν ἔκαμε, ἀλλὰ νὰ μὴν κομπάζωμε.
Ο Φαρισαῖος ὅμως λέγει, “σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ”, ὄχι διότι ἔλαβα καμμιὰ βοήθεια ἀπὸ σένα, ἀλλὰ “διότι δὲν εἶμαι ὅπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι”· σὰν νὰ διέθετε ἀφ’ ἐαυτοῦ καὶ ἀπὸ προσωπική του ἱκανότητα τὸ προσὸν ὅτι δὲν ἦταν ἅρπαξ, μοιχὸς καὶ ἄδικος, ἂν φυσικά τα διέθετε κιόλας.
Δὲν ἐπρόσεχε πραγματικὰ στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ ἔβλεπε περισσότερο ὅλους τους ἄλλους παρὰ τὸν ἑαυτό του, κι ἐξουδενώνοντας ὅλους -ποιὰ παραφροσύνη -, ἕναν μόνο ἐθεωροῦσε δίκαιο καὶ σώφρονα, τὸν ἑαυτό του· “δὲν εἶμαι” λέγει, “ὅπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ ὅπως αὐτὸς ὁ τελώνης”.
Πόση μωρία, θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ τοῦ εἰπεῖ. Καὶ ἂν ὅλοι ἐκτὸς ἀπὸ σένα εἶναι ἄδικοι καὶ ἅρπαγες , τότε ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ ὑφίσταται τὴν ἁρπαγὴ καὶ τὴν κάκωση;
Τί συμβαίνει δὲ καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τελώνη καὶ τὴν κατ’ ἐξοχὴν αὐτοῦ προσθήκη στὴ διήγηση; Ἀφοῦ εἶναι καὶ αὐτὸς ἕνας ἀπὸ ὅλους δὲν ἔχει συμπεριληφθεῖ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους στὴν ἀπὸ σένα κοινὴ  καὶ θὰ ἐλέγαμε οἰκουμενικὴ κατάκριση; Ἢ ἔπρεπε αὐτὸς νὰ ὑποστεῖ διπλὴ καταδίκη, κρινόμενος ἀπὸ τοὺς φαρισαϊκοὺς ὀφθαλμούς σου, ἂν καὶ ἐστεκόταν μακριά σου; Ἄλλωστε ὅτι ἦταν ἄδικος, τὸ ἐγνώριζες, ἀφοῦ ἦταν φανερὰ τελώνης, ὅτι ὅμως ἦταν μοιχός, ἀπὸ ποῦ τὸ ἐγνώριζες; Ἢ μήπως δικαιούσαι  νὰ τὸν ἀδικεῖς καὶ νὰ τὸν προπηλακίζεις, ἐπειδὴ αὐτὸς ἀδικοῦσε ἄλλους; Δὲν εἶναι ἔτσι, δὲν εἶναι·  ἀλλ’ αὐτὸς μὲν βαστάζοντας μὲ ταπεινὸ φρόνημα τὴν ὑπερήφανη κατηγορία σου καὶ προσφέροντας στὸν Θεὸ μὲ αὐτομεμψία τὴν ἱκεσία, θ’ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ αὐτὸν τῆς καταδίκης, δικαίως δὶ’ ὅσα ἀδίκησε, ἐσὺ δὲ θὰ καταδικασθεῖς δικαίως, διότι κατηγορεῖς ὑπεροπτικῶς ἐκεῖνον καὶ ὅλους τους ἀνθρώπους, καὶ ἀπὸ ὅλους μόνο τὸν ἑαυτό σου δικαιώνεις. “Δὲν εἶμαι ὅπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί”.
Αυτά τὰ λόγια ἀποδεικνύουν τὴν ὑπεροψία τοῦ Φαρισαίου καὶ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς ὅλους τους  ἀνθρώπους, ἀλλ’ ἐπίσης καὶ τὸ ψευδολόγο τῆς συνειδήσεώς του· διότι ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἐξουθενώνει σαφῶς ὅλους μαζί τους ἀνθρώπους, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἀποδίδει τὴν ἀποφυγὴ τῶν κακῶν ὄχι στὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ στὴν ἰδική του.
Ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο εὐχαριστεῖ εἶναι αὐτός· ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ τοῦ νομίζει ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀκόλαστοι καὶ ἄδικοι καὶ ἅρπαγες, ὡσὰν ὁ Θεὸς νὰ μὴν ἀξίωσε κανένα ἄλλον πλὴν αὐτοῦνα τοῦ παράσχει τὴν ἀρετή.
Ἀλλ’ ἂν ὅλοι ἤσαν τέτοιοι, ἔπρεπε σὲ ὅλους αὐτοὺς νὰ εὐρίσκωνται ἐμπρός των πρὸς διαρπαγὴ τὰ ἀγαθά του Φαρισαίου τούτου. Δὲν φαίνεται ὅμως κάτι τέτοιο· διότι προσθέτει αὐτός, “νηστεύω δυὸ φορὲς τὸ Σάββατο, δίνω τὸ δεκατοαπὸ ὅλα ὅσα ἀποκτῶ”. Δὲν λέγει ὅτι δίνει τὸ δέκατο ἀπὸ ὅσα κατέχει, ἀλλὰ ἀπὸ ὅσα ἀποκτᾶ, δηλώνοντας μὲ αὐτὸ τὶς προσθῆκες καὶ ἐπαυξήσεις τῆς περιουσίας του.
Ἑπομένως εἶχε μὲν ὅσα κατεῖχε, προσελάμβανε δὲ ἀνεμποδίστως ὅσα μποροῦσε. Πῶς λοιπὸν ὅλοι οἱ ἀνθρωποι  πλὴν αὐτοῦ ἅρπαζαν καὶ ἀδικοῦσαν; Τόσο αὐτοέλεγκτο καὶ αὐτεπίβουλο πράγμα εἶναι ἡ κακία! Τόσο πολὺ ἀναμικτο μὲ τὴν παραφροσύνη εἶναι πάντοτε τὸ ψεῦδος!                           
Την μὲν ἀποδεκάτιση τῶν εἰσοδημάτων τοῦ προέβαλλε γιὰ ν’ ἀποδείξει πλήρως τὴν δικαιοσύνη του· διότι πῶς μπορεῖ νὰ εἶναι ἅρπαξ τῶν ξένων ἀγαθῶν αὐτὸς ποῦ ἀποδεκατίζει τὰ δικά του; Τὴν δὲ νηστεία προέβαλλε γιὰ τὴν ἐπίδειξη τῆς σωφροσύνης· διότι ἡ νηστεία εἶναι πρόξενος τῆς ἁγνείας.
Ἔστω λοιπόν, εἶναι σώφρων καὶ δίκαιος, ἂν δὲ θέλεις καὶ σοφὸς καὶ νουνεχῆςκαι ἀνδρεῖος καὶ ὅ,τι ἄλλο παρόμοιο· ἂν μὲν τὸ ἀπέκτησες ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου, καὶ ὄχι ἀπὸ τὸν Θεό, γιατί προσφεύγεις ψευδῶς στὸ σχῆμα τῆς προσευχῆς κι ἀνεβαίνεις στὸν ναὸ καὶ λέγεις ματαίως ὅτι προσφέρεις εὐχαριστία;
Ἂν δὲ τὸ ἀπέκτησες ἀπὸ τὸν Θεό, δὲν τὸ ἔλαβες γιὰ νὰ κομπάζεις, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐνεργεῖς πρὸς οἰκοδομῆ τῶν ἄλλων σὲ δόξα αὐτοῦ ποὺ τὸ ἔδωσε. Ἔπρεπε λοιπὸν πραγματικὰ νὰ χαίρεσαι μὲ ταπείνωσι καὶ νὰ προσφέρεις εὐχαριστίες, καὶ σ’ αὐτὸν ποὺ τὸ ἔδωσε καὶ σ’ αὐτοὺς χάριν τῶν ὁποίων τὸ ἔλαβες· διότι ἡ λαμπάδα παίρνει τὸ φῶς ὄχι γιὰ τὸν ἑαυτό της, ἀλλὰ γιὰ τοὺς βλέποντας.
Σάββατο δὲ ὀνομάζει ὁ Φαρισαῖος ὄχι τὴν ἑβδόμη ἡμέρα, ἀλλὰ τὴν ἑβδομάδα ἡμερῶν, στὶς δύο ἀπὸ τὶς ὁποῖες νηστεύει, ὅπως μεγαλαυχεῖ, ἀγνοώντας ὅτι αὐτὲς μὲν εἶναι ἀνθρώπινες ἀρετές, ἡ δὲ ὑπερηφάνεια εἶναι δαιμονική. Γι’ αὐτό, ὅταν συζευχθεῖ μὲ αὐτές, τὶς ἀχρηστεύει καὶ τὶς συγκαταρρίπτει, ἀκόμη καὶ ἂν εἶναι ἀληθινές· πόσο μᾶλλον ἂν εἶναι κίβδηλες.
Αυτά εἶπε ὁ Φαρισαῖος. «Ὁ δὲ Τελώνης, στεκόμενος ἀπόμακρα, δὲν ἤθελε οὔτε τοὺς ὀφθαλμοὺς νὰ σηκώσει πρὸς τὸν οὐρανό, ἀλλ’ ἐκτυποῦσε τὸ στῆθος τοῦ λέγοντας· Θεέ, εὐσπλαγχνίσου μὲ τὸν ἁμαρτωλό». Βλέπετε πόση εἶναι ἡ ταπείνωσις καὶ ἡ πίστις καὶ ἡ αὐτομεμψία; Βλέπετε τὴν ἄκρα συστολὴ τῆς διανοίας καὶ τῶν αἰσθήσεων, συγχρόνως δὲ καὶ τὴν συντριβὴ τῆς καρδίας ἀναμεμιγμένες μὲ τὴν προσευχὴ τοῦ τελώνη τούτου; Διότι ὅταν ἀνέβηκε στὸ ναό, γιὰ νὰ προσευχηθεῖ ὑπὲρ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτημάτων του, ἔφερε μαζί του καλὰ ἐφόδια μεσιτευτικᾶ πρὸς τὸν Θεό, τὴν ἄκαταισχυντη πίστι, τὴν ἄκα-τάκριτη αὐτομεμψία, τὴν ἀκαταφρόνητη συντριβὴ τῆς καρδίας, τὴν ἐξυψωτικὴ ταπείνωσι. Συνεδύασε δὲ μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν προσοχὴ ἄριστα. Διότι, λέγει, «ὁ Τελώνης αὐτὸς στεκόμενος ἀπόμακρα». Δὲν εἶπε ‘σταθεῖς’, ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ Φαρισαίου, ἀλλὰ «ἐστῶς», δηλώνοντας μὲ αὐτὸ τὴν ἐπὶ πολὺ παράταση τῆς στάσεως, μαζὶ δὲ καὶ τὸ ἐπίμονό της δεήσεως καὶ τῶν ἱκετευτικῶν λόγων· διότι, χωρὶς νὰ προβάλει οὔτε νὰ διανοηθεῖ τίποτε ἄλλο, ἐπρόσεχε μόνο στὸν ἑαυτό του καὶ τὸν Θεό, περιστρέφοντας στὸν ἑαυτό της καὶ πολλαπλασιάζοντας μόνην τὴν μονολόγιστη δέησι, ποὺ εἶναι τὸ ἀποτελεσματικώτερο εἶδος προσευχῆς.
«Στεκόμενος λοιπὸν ὁ Τελώνης ἀπόμακρα, λέγει, δὲν ἤθελε οὔτε τοὺς ὀφθαλμοὺς νὰ σηκώσει πρὸς τὸν οὐρανό». Αὐτὴ ἡ στάσις ἦταν συγχρόνως καὶ στάσις καὶ ὑποκυψις, καὶ δεῖγμα ὄχι μόνο εὐτελοῦς δούλου, ἀλλὰ καὶ καταδίκου. Μαρτυρεῖ δὲ καὶ τὴν ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ψυχή, ποὺ εἶναι μὲν ἀκόμη μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό, διότι δὲν ἔχει ἀκόμη τὴν πρὸς αὐτὸν παρρησία διὰ τῶν ἔργων, ἀλλ’ ἐλπίζει νὰ ἐγγίσει τὸν Θεό, λόγω τῆς ἀποχῆς ἀπὸ τὰ κακὰ καὶ τῆς ἀγαθῆς ἤδη προθέσεώς της.
Στεκόμενος λοιπὸν ἔτσι ἀπόμακρα ὁ Τελώνης δὲν ἤθελε οὔτε τοὺς ὀφθαλμοὺς νὰ σηκώσει στὸν οὐρανό, ἐπιδεικνύοντας μὲ τὸν τρόπο καὶ τὸ σχῆμα τὴν αὐτοκατάκρισι καὶ αὐτομεμψία του· διότι ἐθεωροῦσε τὸν ἑαυτὸ τοῦ ἀνάξιον καὶ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοῦ ἐπιγείου ναοῦ. Γι’ αὐτὸ τοῦ μὲν ναοῦ ἐστεκόταν στὰ πρόθυρα, πρὸς τὸν οὐρανὸ δὲ δὲν ἐτολμοῦσε οὔτε ν’ ἀτενίσει, πόσο μᾶλλον πρὸς τὸν Θεὸ τοῦ οὐρανοῦ- ἀλλὰ κτυπώντας τὸ στῆθος του ἀπὸ τὴν σφοδρὰ κατάνυξι καὶ παριστώντας ἔτσι τὸν ἑαυτὸ τοῦ ἄξιον τιμωρίας, ἀναπέμποντας ἀπὸ ἐκεῖ βαρυπενθῆς τοὺς στεναγμοὺς καὶ κλίνοντας σὰν κατάδικος τὴν κεφαλή, ἀποκαλοῦσε τὸν ἑαυτὸ τοῦ ἁμαρτωλὸ κι ἐζητοῦσε μὲ πίστη τὸν ἱλασμό, λέγοντας· «Θεέ, εὐσπλαγχνίσου μὲ τὸν ἁμαρτωλό». Διότι ἐπίστευσε στὸν λέγοντα, «ἐπιστρέψετε πρὸς ἐμένα καὶ ἐγὼ θὰ ἐπιστρέψω πρός σας», καὶ στὸν προφήτη ποὺ διεβεβαίωσε, «εἶπα, θὰ ἐξομολογηθῶ στὸν Κύριο τὴν ἀνομία μου ἐναντίον μου, καὶ σὺ ἄφησες τὴν ἀσέβεια τῆς καρδίας μου».
Τι συνέβηκε λοιπὸν ἔπειτα ἀπὸ αὐτά; «Κατέβηκε αὐτὸς δικαιωμένος», λέγει ὁ Κύριος, «καὶ ὄχι ἐκεῖνος· διότι ὅποιος ὑψώνει τὸν ἑαυτό του θὰ ταπεινωθεῖ, ἐνῶ ὅποιος ταπεινώνει τὸν ἑαυτό του θὰ ὑψωθεῖ». Πραγματικά, ὅπως ὁ Διάβολος εἶναι ἡ ἴδια ἡ ὑπεροψία καὶ ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι τὸ ἰδιαίτερο κακό του, γι’ αὐτὸ καὶ συναπτομένη μὲ ὁποιαδήποτε ἀνθρώπινη ἀρετὴ τὴν νικᾶ καὶ τὴν καταρρίπτει, ἔτσι ἡ ταπείνωσις ἐνώπιόν του Θεοῦ εἶναι ἀρετὴ τῶν ἀγαθῶν ἀγγέλων καὶ νικᾶ κάθε ἀνθρώπινη κακία ποὺ ἐπέρχεται στὸν πταίστη. Διότι ἡ ταπείνωσις εἶναι ὄχημα τῆς ἀναβάσεως πρὸς τὸν Θεό, ὅπως ἐκεῖνα τὰ σύννεφα, ποὺ πρόκειται ν’ ἀνυψώσουν πρὸς τὸν Θεὸ αὐτοὺς ποὺ θὰ μείνουν σὲ ἀπείρους αἰῶνες μαζὶ μὲ τὸν Θεό, καθὼς προεφήτευσε ὁ ἀπόστολος, λέγοντας, «θ’ ἁρπαγοῦμε στὰ σύννεφα γιὰ συνάντηση τοῦ Κυρίου στὸν ἀέρα, κι ἔτσι θὰ εἴμαστε πάντοτε μαζὶ μὲ τὸν Κύριο».
Ὅ,τι δηλαδὴ εἶναι ἡ νεφέλη, εἶναι καὶ ἡ ταπείνωσις, ποὺ συστήνεται διὰ μετανοίας καὶ ἀφήνει ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς ρυάκια μὲ δάκρυα, ἐξάγει τοὺς ἀξίους ἀπὸ τὰ ἀνάξια, τοὺς ἀνεβάζει καὶ τοὺς συνάπτει μὲ τὸν Θεό, δικαιωμένους δωρεὰν λόγω τῆς εὐγνώμονος προαιρέσεως.
Και ὁ μὲν Τελώνης σφετεριζόμενος πρωτύτερα κακοτέχνως τὰ ξένα πράγματα, ἀλλ’ ἔπειτα, ἐγκαταλείποντας τὴν διαστροφὴ καὶ μὴ δικαιώνοντας τὸν ἑαυτό του, ἐδικαιώθηκε, ὁ δὲ Φαρισαῖος, μὴ οἰκειοποιούμενος τὰ ἀνήκοντα σὲ ἄλλους, ἀλλὰ δικαιώνοντας τὸν ἑαυτό του, καταδικάσθηκε. Τώρα, ἐκεῖνοι ποὺ καὶ οἰκειοποιοῦνται τὰ ἀνήκοντα στοὺς ἄλλους καὶ ἐπιχειροῦν νὰ δικαιώσουν τοὺς ἑαυτούς των, τί θὰ πάθουν;
Ἀλλ’ ἃς ἀφήσωμε τώρα αὐτούς, ἀφοῦ καὶ ὁ Κύριος τους ἄφησε, ὡς μὴ πειθομένους μὲ τὰ λόγια. Μερικὲς φορὲς ὅμως καὶ ἐμεῖς ὅταν προσευχώμαστε, ταπεινωνόμαστε, καὶ ἴσως νομίζομε ὅτι θὰ κερδίσωμε τὴν δικαίωσι τοῦ Τελώνη. Δὲν εἶναι ὅμως ἔτσι· διότι πρέπει νὰ προσέχωμε τοῦτο, ὅτι ὁ Τελώνης, καταφρονούμενος ἀπὸ τὸν Φαρισαῖο κατὰ πρόσωπο καὶ μετὰ τὴν ἀπομάκρυνσή του ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, καταφρονοῦσε κι αὐτὸς τὸν ἑαυτό του, ὄχι μόνο μὴ ἀντιλέγοντας ἀλλὰ καὶ συνηγορώντας πρὸς ἐκεῖνον ἐναντίον τοῦ ἐαυτοῦ του.
Όταν λοιπὸν καὶ σὺ ἀφήσεις τὴν κακία, δὲν ἀντιλέγεις δὲ σ’ αὐτοὺς ποὺ τὴν καταφρονοῦν καὶ τὴν λοιδοροῦν, ἀλλὰ καταδικάζοντας καὶ σὺ τὸν ἑαυτό σου ὡς κακοήθη, καταφεύγεις μὲ κατάνυξι διὰ τῆς προσευχῆς πρὸς τὴν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ μόνο, γνώριζε ὅτι εἶσαι λυτρωμένος Τελώνης. Πολλοὶ βέβαια λέγουν τοὺς ἑαυτοὺς τῶν ἁμαρτωλούς, καὶ τὸ λέγομε καὶ τὸ νομίζομε ἐπίσης κι ἐμεῖς· ἀλλὰ ἡ καταφρόνησις εἶναι ποὺ δοκιμάζει τὴν καρδιά.
Ὅπως δηλαδὴ ὁ μεγάλος Παῦλος εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὴν φαρισαϊκὴ μεγαλαυχία, ἂν καὶ ἔγραφε πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ χρησιμοποιοῦσαν γλωσσολαλιὰ στὴν Κόρινθο, «εὐχαριστῶ τὸν Θεό μου ποὺ λαλῶ γλῶσσες περισσότερο ἀπὸ ὅλους σας» (γράφει αὐτὰ τὰ πράγματα αὐτὸς ποὺ ἀλλοῦ δηλώνει ὅτι εἶναι περικάθαρμα ὅλων των ἀνθρώπων, γιὰ νὰ συγκρατήσει τὸ φρόνημα ἐκείνων ποὺ ἐπαίρονται ἐναντίον αὐτῶν ποὺ δὲν ἔχουν τὸ χάρισμα)· ὅπως λοιπὸν ὁ Παῦλος, γράφοντας ἐκεῖνα, εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὴν φαρισαϊκὴ μεγαλαυχία, ἔτσι εἶναι καὶ τὸ νὰ λέγει κανεὶς τὰ λόγια τοῦ Τελώνη καὶ νὰ ταπεινολογεῖ σὰν ἐκεῖνον, ἀλλὰ νὰ μὴ δικαιωθεῖ καθὼς ἐκεῖνος· διότι πρέπει μὲ τὰ τελωνικὰ λόγια νὰ συνυπάρχει καὶ ἡ μετάθεσις ἀπὸ τὰ κακὰ καὶ ἡ ψυχικὴ διάθεσις, ἡ κατάνυξις καὶ ἡ ὑπομονὴ ἐκείνου.
Καὶ ὁ Δαβὶδ ἔδειξε ἐμπράκτως ὅτι πρέπει, αὐτὸς ποὺ κρίνει τὸν ἑαυτὸ τοῦ ἔνοχο ἐνώπιόν του Θεοῦ καὶ μετανοεῖ, νὰ θεωρεῖ δικαία καὶ ὑποφερτὴ τὴν σὲ βάρος τοῦ ὕβρη καὶ ἀτιμία ἀπὸ ἄλλους. Διότι μετὰ τὴν ἁμαρτία του, ὅταν ἤκουε προσβλητικοὺς λόγους ἀπὸ τὸν Σεμεεῖ, ἔλεγε σ’ αὐτοὺς ποὺ ἤθελαν ν’ ἀντιδράσουν «ἀφῆστε τὸν νὰ μὲ κακολογεῖ, διότι ὁ Κύριος του εἶπε νὰ κακολογήσει τὸν Δαβίδ», λέγοντας ὅτι ἡ συγχώρησις ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὴν πρὸς αὐτὸν ἁμαρτία εἶναι πρόσταγμα ἐκείνου, ἂν καὶ ὁ Δαβὶδ ἐπάλαιε τότε μὲ δεινὴ καὶ μεγάλη συμφορά, ἀφοῦ μόλις προσφάτως εἶχε ἐπαναστατήσει ἐναντίον τοῦ ὁ Ἀβεσσαλώμ.
Τότε μάλιστα, ἐγκαταλείποντας μὲ ἀφόρητη ὀδύνη τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅταν φεύγοντας ἔφθασε στὶς ὑπώρειες τοῦ ὅρους τῶν Ἐλαιῶν, συνάντησε ὡς προσθήκη τῆς συμφορᾶς τὸν Σεμεεῖ. Ὁ Σεμεεῖ ἔρριπτε ἐναντίον τοῦ λίθους, τὸν κακολογοῦσε ἀσταμάτητα καὶ τὸν ὕβριζε ἀναιδῶς· τὸν ἀποκαλοῦσε ἄνδρα αἱμοβόρο καὶ παράνομο, ἐπαναφέροντας στὴ μνήμη τὸ σχετικὸ μὲ τὴν Βηρσαβεὲ καὶ τὸν Οὐρία ἔγκλημα πρὸς ὀνειδισμὸ τοῦ βασιλέως. Καὶ δὲν τὸν ἄφησε ἀφοῦ καταράσθηκε μιὰ καὶ δυὸ φορές, καὶ ἔρριπτε ἐναντίον τοῦ λίθους καὶ μὲ λόγια πληκτικώτερα ἀπὸ τοὺς λίθους· ἀλλά, λέγει, προχωροῦσε ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλοι οἱ ἄνδρες τοῦ μαζί του, ἐνῶ ὁ Σεμεεῖ ἐβάδιζε ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ὅρους πλησίον του βασιλέως, καταρώμενος τὸν καὶ ρίπτοντας λίθους ἀπὸ τὰ πλάγια, καὶ πασπαλίζοντας τὸν μὲ χῶμα. Καὶ δὲν ἐστερεῖτο ἀνθρώπων ποὺ θὰ τὸν ἐμπόδιζαν ὁ βασιλεύς.
Ὁ Ἀβεσσὰ λοιπὸν ὁ στρατηγός, μὴ ἀντέχοντας, εἶπε πρὸς τὸν Δαβίδ· «γιατί καταρᾶται αὐτὸς ὁ ψόφιος σκύλος τὸν κύριό μου τὸν βασιλέα; Θὰ μεταβῶ λοιπὸν νὰ τοῦ κάψω τὸ κεφάλι». Ὁ βασιλεὺς ὅμως συνεκράτησε αὐτὸν καὶ ὅλους τους ἄνδρες του, λέγοντας πρὸς αὐτούς· «ἀφῆστε τὸν, γιὰ νὰ ἰδεῖ ὁ Κύριος τὴν ταπείνωσή μου καὶ μοῦ ἀνταποδώσει ἀγαθὰ ἀντὶ τῆς κατάρας αὐτοῦ».
Αὐτὸ τὸ πράγμα καὶ τότε μὲν ἐτελέσθηκε καὶ ἐπραγματοποιήθηκε, δεικνύεται δὲ καὶ μὲ τὴν παραβολὴ γι’ αὐτὸν τὸν Τελώνη καὶ τὸν Φαρισαῖο τελούμενο πάντοτε ἀπὸ τὴν δικαιοσύνη. Διότι αὐτὸς ποὺ θεωρεῖ τὸν ἑαυτὸ τοῦ ἀληθινὰ ὑπεύθυνό της αἰωνίου κολάσεως, πὼς δὲν θὰ ὑπομείνει γενναίως, ὄχι μόνο ἀτιμία, ἀλλὰ καὶ ζημία καὶ νόσο, καὶ κάθε δυσπραγία καὶ κακοπάθεια γενικῶς; Αὐτὸς δὲ ποὺ δεικνύει τέτοια ὑπομονή, ὡς χρεώστης καὶ ἔνοχος, μὲ ἐλαφρότερη, πρόσκαιρη καὶ διακοπτομένη καταδίκη λυτρώνεται ἀπὸ τὴν πραγματικὰ βαρειὰ ἐκείνη καὶ ἀφόρητη καὶ ἀτελείωτη τιμωρία· μερικὲς φορὲς δὲ λυτρώνεται καὶ ἀπὸ τὰ τώρα βασανίζοντα δεινά, καθὼς ἡ θεία χρηστότης λαμβάνει ἀρχὴ ἀπὸ ἐδῶ σὰν νὰ χρεωστεῖται λόγω τῆς ὑπομονῆς. Γι’ αὐτὸ καὶ κάποιος ἀπὸ τοὺς παιδευομένους ἀπὸ τὸν Κύριο εἶπε· «θὰ ὑπομείνω τὴν παίδευση ἀπὸ τὸν Κύριο, διότι ἠμάρτησα σ’ αὐτόν»”.
Εἴθε κι’ ἐμεῖς, παιδευόμενοι μ’ εὐσπλαγχνία, ἀλλ’ ὄχι μὲ ὀργὴ καὶ θυμὸ Κυρίου, νὰ μὴ καταβληθοῦμε ἀπὸ τὴν τιμωρία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ κατὰ τὸν ψαλμωδὸ στὸ τέλος ν’ ἀνορθωθοῦμε, μὲ τὴ χάρη καὶ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο ἁρμόζει δόξα, δύναμις, τιμὴ καὶ προσκύνησις μαζὶ μὲ τὸν ἄναρχο Πατέρα του καὶ τὸ ζωοποιὸ Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Σχολιον που αφορα Στεφανον καί Σεβαστιανόν

Ο Κατσουρας καί ο Στεφανος συνεχιζουν αμετανοητοι την  πορεια των πρός την δημιουργια της νεας παλαιοημερολογιτικης ουνιας ...  Δεν θα σταματησω να το λεω αυτό. Αυτη αλλωστε ειναι η εντολή πού ελαβαν.  Καί βιαζονται να την πραγματοποιησουν ... Στο υψος δε της επάρσεως πού  τους εχει ανεβασει ο Κατσουρας (καί τον Στεφανο καί τον Σεβαστιανό),  ειναι δυσκολο να τους πη τωρα να κανουν πίσω, η να ταπεινωθουν ολίγον. Δηλαδη  να στραφουν καί πρός τόν εαυτον τους, να δουν καί τα δικα τους λάθη, να  μη βλέπουν μόνο τα των αλλων. Προσωπικα θα τούς ελεγα:  Ας ξεκινησουμε  ενα διαλογο αγαπης καί αληθειας, οπου θα εξετασθουν ολα τα θεματα καί  εκεί θα δουμε ποιοι εκπροσωπουν την Εκκλησία καί ποιοι πρεπει να  μετανοησουν. Διαφορετικα δεν βλέπω τιποτα καλό απ  αυτούς.  Διοτι εχουν  πάθει, οπως φαίνεται, εκείνο πού ελεγε ο Καθηγητης μου στο Πανεπιστημιο Κων. Μουρατιδης,  οτι ο "αλάθητος Πάπας¨ εφτασε σε τετοιο "υψος" επαρσεως, ωστε να μην μπορει να  κατεβη ουτε ενα σκαλοπάτι από το υψος αυτο , γιατι αν το κανη,  πρωτα ο ιδιος καί υστερα ολο το οικοδομημα του παπισμου θα πεσουν καί θα  γκρεμοτσακιστουν".

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Η Αληθεια για τις μασκες


   Η Αλήθεια για τις Μάσκες.  

Οι Χειρουργικές Μάσκες χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλεία βασανιστηρίων στο διαβόητο στρατόπεδο κράτησης στον Κόλπο του Γκουαντάναμο στην Κούβα.

Τελευταία ενημέρωση 14 Φεβρουαρίου 2021 Δείτε το άρθρο του The Covid Blog εδώ: https://tinyl.io/3XTG [1

Πίνακας περιεχομένων :

1.- 40 χρόνια έρευνας που αποδεικνύουν την αναποτελεσματικότητα της μάσκας και την βλάβη που προκαλεί στον άνθρωπο

2.- Χρονικά του Βασιλικού Κολλεγίου Χειρουργών της Αγγλίας (1981)

3.- Παγκόσμιο Περιοδικό Χειρουργικής (1991)

4.- Αναισθησία και Ιατρική Εντατικής Θεραπείας (2001)

5.- Neurocirugía - Επίσημη Εφημερίδα της Ισπανικής Εταιρείας Νευροχειρουργικής (2008)

6.- Schwarz, Jenetzky, et αϊ. (2020)

1. — 40 χρόνια έρευνας που αποδεικνύουν την αναποτελεσματικότητα της μάσκας και την βλάβη που προκαλεί στον άνθρωπο

Τα στοιχεία είναι απολύτως σαφή: οι μάσκες δεν μπορούν και δεν εμποδίζουν την εξάπλωση μεταδοτικών ασθενειών και είναι ουσιαστικά τρυβλία Petri *** που αναπτύσσουν μύκητες και βακτήρια που αναπνέετε όλη την ημέρα φορώντας τις εν λόγω μάσκες. Οι χειρουργοί έχουν συζητήσει εκτενώς εδώ και καιρό εάν η χρήση μάσκας ήταν επωφελής για αυτούς και τους ασθενείς τους. Ομόφωνα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι μάσκες είναι περιττές και πιθανώς κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό.

Ο «Τσάρος» της COVID Dr. Anthony Fauci  δήλωσε σε μια συνέντευξη της 8ης Μαρτίου 2020 στην εκπομπή «60 minutes» ότι: «κανείς δεν πρέπει να φοράει μάσκες».

Δείτε το βίντεο εδώ https://tinyl.io/3X23

Είχε δίκιο, η δήλωση του βασίζεται σε εδραιωμένη έρευνα από την ιατρική βιομηχανία. Αυτή η λίστα θα επεκταθεί. Αλλά εδώ είναι η καλά εδραιωμένη και τεκμηριωμένη επιστήμη σχετικά με τις μάσκες, με την ονομασία των επιστημονικών περιοδικών ως επικεφαλίδες.

2.-- Χρονικά του Βασιλικού Κολλεγίου Χειρουργών της Αγγλίας (1981)

Η μελέτη του Δρ. Neil WM Orr  δηλώνει στην αρχή: «Δεν φορούσαν μάσκες σε ένα χειρουργείο για έξι μήνες. Δεν υπήρξε αύξηση της συχνότητας μόλυνσης των εγχειρητικών τραυμάτων.»

Η μελέτη συνεχίζει: «Φαίνεται ότι η ελαχιστοποίηση των μολύνσεων μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα με το να μην φοράτε καθόλου μάσκα» και ότι η χρήση μάσκας κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης: «είναι μια τυπική διαδικασία που θα μπορούσε να εγκαταλειφθεί. Το συμπέρασμα είναι ότι η χρήση μάσκας έχει πολύ μικρή σχέση με την ευημερία των ασθενών που υποβάλλονται σε γενική χειρουργική ρουτίνας και είναι μια συνήθης πρακτική που θα μπορούσε να εγκαταλειφθεί.»  Διαβάστε την πλήρη μελέτη εδώ . [2]

3.-- Παγκόσμιο Περιοδικό Χειρουργικής (1991)

Η περίληψη αυτής της μελέτης του Δρ. Th. Göran Tunevall  τα λέει όλα: «Δεν έχει αποδειχθεί ποτέ ότι η χρήση χειρουργικών μασκών προσώπου μειώνει τις μετεγχειρητικές μολύνσεις των τραυμάτων. Αντιθέτως, έχει αναφερθεί μείωση 50% μετά την παράλειψη χρήσης της μάσκας προσώπου. Η παρούσα μελέτη σχεδιάστηκε για να αποκαλύψει οποιαδήποτε διαφορά κατά 30% ή μεγαλύτερη στα ποσοστά μόλυνσης του τραύματος κατά την διάρκεια επέμβασης γενικής χειρουργικής, χρησιμοποιώντας μάσκες προσώπου ή όχι.»

Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα: «Αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η χρήση μάσκας προσώπου μπορεί να επανεξεταστεί. Οι μάσκες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την προστασία της χειρουργικής ομάδας από σταγόνες μολυσμένου αίματος και από αερομεταφερόμενες λοιμώξεις, αλλά δεν έχει αποδειχθεί ότι προστατεύουν τον ασθενή που χειρουργείται από μια υγιή ομάδα χειρουργών.»

Με άλλα λόγια, το να φοράτε μάσκες, δημοσίως, δεν κάνει τίποτα για να προστατεύσει τους άλλους από εσάς, εάν είστε άρρωστοι. Διαβάστε την πλήρη μελέτη εδώ . [3]

4.-- Αναισθησία και Ιατρική Εντατικής Θεραπείας (2001)

Ο Δρ. Marcus W. Skinner  και ο Δρ. Brett A. Sutton  διεξήγαγαν μια μετα-ανάλυση. Έψαξαν τη βάση δεδομένων Medline  χρησιμοποιώντας τους όρους ευρετηρίου «χειρουργική μάσκα», «αναισθησιολόγος» και «έλεγχος λοίμωξης». Όλες οι πρωτότυπες μελέτες που δημοσιεύθηκαν σε περιοδικά που εξετάζονται από ομότιμους αναθεωρητές στην αγγλική γλώσσα επανεξετάστηκαν, χωρίς περιορισμούς στο έτος έκδοσης. Ελήφθησαν τριάντα επτά (37) κατάλληλα άρθρα περιοδικών, τα οποία ανέφεραν συνολικά 44 μελέτες που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 1905 και 2000.

Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα: «Υπάρχουν λίγα στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι η χρήση χειρουργικών μασκών προσώπου από το προσωπικό στο χειρουργείο μειώνει τις μετεγχειρητικές μολύνσεις των τραυμάτων. Δημοσιευμένα στοιχεία δείχνουν ότι τα ποσοστά μετεγχειρητικής λοίμωξης τραύματος δεν διαφέρουν σημαντικά μεταξύ του προσωπικού που φορά μάσκα στο χειρουργείο και του προσωπικού που δεν φορά μάσκα. Ωστόσο, υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν σημαντική μείωση των ποσοστών μόλυνσης των μετεγχειρητικών τραυμάτων όταν το προσωπικό του χειρουργείου δεν φορά μάσκα.»

Τέλος, η μελέτη δηλώνει: «Η απόφαση για την εξάλειψη των μασκών θα προκαλούσε πολλή συζήτηση. Τα στοιχεία για τη διακοπή της χρήσης χειρουργικών μασκών προσώπου φαίνεται να είναι ισχυρότερα από τα διαθέσιμα στοιχεία που υποστηρίζουν τη συνεχιζόμενη χρήση τους.» Διαβάστε την πλήρη μελέτη εδώ . [4]

5.-- Neurocirugía - Επίσημη Εφημερίδα της Ισπανικής Εταιρείας Νευροχειρουργικής (2008)

Οι Beder et al.  ξεκίνησαν να δείξουν «εάν ο κορεσμός οξυγόνου της αιμοσφαιρίνης των χειρουργών επηρεάστηκε από τη χειρουργική μάσκα ή όχι κατά τη διάρκεια μεγάλων εγχειρήσεων». Επαναλαμβανόμενες μετρήσεις, διαμήκης και προοπτική μελέτη παρατήρησης πραγματοποιήθηκε σε 53 χειρουργούς χρησιμοποιώντας παλμικό οξύμετρο προεγχειρητικά και μετεγχειρητικά.

Η μελέτη αποκάλυψε μείωση του κορεσμού οξυγόνου των αρτηριακών παλμών (SpO2 ) και ελαφρά αύξηση της συχνότητας των παλμών σε σύγκριση με τις προεγχειρητικές τιμές σε όλες τις ομάδες χειρουργών. Η μείωση ήταν πιο εμφανής στους χειρουργούς ηλικίας άνω των 35 ετών. Οι ρυθμοί παλμών των χειρουργών αυξάνονται και ο SpO2 μειώθηκε μετά την πρώτη ώρα. Αυτή η πρώιμη αλλαγή στο SpO2 μπορεί να οφείλεται είτε στη μάσκα προσώπου είτε στο στρες που προκαλείται κατά την διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. 

Με άλλα λόγια, η χρήση μάσκας μειώνει πιθανώς τα επίπεδα οξυγόνου στο αίμα σας μετά από μία μόνον ώρα και αυξάνει τη συχνότητα των παλμών σας. Φανταστείτε τι συμβαίνει μετά από 8+ ώρες φορώντας μάσκες. 

Διαβάστε την πλήρη μελέτη: Μετεγχειρητικές λοιμώξεις τραυμάτων και χειρουργικές μάσκες προσώπου: Μια ελεγχόμενη μελέτη. [5]

6.-- Schwarz, Jenetzky, et al. (2020)

Έως τις 26.10.2020 το μητρώο είχε χρησιμοποιηθεί από 20.353 άτομα. Σε αυτήν την δημοσίευση αναφέρουμε τα αποτελέσματα από τους γονείς, οι οποίοι εισήγαγαν δεδομένα για συνολικά 25.930 παιδιά. Ο μέσος χρόνος χρήσης της μάσκας ήταν 270 λεπτά την ημέρα. Προβλήματα που προκλήθηκαν από τη χρήση της μάσκας αναφέρθηκαν από το 68% των γονέων. Αυτές περιελάμβαναν ευερεθιστότητα (60%), πονοκέφαλο (53%), δυσκολία συγκέντρωσης (50%), λιγότερη ευτυχία (49%), απροθυμία να πάει στο σχολείο / νηπιαγωγείο (44%), δυσφορία (42%) μειωμένη μάθηση (38%) ) και υπνηλία ή κόπωση (37%). Δείτε την πλήρη μελέτη εδώ . [6]

Δικτυογραφία:

1.-- TRUTH ABOUT MASKS - The COVID Blog

https://thecovidblog.com/truth-about-masks/?cf_lbyyhhwhyjj5l3rs65cb3w=2zp8poik4ua9i6w0vd8zmj

2.-- Is a mask necessary in the operating theatre?

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2493952/pdf/annrcse01509-0009.pdf

3.-- Postoperative wound infections and surgical face masks: A controlled study | SpringerLink

https://link.springer.com/article/10.1007/BF01658736

4.-- Do Anaesthetists Need to Wear Surgical Masks in the Operating Theatre? A Literature Review with EvidenceBased Recommendations 

https://journals.sagepub.com/doi/pdf/10.1177/0310057X0102900402

5.-- Postoperative wound infections and surgical face masks: A controlled study | SpringerLink

https://link.springer.com/article/10.1007%2FBF01658736

6.-- Corona children studies "Co-Ki": First results of a Germany-wide registry on mouth and nose covering (mask) in children | Research Square

https://www.researchsquare.com/article/rs-124394/v2

        Δημοσιεύτηκε Yesterday από τον χρήστη SCRIPTA MANENT          0   

         Προσθέστε ένα σχόλιο     

         

Scripta  Manent : 

Μέσα στην απύθμενη σκοτεινή σκλαβιά που μας πίνει από παντού, παρηγοριέμαι, που κάποιοι ελάχιστοι μωροί διά Χριστόν,  γονατίζουν τις νύχτες και γίνονται Φώς, αρπάζονται ως Πύρ και λιώνουν τούς πάγους μας,  χύνουν δάκρυα απανωτά και μας ξεπλένουν από την Δικαία Οργή.  

  

  

    Feb 19      

Κοροναϊός  : Ο Bill Gates απαντά για τη χορήγηση τρίτης δόσης εμβολίου και… τα  τσιπ { σχολιο , ζηταει και τριτη δοση  και κανει τον < Κινεζο >  οτι δεν καταλαβαινει την σχεση εμβολιου τσιπαρισματος , ο ιδρυτης της  Μicrosoft και κυριος  χρηματοδοτης και παραγγελων του εμβολιου στην πιο  προηγμενη χωρα του κοσμου στα ηλεκτρονικα}.  

Κοροναϊός : Ο Bill Gates απαντά για τη χορήγηση τρίτης δόσης εμβολίου και... τα τσιπ

www.in.gr

Στην  πιθανότητα να χρειαστεί και τρίτη δόση του εμβολίου κατά του κοροναϊού  προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι μεταλλάξεις αναφέρθηκε ο Bill  Gates, ενώ για ακόμη μια φορά «ξεσπάθωσε» κατά των αρνητών της  πανδημίας.

Καθώς οι μεταλλάξεις κερδίζουν όλο και περισσότερο  έδαφος, ενώ αποδεικνύονται δυνατοί «αντίπαλοι» του εμβολίου, ο γνωστός  για το φιλανθρωπικό του έργο δισεκατομμυριούχος πρότεινε το ενδεχόμενο  λήψης τρίτης δόσης.

«Το ερώτημα τώρα είναι, πρέπει απλώς να  έχουμε ένα από τα ήδη υπάρχοντα εμβόλια με πολύ υψηλή κάλυψη,  χρειαζόμαστε μια τρίτη δόση του ίδιου εμβολίου ή ένα άλλο τροποποιημένο  εμβόλιο;» διερωτήθηκε σε συνέντευξή του στο CBS.       Feb 19      

Ο Μητροπολίτης Ζάγκρεμπ Πορφύριος νέος Πατριάρχης Σερβίας - Όταν ο νέος Πατριάρχης Σερβίας Πορφύριος φιλούσε το χέρι του Πάπα.  

Ο Σεβ.  Μητροπολίτης Ζάγκρεμπ και Λιουμπλιάνας Πορφύριος (Πέριτς) εξελέγη 46ος  Πατριάρχης Σερβίας νωρίς το απόγευμα της Πέμπτης 18 Φεβρουαρίου. Με το  άγγελμα της εκλογής οι καμπάνες στο ναό του Αγίου Σάββα ήχησαν χαρμόσυνα  ενώ με ενθουσιασμό δέχθηκαν την είδηση και στο Ζάγκρεμπ.     Feb 18      

COVID, μια νόσος μόνον κατ’ όνομα... 

Ο ανύπαρκτος ιός που υποσκελίζει όλα τα άλλα αφηγήματα

Οι ιογενείς «γονιδιακές αλληλουχίες» υπάρχουν μόνο ως ψηφιακά μοντέλα ηλεκτρονικών υπολογιστών.

3 Φεβρουαρίου 2021 Δείτε το άρθρο του Jon Rappoport εδώ: https://tinyl.io/3Xq5  [1]

Ο επίσημος ορισμός «ενός κρούσματος COVID-19»  είναι τόσο ευρύς, που επιτρέπει σχεδόν οτιδήποτε κάτω από την «ομπρέλα» του.

Για παράδειγμα, ένα ΒΗΞΙΜΟ, ή ΡΙΓΗ ΚΑΙ ΠΥΡΕΤΟΣ. Οτιδήποτε από αυτά τα συμπτώματα είναι επαρκές για τη διάγνωση της COVID.      Feb 18      

Περί της προσευχής των Εβραίων για την έλευση τού θηρίου, καί η στάση των Χριστιανών... 

Αδελφοί μου, περί της προσευχής των Εβραίων απανταχού της Γης.

Διατυπώθηκαν  οι απόψεις από κάποιους αδελφούς και Πατέρες πως εάν κάνουμε τα  πνευματικά μας καθήκοντα σωστά, - ποιός άραγε τα κάνει σωστά; - ήτοι  παρακλήσεις, Απόδειπνα, Χαιρετισμούς στην Κα Θεοτόκο, και τα συναφή, δεν  θα είναι απαραίτητο να σταθούμε εκείνη την ώρα προσευχόμενοι για να  αλλάξουμε την πλάστιγγα των αποφάσεων του Κυρίου.     Feb 17      

Η Αλήθεια για τις Μάσκες.  

Οι  Χειρουργικές Μάσκες χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλεία βασανιστηρίων στο  διαβόητο στρατόπεδο κράτησης στον Κόλπο του Γκουαντάναμο στην Κούβα.  

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Πρός μελετην παντοτε ιδιαιτερως ομως την Κυριακη του Τελωνου καί του Φαρισαίου.

Ἡ Αὐτοεκτίμηση ποὺ βλάπτει τὴ ψυχὴ
Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου
8[1]Προσέχετε τὸν ἑαυτό σας. Ἡ πρόοδος στὴν πνευματικὴ ζωὴ διακρίνεται μὲ τὴν ὁλοένα καὶ περισσότερη συναίσθησι τῆς μηδαμινότητός μας. Ἐνῶ ὅσο αὐξάνει ἡ ἐκτίμησις τοῦ ἑαυτοῦ μας σὲ κάτι, τόσο βαδίζουμε στὴν καταστροφή. Ὁ ἐχθρὸς θὰ τὸ ἐκμεταλλευθῆ αὐτό. Θὰ πλησιάση καὶ θὰ ἐπιχειρήση νὰ πετάξη κανένα πετραδάκι στὸν δρόμο μας γιὰ νὰ σκοντάψουμε. Μία ψυχὴ ποὺ δίνει στὸν ἑαυτὸ της ἀξία, μοιάζει μὲ τὸν κόρακα τοῦ Αἰσώπου ποὺ ἀκούγοντας τὶς κολακεῖες τῆς ἀλεποῦς γιὰ τὴν «ὡραία» του φωνή, ἄνοιξε τὸ στόμα καὶ τοῦ ἔπεσε τὸ τυρί…
Πόσο χρήσιμο θὰ ʼταν νὰ βρισκόταν κάποιος νὰ σᾶς κατηγορῆ. Νὰ χαίρεσθε , ἂν ποτὲ συμβῆ αὐτό. Εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνο νὰ σᾶς ἐπαινοῦν ὅλοι καὶ κανεὶς νὰ μὴν σᾶς λέει τὴν ἀλήθεια. Εἶναι νομίζετε δύσκολο νὰ πλανηθῆ ἢ νὰ σκοντάψη κανείς; Ἀπέχετε πολὺ ἀπὸ τὸ νὰ θεωρῆτε τὸν ἑαυτὸ σας ἅγιο καὶ ἄξιο νὰ συμβουλεύη τοὺς ἄλλους;.
Λένε ὅτι ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι κλέφτης ποὺ βρίσκεται μέσα στὸ σπίτι. Ἔρχεται συχνὰ σὲ συνεννόησι μὲ τοὺς ἐξωτερικοὺς κλέφτες , τούς ἀνοίγει πόρτες καὶ παράθυρα, κι ἐκεῖνοι μπαίνουν καὶ ἁρπάζουν κάθε θησαυρό.
Ἀγωνισθῆτε, ἐνῶ συναναστρέφεσθε μὲ ἄλλους καὶ φροντίζετε γιὰ τὶς βιοτικὲς ὑποθέσεις, συγχρόνως νὰ σκέπτεσθε τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἔχετε τὴν συναίσθησι ὅτι βρίσκεται κοντά σας καὶ σᾶς κατευθύνει σύμφωνα μὲ τὸ ἅγιό Του θέλημα. Ἔτσι δὲν θὰ διασπάσθε στὴν ἐσωτερική σας ἐργασία. Ἡ διάσπασις εἶναι ἡ πρώτη ἐπιτυχία τοῦ διαβόλου.Ἡ δεύτερη ἐπιτυχία του εἶναι ἡ προσκόλλησις τῆς καρδιᾶς σὲ κάτι τὸ γήινο καὶ ἡ αἰχμαλωσία τῶν αἰσθημάτων καὶ τῶν σκέψεων σ’ αὐτό. Αὐτὴ εἶναι χειρότερη ἐπιτυχία τοῦ ἐχθροῦ. Προσπαθῆστε ν’ ἀποδεσμεύεσθε ἀπὸ κάθε αἰχμαλωσία τῆς καρδιᾶς καὶ ἀπὸ κάθε διάσπασι τῆς ἐσωτερικῆς σας ἐργασίας. Ὁ τρόπος εἶναι ἕνας: Νὰ μὴν ἀπομακρύνεται ἡ προσοχὴ ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ τὴν συναίσθησι τῆς παρουσίας Του. Οἱ ὑπερβολὲς δὲν ὁδηγοῦν ποτὲ σὲ καλό. Τὸ πρῶτο βῆμα γιὰ τὴν ὑπερηφάνεια εἶναι ἡ κενοδοξία, ἡ πεποίθησις δηλαδὴ ὅτι εἶμαι κάτι. Τὸ δεύτερο εἶναι ἡ οἴησις, ἡ συναίσθησις δηλαδὴ τοῦ ὅτι ὄχι ἁπλῶς εἶμαι κάτι, ἀλλὰ κάτι σπουδαῖο ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Ἀπὸ τὴν κενοδοξία καὶ τὴν οἴησι γεννιέται πλῆθος ὑπερήφανων λογισμῶν, βδελυκτῶν στὸν Θεό. Ἡ αὐτογνωσία καὶ ἡ βίωσι τῆς μηδαμινότητός μας μπορεῖ ἐδῶ νὰ βοηθήση. Συχνὰ ἂς φέρνουμε στὴν μνήμη μας σφάλματα τοῦ παρελθόντος καὶ ἂς κατακρίνουμε τὸν ἑαυτό μας γιʼ αὐτά.
Τιμιώτατε πρωτοπρεσβύτερε. Σᾶς εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὴν πολύτιμη διδασκαλία σας. Ἁπλὴ καὶ βαθειά, σύντομη καὶ ὁλοκληρωμένη, μεστὴ καὶ ἀπέρριτη. Ἂς εὐλογήση ὁ Κύριος τούς ποιμαντικούς σας κόπους σ’ ὅλο τὸ πλάτος τους. Σᾶς δόθηκε ἡ χάρις ὄχι μόνο νὰ διδάσκετε, ἀλλὰ καὶ νὰ πράττετε. Ἂς σᾶς ἐνισχύη ὁ Κύριος νὰ ὑπηρετῆτε καρποφόρα τούς ἀδελφοὺς χριστιανούς.Ἐσεῖς βρίσκεσθε δὲ δράσι. Γιὰ μένα ἦλθε ὁ καιρὸς νὰ παραδώσω τὰ ὅπλα. Ἐσεῖς εἶσθε ὁ ποιμένας ὁ καλός, ἐγὼ ὁ ἀρχιποιμένας ὁ ἄχρηστος. Γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου ἀδυνάτισα σωματικὰ καὶ ἀκόμη περισσότερο πνευματικά. Πίσω μου τίποτε καλὸ δὲν φαίνεται, μπροστά μου τίποτε ἀξιόλογο δὲν ἐλπίζεται. Μένει μόνο: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Εἴθε νὰ εὐδοκήση ὁ Κύριος, ἔστω κι αὐτὴ ἡ κραυγὴ νὰ βγαίνη μέσ’ ἀπ’ τὴν καρδιά.
Νὰ καλλιεργῆτε μέσα σας τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν εὐλάβεια ἐνώπιον τοῦ ἀπερίγραπτου μεγαλείου Του. Νὰ ἔχετε καρδιὰ συντετριμμένη καὶ τεταπεινωμένη . Νὰ θεωρῆτε ὅλους ἀνώτερούς σας. Ν’ ἀγαπᾶτε τὴν σιωπή, τὴν μόνωσι, τὴν συνομιλία μὲ τὸν Κύριο, ποὺ θὰ γίνη χειραγωγὸς καὶ διδάσκαλός σας.Τὰ ἅγια δάκρυα ἀποτελοῦν ἐκδήλωση θείου ἐλέους καὶ ἀσφάλεια στὴν πνευματικὴ ξηρασία καὶ στὴν σκλήρυνσι τῶν αἰσθημάτων. Μὴν τὰ περιφρονῆτε καὶ μὴν τὰ διώχνετε.Τὰ ἁμαρτωλὰ δάκρυα προκαλοῦν οἴησι, ἀγαποῦν τὴν ἐπίδειξι καὶ παρέρχονται σύντομα.Ὅταν σᾶς πλησιάζη ἡ ὑπερηφάνεια διῶξτε την καὶ τοποθετῆστε στὴν θέσι της τὸ ταπεινὸ φρόνημα καὶ τὴν συντριβή.
Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἐπαναλαμβάνω ὅτι τὸ ἀπόρθητο φρούριό μας εἶναι ἡ ταπείνωσις. Δύσκολα τὴν ἀποκτᾶ κανείς. Μπορεῖ νὰ θεωρῆ ταπεινὸ τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ μὴν ἔχη ἴχνος ἀπ’ αὐτή. Ὁ σωστότερος ἢ ὁ μοναδικὸς δρόμος γιὰ τὴν ταπείνωσι εἶναι ἡ ὑπακοὴ καὶ ἡ ἀπάρνησις τοῦ ἰδίου θελήματος. Χωρὶς αὐτὰ εἶναι δυνατὸν ν’ ἀναπτύξη κανεὶς ἐσωτερικὰ ἑωσφορικὸ ἐγωισμό, παρὰ τὴν ἐξωτερικὴ ταπεινὴ συμπεριφορὰ καὶ τὶς ταπεινολογίες. Σταθῆτε λοιπὸν καὶ ἀναρωτηθῆτε, ἂν ἔχετε ὑποκοὴ καὶ ἀπάρνησι τοῦ ἰδίου θελήματος.
Ἀγωνισθῆτε ν’ ἀποκτήσετε ταπείνωσι. Ἡ ταπείνωσις εἶναι εὐωδία Χριστοῦ καὶ ἔνδυμα Χριστοῦ. Γιὰ χάρι της ὅλα θὰ τὰ συγχωρήση ὁ Θεός. Δὲν θὰ ἐξετάση τὶς ἐλλείψεις ποὺ εἶχε ὁ ἀγώνας μας. Ἐνῶ χωρὶς ταπείνωσι καμιὰ ἄσκησι δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς βοηθήση.Μὲ τὸ ταπεινὸ φρόνημα μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ σωθῆ. Χωρὶς ὅμως αὐτὸ τὸ εἰσητήριο δὲν θὰ τοῦ ἐπιτρέψουν νὰ μπῆ στὸν παράδεισο ποὺ εἶναι γεμάτος ἀπὸ ταπεινούς.
Ἡ ταπείνωσις πρέπει ν’ ἀποτελῆ τὸ φόντο τῆς ζωῆς σας, ὅπως καὶ τοῦ καθενὸς ποὺ ζῆ εἰλικρινὰ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή.
Ἀγωνισθῆτε στὸν ἑαυτό σας μὲ ὅλες σας τὶς δυνάμεις καὶ ὁ Θεὸς θὰ σᾶς βοηθήση. Ἔχετε σὰν σκοπὸ ν’ ἀποκτήσετε «πνεῦμα συντετριμμένον», «καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην» ( Ψαλμ. 50, 19 ) . Ὅταν ὑπάρχουν αὐτά, σημαίνει ὅτι βρίσκεσθε σὲ καλὴ κατάστασι. Τότε ἔχετε τὴν σκέπη καὶ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Τότε ἡ προσήλωσις στὸν Θεὸ εἶναι σταθερὴ καὶ ἡ ἐνθύμησίς Του ἀδιάλειπτη.
Προσπαθῆστε νὰ παλέψετε μὲ τὸ εὐέξαπτο τοῦ χαρακτῆρος σας. Τὸ πάθος αὐτὸ ἐκδηλώνεται ὅταν κάποιος ἐνεργήση ἀντίθετα μὲ τὴν δική σας θέλησι, ἐπιθυμία ἢ ἐντολή. Ὅσο ὅμως ζῆ μέσα σας ἡ ὑπερηφάνεια τίποτε δὲν θὰ κατορθώσετε. Αὐτὴ ὅλα τὰ κυβερνᾶ. Ἂν μπορῆτε πετάξτε την πέρα ἀπὸ τὴν ἐξώπορτα τοῦ σπιτιοῦ σας καὶ ἀπαγορέψτε της νὰ ξαναπαρουσιασθῆ. Νὰ σκέπτεσθε τὴν πανταχοῦ παρουσία τοῦ Θεοῦ, καθὼς καὶ τὴν ὥρα τοῦ θανάτου. Ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ θανάτου εἶναι οἱ καλύτεροι διδάσκαλοι γιὰ τὴν θεραπεία τῶν παθῶν.
Εἴθε νὰ σᾶς διατηρήση
ὁ Κύριος τὸ χάρισμα τῶν δακρύων γιὰ πάντα. Αὐτὰ μαλακώνουν τὴν καρδιὰ καὶ χαρίζουν τὴν κατάνυξι. Πρέπει ὅμως νὰ τὰ κρύβετε. Διότι ἡ ὑπερηφάνεια ὁλόγυρά τους περιφέρεται , ὅπως ὁ σκύλος γύρω ἀπὸ τὴν τροφή.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Πηγες από την πατερικη Γραμματεια δια την αποτειχισιν Μερος Β.


6ος ΑΙΩΝΑΣ

Αγώνες των μοναχών κατά του Αναστασίου

•  Όταν ο αυτοκράτορας Αναστάσιος εξαπάτησε τον ιερό Μακεδόνιο, και έλαβε  από αυτόν «ὑπομνηστικόν», διά του οποίου ωμολογούσε ότι αποδέχεται τις  δύο πρώτες Οικουμενικές Συνόδους, ενώ αποσιωπούσε τις δύο επόμενες, οι  κληρικοί και οι μοναχοί του σκανδαλίστηκαν και «ἀγανακτήσαντα τα περί  την Κωνσταντινούπολιν μοναστήρια ἀφίστανται τοῦ ἐπισκόπου Μακεδονίου».  Όταν λοιπόν ο Μακεδόνιος πήγε να λειτουργήση στην περιώνυμη Μονή των  Δαλματών, οι μοναχοί δεν δέχτηκαν να λειτουργήσουν μαζί του. Τότε  αναγκάστηκε να απολογηθή επ’εκκλησίας, ότι αποδέχεται την Δ’ Οικουμενική  Σύνοδο και αναθεματίζει όσους δεν την δέχονται. Μόνο έπειτα από την  ομολογία του αυτή, οι μοναχοί καταδέχτηκαν να συλλειτουργήσουν μαζί  του.    (Νικ. Καλλίστου Εκκλησιαστική ιστορία,P.G.147, 173Cκαι Μ. Γεδεών, Πατριαρχικοί πίνακες, σελ. 137)

Από την χρονογραφία του Οσίου Θεοφάνους

•  Όταν ο Τιμόθεος(511-518), που ήταν διάδοχος του ιερού Μακεδονίου,  προσπάθησε να γράψει στα δίπτυχα το όνομα του Σεβήρου, ο λαός αντέδρασε  και τον εμπόδισε. Συγκεκριμένα «Σευήρου γάρ την κοινωνίαν πάντες οι  ὀρθόδοξοι ἔφυγον, μάλιστα οἱ μοναχοί, οὕς μετά πλήθους ἀγροικικοῦ (ὁ  Σεβῆρος) τιμωρῶν πολλούς ἐφόνευσε ».   (Θεοφάνους Χρονογραφία, έτος 6005, P.G. 108, 369B)

Επιστολή διαμαρτυρίας των Αγίων Πατέρων Σάββα και Θεοδοσίου

•  …Όταν για ζητήματα πίστεως έχουμε να διαλέξουμε την ζωή ή τον θάνατο, ο  θάνατος είναι για μας προτιμότερος. Πράγματι, δεν θα γίνουμε καθόλου  και με κανένα τρόπο ή λόγο συγκοινωνοί με τους εχθρούς της Εκκλησίας του  Θεού και με τα μάταια αναθέματα που εξαπολύουν, εφόσον με την βοήθεια  του Θεού κατέχουμε την Αποστολικοί πίστη «ἐν ἡ ἑστήκαμεν και καυχώμεθα  ἐπ’ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ»(Ρωμ. ε’, 2). Όλοι οι κάτοικοι της αγίας  γής, με την βοήθεια του Θεού, έχουμε ένα φρόνημα και μία πίστη, και  δεχτήκαμε πρόθυμα τέσσερις άγιες Συνόδους τιμημένες με την ευαγγελική  σφραγίδα, ομόδοξες, με ένα πνεύμα και φρόνημα…                                 
…Γι’  αυτό κανείς δεν θα μπορέσει με οποιονδήποτε τρόπο να μας ενώσει με  όσους δεν έχουν τα ίδια φρονήματα με μας και δεν πειθαρχούν στις άγιες  αυτές Συνόδους, έστω και αν μας περιμένουν μύριοι  θάνατοι…                                                
…Βεβαιώνουμε  την εξουσία σου ενώπιον του Θεού και των εκλεκτών αγγέλων, ότι δεν  αποδεχόμαστε με κανένα τρόπο ή λόγο την ένωση με τους Αποσχιστές που  αναφέραμε, πριν κριθούν νόμιμα και κανονικά.Ούτε βέβαια ήμαστε σύμφωνοι  με καμία καινοτομία στην πίστη, που θα πραγματοποιηθεί για οποιονδήποτε  λόγο, ούτε θα αποδεχτούμε ως νόμιμη την χειροτονία κάποιου από τους  Ακέφαλους, οποτεδήποτε και αν μας επιβληθεί.   (Κυρίλλου Σκυθοπολίτου, Βίος τοῦ ὁσίου Σάββα, κεφ.νζ’)

Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ιωάννης

•  … (σ.σ. Ο δούκας Αναστάσιος) συνέλαβε καὶ ἐφυλάκισε τὸν Ἰωάννην, τὸν  ὁποῖον ἐν φυλακῆ ὄντα ἐπίεζε παντοιοτρόπως ὅπως προβῆ εἰς τὴν  ἐπικοινωνίαν (σ.σ. μετά του αιρετικού πατριάρχου Αντιοχείας Σευήρου).   (Η.Θ.Ε., 6, 1200 – 1)


7ος ΑΙΩΝΑΣ

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

•  Τότε  λέει ο έπαρχος στον Άγιο: ”Κοινωνείς με την εδώ εκκλησία ή όχι;”  Και ο Άγιος απάντησε: ”Δεν κοινωνώ!”. Του λέει εκείνος: ”Γιατί;”. Και  απάντησε: ”Επειδή απέρριψε τις Συνόδους (λόγω της αποδοχής του Τύπου)”.  Και είπε (ο έπαρχος): ”Εάν τις απέρριψε, πώς αναφέρονται στα δίπτυχα;”.  Και λέει ο Άγιος: ”Και ποία η ωφέλεια από τα ονόματα, όταν τα δόγματα  έχουν εκβληθεί;”.    (Μάξιμου του Ομολογητού, Ἐξήγησις τῆς κινήσεως.., κεφ. ιγ΄, P.G. 90, 128 A-C)

•  Έπειτα έρχονται και άλλοι απεσταλμένοι από τον Πατριάρχη και με ρωτούν:  Σε ποια Εκκλησία ανήκεις; Στην Εκκλησία του Βυζαντίου; Της Ρώμης; Της  Αντιοχείας; Της Αλεξανδρείας; Των Ιεροσολύμων; Γνώριζε ότι όλες ενώθηκαν  μεταξύ τους, μαζί με τις επαρχίες τους. Εάν λοιπόν ανήκεις και εσύ στην  Καθολική Εκκλησία, ενώσου μαζί μας, για να μην πάθεις τίποτε  απροσδόκητο εισάγοντας νέο και ξένο τρόπο ζωής. Εγώ τότε απάντησα: Ο των  όλων Θεός, όταν εμακάρισε τον Πέτρο για τα λόγια με τα οποία Τον  ομολόγησε ορθά, διεκήρυξε ότι Καθολική Εκκλησία είναι η ορθή και  σωτήριος ομολογία της προς Αυτόν πίστεως. Ας μάθω όμως την ομολογία με  την οποία έγινε η ένωση των Εκκλησιών και αν πράγματι έγινε με καλό  τρόπο, δεν σκοπεύω να απέχω από αυτή.   (Οι αγώνες των μοναχών…, σελ. 152-3)

•  Με προστάσσετε  επίσης, ενώ έχω αυτά γραμμένα στο βιβλίο της καρδιάς  μου, να έλθω και να κοινωνήσω με την Εκκλησία στην οποία κηρύττονται  τέτοιου είδους δόγματα. Επίσης να γίνω κοινωνός με αυτούς που νομίζουν  ότι στρέφονται εναντίον του διαβόλου με την βοήθεια του Θεού, ενώ στην  πραγματικότητα στρέφονται εναντίον του Θεού; Να μη δώσει ο Θεός, που  γεννήθηκε για μένα χωρίς αμαρτία! (Έπειτα τους έβαλε μετάνοια και είπε)  Οτιδήποτε έχετε διαταγή να κάνετε στον δούλο σας, σας λέγω κάντε το. Εγώ  όμως δεν θα γίνω ποτέ συγκοινωνός με αυτούς που δέχονται αυτές τις  καινοτομίες.   (Μάξιμου του Ομολογητού, Περί των πραχθέντων…P.G. 90, 144B-145C)

-  Θεοδόσιος (επίσκοπος Καισαρείας): Επειδή όλη η Δύση και όσοι  διαστρέφουν τα πράγματα στην Ανατολή αποβλέπουν σε σένα (Μάξιμε), και  όλοι επαναστατούν εξαιτίας σου και δεν θέλουν να συμφωνήσουν μαζί μας  για την πίστη, είθε να σε κατανύξει ο Θεός να κοινωνήσεις μαζί μας βάση  του Τύπου που εκθέσαμε. (P.G. 90, 161D-165C)
-  Επιφάνιος: Είπε μας λοιπόν κάκιστε λαίμαργε γέρο, μας είπες αυτά τα  λόγια θεωρώντας αιρετικούς εμάς, την πόλη μας και τον βασιλέα; Πράγματι  ήμαστε περισσότερο χριστιανοί και ορθόδοξοι από εσένα.
-  Άγιος Μάξιμος: Εάν πιστεύετε έτσι, όπως πιστεύουν οι νοερές φύσεις και η  Εκκλησία του Θεού, πως με αναγκάζετε να κοινωνήσω με τον Τύπο (με όσους  δηλαδή τον αποδέχονται), που μόνο την αναίρεση αυτών περιέχει;
-Επιφάνιος: Αυτό έγινε για Οικονομία για να μην ζημιωθούν οι λαοί μας με τέτοιες λεπτολογίες.  
–Άγιος  Μάξιμος: Το αντίθετο συμβαίνει. Κάθε άνθρωπος αγιάζεται με την ακριβή  ομολογία πίστεως και όχι με την αναίρεση της, που βρίσκεται στον Τύπο.    (P.G. 90, 161D-165C)


8ος ΑΙΩΝΑΣ

Αγία Θεοδοσία

•  Όταν ο πατριάρχης Αναστάσιος υπέγραψε το διάταγμα κατά των εικόνων,  τότε «αἱ σεμναί και τίμιαι γυναῖκες τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ῶν  προεξῆρχεν ἡ ἁγία Θεοδοσία (σ.σ. μία εικονόφιλη μοναχή)… ὥρμησαν εἰς την  Ἐκκλησίαν, και το βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως (σ.σ. αναφέρεται στον  πατριάρχη), και τοῖς λίθοις και τοῖς ξύλοις ὑβρίζουσαι, και μισθωτόν  ἀποκαλοῦσαι, και Λύκον, και προδότην Ἰούδαν ἐδίωξαν».   (Δοσιθέου Ἱεροσολύμων, Δωδεκάβιβλος, βιβλίο στ΄, κεφ. ιθ΄,σελ. 440)

(σ.σ.  Έκρινα χρήσιμο να τοποθετήσω αυτή την πηγή, που ενώ δεν μιλάει ξεκάθαρα  για την διακοπή του μνημοσύνου, μας δίνει ένα γλαφυρό πλαίσιο της  μη  αποδοχής κανενός αιρετικού ψευδοποιμένα, ούτε καν του πατριάρχη.  Βλέπουμε τους πρωταγωνιστές να κρατάνε πέτρες και ξύλα και φωνάζοντας να  διώχνουν “κακήν κακώς” τον πατριάρχη από την εκκλησία. Οι πρωταγωνιστές  μάλιστα είναι απλές λαϊκές γυναίκες. Τέλος, άξιος αναφοράς είναι και ο  τρόπος που ο Δοσίθεος αποκαλεί τον τότε πατριάρχη, δηλαδή ως βδέλυγμα  της ερημώσεως, Ιούδα και προδότη!)

Όσιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

•  Ας προφυλασσόμαστε λοιπόν με όλη μας τη δύναμη, να μην λαμβάνουμε  μετάληψη από τους αιρετικούς, αλλά ούτε και να τους δίνουμε την δική  μας… για να μην γίνουμε συμμέτοχοι της κακοδοξίας και της κατακρίσεώς  τους.   (Έκδοσις ακριβής…, βιβλίο δ΄, P.G. 94, 1153B)



9ος ΑΙΩΝΑΣ

Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης

•  Αυτή είναι η ευαγγελική πίστις ημών των αμαρτωλών. Αυτή είναι η  αποστολική ομολογία ημών των ταπεινών, ή με άλλους λόγους, η  πατροπαράδοτη θρησκεία ημών των ελαχίστων. Εκτός από αυτή δεν  αποδεχόμαστε, όχι μόνο τι λέει ο τάδε η ο δεινά από τους σημερινούς η  τους παλαιούς, αλλά ούτε και αν αυτός είναι ο Πέτρος και ο Παύλος. Αλλά  και αν ακόμη έρθει κάποιος από τους ουρανούς και διδάσκει και κηρύττει  (Γαλ. Α΄, 8.9), δεν μπορούμε να τον δεχθούμε σε εκκλησιαστική κοινωνία,  εφόσον δεν ακολουθεί την υγιή διδασκαλία της πίστεως (Τίτ, β΄, 1).  Επιπλέον δε, η ταπεινώτης μας είναι έτοιμη μέχρι θανάτου να υποστεί…  παρά να γίνουμε αρνητές αυτής της ειλικρινούς ομολογίας μας.  (Επιστολή α’, βιβλίο β΄, P.G. 99, 1120A)

•  Τάδε λέγει Κύριος: «Ἄνοιξον τὸ στόμα σου, καὶ πληρώσω αὐτὸ. Ἀνθ΄ῶν  ὑπήκουσας φωνῆς μου. Ἐντολὴ γὰρ Κυρίου μὴ σιωπᾶν ἐν καιρῶ κινδυνευούσης  πίστεως». Λάλει γὰρ, φησί, καὶ μὴ σιώπα. Καὶ «Ἐὰν ὑποστέλληται, οὐκ  εὐδοκεῖ ἡ ψυχὴ μου ἐν αὐτῶ». Καὶ «Ἐὰν οῦτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι  κεκράξονται». Ὥστε ὅτε περὶ πίστεως ὁ λόγος, οὐκ ἔστιν εἰπεῖν:Ἐγὼ τὶς  εἰμι; Ἱερεύς; ἀλλά οὐδαμοῦ. Ἄρχων; καὶ οὐδὲ οὕτως. Στρατιώτης; καὶ ποῦ;  Γεωργός; καὶ οὐδὲ αὐτὸ τοῦτο. Πένης, μόνον τὴν ἐφήμερον τροφὴν  ποριζόμενος. Οὐδεὶς μοι λόγος  καὶ φροντὶς περὶ τοῦ προκειμένου. Οὐά, οἱ  λίθοι κράξουσι, καὶ σὺ σιωπηλὸς καὶ ἄφροντις;   (P.G. 99, 1321A- B)

•  Oὐ μόνον εἰ βαθμῶ τις καὶ γνώσει προέχων ἐστίν, ὀφείλει διαγωνίζεσθαι  λαλῶν καὶ διδάσκων τὸν τῆς Ὀρθοδοξίας λόγον. Ἀλλά γὰρ εἰ καὶ μαθητοῦ  τάξιν ἐπέχων εἴη, χρεωστεῖ παρρησιάζεσθαι τὴν ἀλήθειαν, καὶ  ἐλευθεροστομεῖν.   (P.G. 99, 1120)

•  Άλλοι μεν ναυάγησαν εντελώς προς την πίστη. Άλλοι δε, αν και δεν  καταποντίσθηκαν από τις αιρετικές σκέψεις, εξαιτίας όμως της  εκκλησιαστικής τους κοινωνίας με την αίρεση χάθηκαν και αυτοί μαζί τους.  Αλλά ακόμη και αυτοί που έχουν Ορθόδοξα φρονήματα συγχύζονται ως προς  την αλήθεια λόγω της επιμονής του διωγμού, όπως ακριβώς εκείνοι που  ζαλίζονται από τις τρικυμίες της θαλάσσης εξαιτίας της απειρίας τους να  ταξιδεύουν σ’ αυτήν.   (Επιστολή ιέ, βιβλίο β’, P.G.99, 1161B-1164C)

•  Σε άλλη του επιστολή που απευθύνονταν σε κάποιες μοναχές  έγραφε:«Χαίρομαι πάρα πολύ και δοξάζω τον Θεό, επειδή μαθαίνω ότι μέχρι  τώρα έχετε μείνει πεντακάθαρες από την εκκλησιαστική κοινωνία με τους  αιρετικούς. Βέβαια αυτοί που έχουν τα σώματα ανέπαφα, οφείλουν να είναι  παρθένοι και κατά την πίστη. Διότι είναι μοιχεία, ώ πανσύνετες, ακόμη  και το να κοινωνεί κανείς με τους αιρετικούς. Από την κοινωνία αυτή  εύχομαι ο Κύριος να σας διαφυλάξει μέχρι τέλους ανέπαφες, ο οποίος σας  νυμφεύθηκε εξαιτίας της υποσχέσεώς σας να φυλάξετε την παρθενία».   (Επιστολή ιθ’, βιβλίο β’, P.G.99, 1176B)

•  Όταν κάποιος έχει εκκλησιαστική κοινωνία με την αίρεση, δεν μπορεί να  γίνει φίλος του Θεού, αλλά παραμένει εχθρός και αν ακόμη προσφέρει όλα  τα χρήματα του κόσμου. Αλλά γιατί ομιλώ περί κοινωνίας; Ακόμη και αν  συντρώγει ή πίνει ή συνδέεται φιλικά με τους αιρετικούς είναι υπεύθυνος.   (Επιστολή λβ’, βιβλίο β’,P.G. 99, 1205AB)

•  ... κείμενος (σ.σ. ο μαθητής του Αγίου Θεοδώρου) ἤδη βραχύ ἄπνους, και  ἄφωνος, και ἐρωτηθείς παρά τῶν κολαστῶν μνημονεύειν τον τύραννον, φημί,  άλλά οὐκ ἀρχιεπίσκοπον. Ου, φησίν, ὁ μακάριος. Οὕτω μέχρι θανάτου σχεδόν  οὐ παρατρέψας τον νοῦν, οὐ παρεκκλίνας τι τῶν ὀρθοδόξως ἐγνωσμένων  αὐτῶ.   (P.G. 99, 1097BC)

•  Μέγισται ἀπειλαί κεῖνται παρά τῶν Ἁγίων ἐκφωνηθεῖσαι τοῖς  συγκαταβαίνουσιν αὐτῆ (σ.σ. τῆ αἱρέσει) μέχρι και συνεστιάσεως. Κἄν ἐν  βρώματι, και πόματι, και φιλία συγκάτεισι (ὁ ὀρθόδοξεῖν δοκῶν) τοῖς  αἱρετικοῖς, ὑπεύθυνος. Τοῦ Χρυσοστόμου ἡ ἀπόφασις. Ἐπί και παντός  Ἁγίου.   (P.G. 99, 1048C-D)

•  Έργο δε του μοναχού είναι το να μη ανέχεται να γίνεται η παραμικρή  καινοτομία στο Ευαγγέλιο, για να μη δώσουν στους κοσμικούς κακό  παράδειγμα αιρέσεως και εκκλησιαστικής συγκοινωνίας με αιρετικούς και  έτσι λογοδοτήσουν για την ψυχική τους απώλεια.   (Επιστολή λθ’, βιβλίο ά, P.G.99, 1049CD)

(σ.σ.  Η θαυμάσια αυτή περικοπή μας δείχνει ότι όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας  μπορεί να αποτειχισθεί από τους αιρετικούς ποιμένες. Μάλιστα ο Άγιος  Θεόδωρος δεν μιλάει περί δυνητικής ή μη πράξεως, αλλά περί  υποχρεωτικής(για την σωτηρία της ψυχής). Έτσι, καταισχύνονται οι  σημερινοί «θεολόγοι» που ομιλούν περί δυνητικής εφαρμογής του 15ου  κανόνα της ΑΒ’ Συνόδου, αλλά και όσοι ομιλούν περί στρατηγών που δήθεν  πρέπει πρώτα αυτοί να αποτειχισθούν και μετά όλο το υπόλοιπο πλήρωμα της  Εκκλησίας. Και έτσι οι «θεολόγοι» αυτοί δεν αφήνουν τον κόσμο να  ομολογήσει την Ορθοδοξία με αποτέλεσμα, η αίρεση να έχει επικρατήσει  στις μέρες μας.)

Όσιοι Θεόδωρος και Θεοφάνης οι Γραπτοί

•  … Εμείς απορρίψαμε τις προτάσεις του με πείσμα και είπαμε, ότι είμαστε  έτοιμοι να υπομείνουμε μυρίους θανάτους. Είπαμε ακόμη, ότι δεν θα  μολυνθούμε ποτέ με την εκκλησιαστική κοινωνία ή έστω με την απλή  συμφωνία με όσους αθέτησαν την πίστη και την ομολογία των Χριστιανών,  έστω και αν μας βγάλουν τα μάτια ή κάψουν στη φωτιά τα σώματά μας…   (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ της Ορθοδοξίας, σελ. 200)

•  Ο έπαρχος άρχισε πάλι να μας κολακεύει και είπε: «μία μόνο, μία φορά  κοινωνήστε μαζί μας και δεν απαιτούμε τίποτε άλλο. Θα έλθω και εγώ μαζί  σας στην εκκλησία και έπειτα πηγαίνετε όπου σας αρέσει ». Εγώ γέλασα και  του είπα: «Κύριε έπαρχε, αυτό που λέγεις είναι όμοιο με το να μας έλεγε  κανείς για κάποιον άλλο λόγο ότι: δεν σου ζητώ τίποτε, παρά μόνο μία  φορά να σου κόψω το κεφάλι και μετά απ’ αυτό πήγαινε όπου θέλεις.  Γνώριζε λοιπόν ότι σε μας είναι ντροπή ακόμη και το να τολμά κάποιος να  μας προτρέπει να έλθουμε σε κοινωνία, σαν αυτή που εσύ τώρα –άγνωστο  γιατί- μας προσκαλείς, και να μην είναι από πολύ νωρίτερα πεπεισμένος,  ότι είναι ευκολότερο να κάνει άνω κάτω την γη και τον ουρανό, παρά να  μεταβάλλει εμάς από την ευσέβεια ».   (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ της Ορθοδοξίας, σελ. 201)

Μέγας Φώτιος

•  Αἱρετικός ἐστιν ὁ ποιμήν; λύκος ἐστίν. Φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καὶ ἀποπηδᾶν  δεήσει, μηδὲ ἀπατηθῆναι προσελθεῖν κἄν ἥμερον περισαίνειν δοκεῖ. Φύγε  τὴν κοινωνίαν αὐτοῦ καὶ τὴν πρὸς αὐτὸν ὁμιλίαν ὡς ἰὸν ὄφεως…    (Η  αποτείχισίς μου, σελ. 20)


ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Πηγες από τήν Πατερικη Γραμματεια για την αποτειχιση Μερος Γ


13ος ΑΙΩΝΑΣ

Άγιος Γερμανός

•  Να φεύγετε ολοταχώς μακριά από τους ιερείς που υπέκυψαν στη λατινική  υποταγή. Να μη συγκεντρώνεστε μαζί τους στην εκκλησία, ούτε να δέχεστε  από τα χέρια τους οποιαδήποτε ευλογία. Διότι είναι καλύτερο να  προσεύχεστε μόνοι σας στα σπίτια σας προς τον Θεό, παρά να συνάγεστε  στην εκκλησία μαζί με τους υποταχθέντας λατινόφρονας. Εάν κάποιος από  τους ιερείς που προαναφέραμε κοσμείται με σεμνό βίο και αποδέχεται την  ευσέβεια, αλλά ημάρτησε μόνο σ΄αυτό το πράγμα - δηλαδή ενέδωσε λόγω βίας  ή συναρπαγής στη λατινική τυραννία, που εισχώρησε στις εκκλησίες σας  και ομολόγησε ότι έχει τον πάπα ως αρχιερέα - σ΄αυτόν ας μη παραχωρηθεί  να εκκλησιάζεται μαζί σας. Ούτε επίσης να εκτελεί τα της ιερωσύνης, εάν  προηγουμένως δεν μετανοήσει και πει ενώπιον του αρχιεπισκόπου των  Λατίνων και των επισκόπων του, ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα …

•  … Όσοι κληρικοί αποδέχονται την Εκκλησία μας και επιθυμούν να κρατήσουν  την πατροπαράδοτη πίστη, να μην υποκύψουν στους αρχιερείς τους που  υποτάχθηκαν στους Λατίνους. Ούτε να υπακούσουν έστω και για λίγο σε  αυτούς, επειδή οι επίσκοποι θα τους αφορίσουν με σκοπό να τους κάνουν να  πεισθούν στη λατινική εκκλησία. Επειδή ένας τέτοιος αφορισμός είναι  άκυρος και επιστρέφει μάλλον σε αυτούς που τον πράττουν. Και τούτο διότι  έχουν γίνει πρόξενοι σκανδάλων στον λαό του Θεού, αφού καταπάτησαν την  ακρίβεια των ιερών κανόνων και δέχθηκαν τους επιβήτορας και  αλλοτριοεπισκόπους και τους έδωσαν τα χέρια, το οποίο είναι σημείο  ευπειθείας και υποδουλώσεως …

•  … Εσείς δε περιούσιε λαέ του Χριστού, στερεωθείτε στην πίστη,  ανδρίζεσθε, γίνεσθε ισχυροί, σωφρονίζοντας τους ατάκτους και ελέγχοντας  όσους παραποιούν την ευσέβεια. Να μην προδίδετε κανένα από τα ορθά  δόγματα τα οποία έχετε λάβει από παλαιά. Να θεωρείτε χαρά και κέρδος  κάθε βιοτική θλίψη και κάθε ζημία, προκειμένου να διαφυλαχθεί μέσα σας  απαραβίαστος ο θησαυρός της Ορθοδόξου πίστεως.   (Γερμανού Κων/λεως, επιστολή σταλείσα εν τη νήσω Κύπρω…, παρά Κ.Ν. Σάθα, σελ. 17-19)

•  Οι Λατίνοι « καταπείσαντες τους ἐν τῆ Μονῆ τῶν Ἰβήρων Μοναχούς, Ἴβηρας  το γένος, ἵνα ὑποταχθῶσιν εἰς την ἔδραν τῆς Ρώμης, δίδοντες ἁπλῆν διά  χειραψίας ὑπόσχεσιν εἰς τον ἐν Θεσσαλονίκη Λατῖνον ἐπίσκοπον. Τούτου  ἕνεκεν ἐνεφιλοχώρησε διάστασις μεταξύ τῶν ἐν τῆ Μονῆ συμμοναζόντων  Ἰβήρων Μοναχῶν και τῶν  Ἑλλήνων, διότι οἱ τελευταῖοι δεν ἀπεδέχοντο την  ὑποταγήν αὐτῶν εἰς την ρωμαϊκήν Ἐκκλησίαν. Οὐδέν ῆττον οἱ Ἕλληνες  Μοναχοί, ἵνα μη πράξωσι τι το ἀντικανονικόν, ἀπέστειλαν προς τον ἀνωτέρω  Χωματιανόν (μέγα χαρτοφύλακα των Πατριαρχείων και από το 1220  αρχιεπίσκοπο Βουλγαρίας), Μοναχόν τινά ὀνόματι Οἰκοδομόπουλον και  συνεβουλεύθησαν αὐτόν ἄν ἐφεξῆς δύνανται να συγκοινωνῶσι προς τους  αποσχισθέντας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἴβηρας. Τότε ὁ Χωματιανός  προέτρεψε τους Ἕλληνας να παύσωσι πᾶσαν μετ΄ἐκείνων κοινωνίαν και ἐν  ταὐτῶ διεφώτισεν αὐτούς περί τε τῶν δογμάτων και τῆς διαφορᾶς τῶν δύο  Ἐκκλησιῶν».    (Γερ. Σμυρνάκη, Το Άγιον Όρος, σελ. 71)

Ιώβ Ιασίτης, ο Ομολογητής

•  … Να μην τους συναναστρεφόμαστε λοιπόν προσαρμοζόμενοι στις συνήθειές  τους. Ούτε επίσης να συνυπάρξουμε σε ένα περίβολο, για να μη παραδοθούμε  και εμείς μαζί τους ως περιφρονημένοι στον διάβολο για να μας  καταπατήσει. Τι λοιπόν; Θα τους σιχαθούμε ή θα τους καταραστούμε; Φυσικά  όχι. Θα προσπαθήσουμε όμως με όλες μας τις δυνάμεις να μη μολυνθούμε με  την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους και να μη μετέχουμε στην ψώρα, ή  την ολέθρια ασθένειά τους. Θα προφυλάξουμε επίσης τους εαυτούς μας με  κάθε τρόπο και θα απέχουμε τελείως από την φατρία τους.   (Ανδρ. Δημητρακοπούλου, Ιστορία του σχίσματος…, σελ. 61)

•  Διότι ο μνημονεύων του πάπα ως αρχιερέως, η το δικαίωμα του εκκλήτου  εις αυτόν παραχωρών, η θεωρών τούτον πρώτον μεταξύ των αρχιερέων του  Θεού, καθίσταται υπεύθυνος και ένοχος απέναντί του να τηρήσει όλον τον  λατινισμό. Παρακαλώ φυλαχτείτε εκ του μιάσματος τούτου των Ιταλών. Μην  αφήσουμε να μας αγγίξει ο μολυσμός τους, και μας αποστραφεί ούτως ο  Νυμφίος των ψυχών μας προς αιώνια καταισχύνη μας. (Μοναχισμός και…, ό. π., σελ. 101)

(σ.σ.  Τι θα έλεγε ο άγιος ούτος Πατήρ δια τον σημερινόν πατριάρχην  Βαρθολομαίο, όπου κατά την επίσκεψη του πάπα στην Κωνσταντινούπολη, το  2006, τον μνημόνευσαν ως κανονικό επίσκοπο, ψέλνοντάς του παραλλήλως  εμετικά τροπάρια, τύπου: ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου…; Η  απάντηση για κάθε αναγνώστη, είναι νομίζω προφανής.)  

Άγιος Μελέτιος Γαλασιώτης

•  Μη πείθεσθε μονάζουσι, μηδέ τοῖς πρεσβυτέροις ἐφ οἱς ἀνόμως λέγουσι,  κακίστως εισηγοῦνται. Καὶ τι φημί μονάζουσι, καὶ τι τοῖς πρεσβυτέροις;  Μηδέ ἐπισκόποις εἴκετε τὰ μὴ λυσιτελοῦντα πράττειν και λέγειν  και  φρονεῖν δολίως παραινοῦσιν. Ὅτινες περικείμενοι μόρφωσιν εὐσεβείας πᾶσαν  την δύναμιν αὐτῆς εἰσὶν ἀπηρνημένοι… Οῖς οὐ προσῆκον πείθεσθαι, κἄν και  ποιμένες εῖεν, ἀλλά οὐδὲ ἐνδέχεται καλεῖν τούτους ποιμένας ὅλως, τοὺς  λυμεῶνας και φθορεῖς τῆς χριστωνύμου ποίμνης και μὴ τοὺς ὅρους σώζωντας  τῆς ἀρχιερωσύνης.   (Αρχιμανδίτου Χρυσοστόμου Σπύρου, Η Αποτείχισις μου, Σπέτσες 2008, εσώφυλλο)

Ομολογία Αγιορειτών Πατέρων επί Βέκκου

•  Αυτοί άγιε Δέσποτα, δεν άφησαν άθικτο και απαραχάρακτο κανένα από τα  κυριότερα σημεία της πίστεως. Γι΄αυτό, όχι μόνο αποκόπτονται από το  πανταχού ίσο, καλό και ωραίο Σώμα του Χριστού, αλλά παραδίδονται και  στον σατανά. Ο δε Απόστολος επισφραγίζοντας όλη την ευαγγελική και  αποστολική διδασκαλία λέγει προς τους Γαλάτας, που εισήγαγαν τότε  διαφορετική διδασκαλία σε ένα μόνο θέμα ότι: «Εἴ τις εὐαγγελίζεται ὑμᾶς  παρ΄ὅ παρελάβετε, κἄν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ, ἀνάθεμα ἔστω». Τα  λόγια αυτά βέβαια τα απευθύνει πολύ περισσότερο και προς τους Ιταλούς,  οι οποίοι τον τελευταίο καιρό έχουν εισαγάγει μύριες όσες διαφορετικές  διδασκαλίες και ανατρέπουν ολόκληρη σχεδόν την ευαγγελική, αποστολική,  κανονική και πατερική Παράδοση…
…  Πως είναι λοιπόν νόμιμο και θεάρεστο να ενωθούμε με εκείνους, από τους  οποίους αποκοπήκαμε δίκαια και κανονικά, εφόσον παραμένουν αμετάβλητοι  στις αιρέσεις τους; Εάν το δεχθούμε αυτό, ανατρέπουμε μονομιάς τα πάντα  και καταργούμε την Ορθοδοξία και μάλιστα σ΄εκείνα τα σημεία που την  ανατρέπουν και αυτοί που γίνονται δεκτοί τώρα αναξίως. Διότι οι θείοι  και ιεροί κανόνες λέγουν: «Όποιος συμπροσευχηθεί με ακοινώνητο ακόμη και  μέσα σε σπίτι, να αφορίζεται (ι’ αποστ.)». Και σε άλλο μέρος:«Όποιος  κοινωνεί με ακοινωνήτους, να είναι ακοινώνητος, επειδή επιφέρει σύγχυση  στην κανονική τάξη της Εκκλησίας» (β’ Ἀντιοχ.). Και πάλι: «Όποιος  δέχεται τον αιρετικό, υπόκειται στις ίδιες κατηγορίες  μ΄ εκείνον»  (ερμην. με’ αποστ.). Αν λοιπόν δεχθούμε την ένωση, θα γίνουμε και εμείς  υπόδικοι απέναντι στους θείους κανόνες που αποφαίνονται εν αγίω  Πνεύματι, για όλα όσα και αυτοί κατηγορούνται και είναι υπεύθυνοι. Αυτό  όμως δεν είναι καθόλου σωστό και δίκαιο. Αλλά ούτε θα τους  μνημονεύσουμε. Διότι και αυτό είναι ένα τέχνασμα του πονηρού που  υποκρίνεται το φώς, ενώ είναι σκότος. Έτσι και τώρα με το να προβάλλει  την ένωση μ΄αυτούς, θα επιφέρει με δόλιο τρόπο την απώλεια ολοκλήρου του  σώματος της Εκκλησίας. Επειδή όμως δεν μπορεί να πείσει με φανερά  επιχειρήματα προς αυτή την κατεύθυνση, επιχειρεί εκ του αφανούς να βρει  ένα παράθυρο και να περάσει μέσα το κακό στα κρυφά. Εάν λοιπόν επιθυμούν  πράγματι να ενωθούν μαζί μας, τότε ας αλλάξουν πρώτα και μετά να  ενωθούν. Εάν όμως θέλουν να το κάνουν αυτό, ενώ συγχρόνως διατηρούν και  τα σφάλματά τους, δεν θα τα καταφέρουν. Καταλήγουν μάλιστα να ζητούν  έστω και την απλή μνημόνευση των ονομάτων τους. Δεν υπάρχει όμως κάποια  σχέση μεταξύ μυστηριακής κοινωνίας και μνημονεύσεως ονόματος; Υπάρχει  βεβαιότατα, όπως θα αποδείξουμε. Ώ πόσο δυστυχώς είναι το κέρδος που θα  επιτύχουν τώρα! Διότι τώρα θα είναι και η διόρθωσή τους αδύνατη, εφ΄όσον  θα έχουν πάρει εκείνο που θέλουν! Άλλωστε, οι αντιπαραθέσεις και οι  διάλογοι δεν φαίνεται να έχουν γι΄αυτούς σαν σκοπό την ευσέβεια…
…  Ο μέγας Απόστολος του Κυρίου και Ευαγγελιστής Ιωάννης λέγει: «Εἴτις  ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τῆ διδαχήν οὐ φέρει μεθ΄ἑαυτοῦ, χαίρειν  αὐτῶ μη λέγετε και εἰς οἰκίαν μη λαμβάνετε. Ὁ γάρ λέγων αυτῶ χαίρειν  κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς» (Β’ Ιω. 10-11). Αν λοιπόν  εμποδιζόμαστε να τον χαιρετίσουμε απλά στον δρόμο και αν δεν μας  επιτρέπεται να τον βάλουμε σ΄ ένα συνηθισμένο σπίτι, πως δεν είναι  ανεπίτρεπτο να τον εισαγάγουμε, όχι σε σπίτι, αλλά στον ναό του Θεού και  μάλιστα σ΄αυτά τα ίδια τα άδυτά του; …
…  Ποιος “άδης” θα αναφωνήσει το μνημόσυνο του πάπα – ο οποίος αποκόπηκε  δίκαια από το Άγιο Πνεύμα εξαιτίας της αυθάδειάς του εναντίον του Θεού  και των θείων Μυστηρίων - και θα γίνει με αυτό τον τρόπο εχθρός του  Θεού; Διότι αν ακόμη και ο απλός χαιρετισμός μας καθιστά κοινωνούς των  πονηρών έργων αυτού που χαιρετάμε, πόσο μάλλον η μνημόνευσή του εκφώνως  και μάλιστα την στιγμή που αντικρίζουμε με φρίκη τα θεία Μυστήρια; Αν  αυτός ο ίδιος που βρίσκεται μπροστά μας είναι η Αυτοαλήθεια, πως είναι  δυνατόν να ανεχθεί ένα τόσο μεγάλο ψεύδος, το να συγκατατάσσεται δηλαδή ο  πάπας μεταξύ των λοιπών Ορθοδόξων πατριαρχών; Και πώς θα τα ανεχθεί  αυτά η ψυχή του Ορθοδόξου και δεν θα απομακρυνθεί αμέσως από την  εκκλησιαστική κοινωνία αυτών που τον μνημόνευσαν και δεν θα τους  θεωρήσει ιεροκαπήλους; Άλλωστε, η Ορθόδοξος Εκκλησία του Θεού δεχόταν  από παλιά την αναφορά του ονόματος του αρχιερέως ενώπιον των αγίων  Μυστηρίων ως τελεία συγκοινωνία. Διότι έχει γραφεί στην ερμηνεία της  θείας Λειτουργίας, ότι ο λειτουργός αναφέρει το όνομα του αρχιερέως για  να δείξει ότι υποτάσσεται στον ανώτερό του, ότι είναι κοινωνός του και  ότι έχει δεχθεί δι΄αυτού την πίστη και την χάρη της ιερουργίας των θείων  Μυστηρίων …
…  Ο Θεός έχει επίσης στηλιτεύσει κατά το παρελθόν κάτι ανάλογο με τους  εξής λόγους: «Ἱερεῖς ἠθέτουν νόμον μου καί ἐβεβήλουν τά ἅγιά μου» (Ἰεζ.  Κβ’ . 26). Με ποιό τρόπο το έκαναν αυτό; Με το να μη κάνουν διάκριση  μεταξύ βεβήλων και οσίων ανθρώπων, αλλά να έχουν τα πάντα κοινά με  όλους. Και ποιό άλλο πλέον εναργές και αληθινό παράδειγμα από αυτό  χρειαζόμαστε; Ή μήπως να κάνουμε την ένωση σαν ένα είδος Οικονομίας; Και  πώς να γίνει δεκτή μία Οικονομία, η οποία βεβηλώνει τα θεία Μυστήρια,  κατά τον θείο λόγο που προαναφέραμε και απωθεί απ΄αυτά το Πνεύμα του  Θεού και στερεί από τους πιστούς την άφεση των αμαρτιών και την Χάρη της  υιοθεσίας που πηγάζει απ΄αυτά τα Μυστήρια; Και τι πιο επιβλαβές από μία  τέτοια Οικονομία; …
…  Αλλά μήπως είναι σωστό να δωθεί στον αιρετικό πάπα το πρωτείο ολοκλήρου  της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού; Αυτό είναι πλήρης παραδοχή και όχι  Οικονομία. Εκείνος δεν είναι άξιος τώρα ούτε για την τελευταία θέση.  Λέγει δε σχετικά ο μέγας Πατήρ ημών Γρηγόριος ο Θεολόγος,  χρησιμοποιώντας τον λόγο του Θεού για όσους μετανοούν: «Αν βέβαια δεν  μετανόησαν, ούτε εγώ τους δέχομαι. Θα τους δεχθώ μόνο αν σκύψουν, αν  προσέλθουν αξίως, αν διορθώσουν το κακό που έκαναν. Και όταν τους δεχθώ,  τότε θα τους απονείμω την θέση που τους ταιριάζει». Πού είναι όμως σε  εκείνον και τους δικούς του η διόρθωσις; Πού η μετάνοια προς το καλό;  Άρα λοιπόν δεν είναι άξιοι ούτε για την τελευταία θέση, πόσο μάλλον για  την πρώτη! ...
…  Αλλά και ο μέγας Παύλος κινούμενος από τον ίδιο τον Κύριο που ομιλεί  μέσα του μας βεβαιώνει: «Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν  νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὤν  αὐτοκατάκριτος» ( Τίτ. γ’. 10). Και πάλι: «Στέλλεσθε άπό παντός ἀτάκτως  περιπατοῦντος καί μή κατά τήν παράδοσιν ἥν παρελάβατε παρ΄ἡμῶν» (Β’ Θεσ.  γ’ , 6). Και σε άλλο μέρος μας παραγγέλλει με κάτι τέτοιους ούτε να  συντρώγουμε (Α’ Κορ. ε’, 11). Τα όμοια μας επιτάσσει και ο Θεοφόρος και  Μέγας Πατήρ ημών Ιγνάτιος, για να μας προφυλάξει από τα ανθρωπόμορφα  θηρία, τους αιρετικούς, τους οποίους δεν πρέπει όχι μόνο να δεχόμαστε,  αλλά αν είναι δυνατόν, ούτε να τους συναντάμε. Πως είναι λοιπόν δυνατόν  να δώσουμε σ΄αυτούς το δικαίωμα να είναι πρώτοι και κριτές των Ορθοδόξων  Εκκλησιών και να διασαλπίσουμε το μνημόσυνό τους ως Ορθόδοξο κατά τον  καιρό της κοινής λατρείας μέσα στην Εκκλησία και ενώπιον αυτής της ίδιας  της μυστικής τραπέζης; Και μάλιστα ενώ καλούμαστε να μη τρώγουμε μαζί  τους, ούτε να τους χαιρετάμε  –για να μην υπάρχει κανενός είδους  συναναστροφή μαζί τους– και των οποίων την συνάντηση μας ζητείται αν  είναι δυνατόν να την αποφεύγουμε.   (Καλλίστου Βλαστού, Δοκίμιον ιστορικόν περί του Σχίσματος…, σελ. 105-111)

Όσιος Νικηφόρος

•  Όταν παντού άναψε για τα καλά η φλόγα της ασεβείας, τότε έφθασε ο  καπνός μέχρι και το Άγιον Όρος, επειδή ο βασιλεύς άκουσε ότι οι Πατέρες  έπαυσαν τελείως το μνημόσυνό του (σ.σ. και του πατριάρχου Βέκκου)… στο  τέλος όμως, όταν αντιλήφθηκε ότι αυτό είναι αδύνατο, άναψε, όπως  μπορούσε, εναντίον μας για τα καλά το πυρ των βασάνων απαιτώντας ή να  κοινωνήσουμε μαζί του και δι΄αυτού με την λατινική Εκκλησία ή να μας  αφαιρέσει την ζωή με βίαιο τρόπο.   (V. Laurent- J. Darrouzes, Dossier Grec de l’ union de Lyon, σελ. 487-493)

Άγιος Αθανάσιος πατριάρχης Κων/λεως

•  Στην αρχή λοιπόν προσπαθεί (σ.σ. ο επίσκοπος του Γάνου όρους) με το  καλό και τις κολακείες να τους καταπείσει και να τους αποσπάσει από την  ευσέβεια και το ορθό δόγμα των Χριστιανών. Επειδή όμως οι προσβολές του  αποκρούσθηκαν από τους αλύγιστους και γενναίους υπερασπιστές της  ευσεβείας και έχασε κάθε ελπίδα, αποκαλύπτει τότε το σχέδιό του.  Δοκιμάζει λοιπόν με τις απειλές να φοβερίσει τον λέοντα, απειλώντας τον  με ψευδή φόβητρα. Στην συνέχεια απαιτούσε από αυτούς να συμμετάσχουν  μαζί τους τουλάχιστον στην προσευχή προ της τραπέζης και να φάγουν από  το κοινό φαγητό. Όταν όμως ο μανιώδης εκείνος αρχιερεύς είδε, ότι ο  Άγιος ήταν και σε αυτό ανένδοτος και παρουσίαζε στη συζήτηση τον (ι’)  αποστολικό κανόνα που λέγει ότι: «εάν κάποιος συμπροσευχηθεί με έναν  ακοινώνητο έστω και μέσα σε σπίτι, να είναι και αυτός ακοινώνητος ».  Τότε δεν μπόρεσε πλέον να αντέξει την απτόητη και θαρραλέα ευθύτητα του  μεγάλου Πατρός.   (Καλοθέτου, Βίος και πολιτεία του εν αγίοις πατρός ημών… Αθανασίου, σελ. 478-480)

(σ.σ.  στη παρούσα πηγή, μπορεί κανείς να θαυμάσει την ακρίβεια και την  ευαισθησία στα θέματα της πίστεως που είχαν οι Άγιοι Πατέρες. Δεν  δεχόταν ούτε να συνδειπνήσουν με αιρετικούς! Τι θα έλεγαν στους  σημερινούς “επισκόπους” που οργανώνουν πανάκριβες φιέστες και δεξιώσεις  για να υποδεχθούν τον πάπα και κάθε είδους αιρετικό; Τι θα έλεγαν σε  αυτούς που διατυμπανίζουν την οικονομία και τα άχρι καιρού(μέχρι το  κοινό ποτήριον), διότι, δήθεν ακόμα δεν υπάρχει προδοσία της πίστεως;  Νομίζουμε ότι η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι προφανής.)

Άγιος Ησαΐας ο Ομολογητής

•  Ούτος ο Μακάριος έπαθε πολλά κακά από τον βασιλέα Μιχαήλ τον  Παλαιολόγον τον λατινόφρονα, διά τί δεν ήθελε να συγκοινωνήσει με τον  τότε Πατριάρχην Ιωάννην τον Βέκκον διά την καινοτομίαν του Ορθοδόξου  Δόγματος, αλλά θείω ζήλω κινούμενος ηγωνίσθη πολλά υπέρ της Ορθοδοξίας,  και με την ακούραστον διδασκαλίαν του, και παρομοίαν σπουδήν και  προθυμίαν του, ήνωσεν όλους με την Ορθόδοξον Εκκλησίαν του Χριστού πλέον  τελεώτερον.   (Νέον Εκλόγιον, σελ. 337-338)

Κωνσταντίνος Σάθας

•  Ου μόνον δε τούτο, αλλά και τον λοιπόν λαόν, τους τε ιερείς και  μονάζοντας τυραννικώς εξεβίαζον (σ.σ. οι Λατίνοι) εις το ομοφρονείν και  συγκοινωνείν αυτοίς και μνημονεύειν. Και όσοι μεν επείθοντο τοις  δόγμασιν αυτών, τούτοις φιλονίκως διετίθεντο, όσοι δε έλεγχαν αυτούς ως  αιρετικούς και την κοινωνία αυτών πάντη απεστρέφοντο, εκόλαζον φανερώς  …   (Κ. Σάθα, Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη, τομ. Β΄, σελ. πγ΄)

Γεωργίου Παχυμέρη

•  Ο υιός του Ανδρόνικος Β’ δεν τόλμησε να κηδεύσει τον πατέρα του (Μιχαήλ  Παλαιολόγο) με βασιλικές τιμές και επανέφερε στον πατριαρχικό θρόνο τον  ιερό Ιωσήφ. Η πρώτη ενέργεια του πατριάρχου ήταν να ορίσει επιτίμιο  στους αρχιερείς, λοιπούς κληρικούς και λαϊκούς που αποδέχθησαν την  ένωση. Καθαιρέθηκαν επίσης όσοι κληρικοί ήταν παρόντες κατά την τέλεση  λατινικής λειτουργίας στη Ρώμη η την Λυών.   (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ ..., σελ. 254)

(σ.σ.  σε αυτό το θαυμάσιο απόσπασμα, αντλούμε την εξής σημαντική πληροφορία:  κατά πολλούς, ο 15ος κανόνας της ΑΒ’ Συνόδου έχει δυνητικό χαρακτήρα.  Δηλαδή δεν είναι κάποιος υποχρεωμένος να τον εφαρμόσει σε καιρό  αιρέσεως. Όμως εδώ αποδεικνύεται περίτρανα ότι είναι υποχρεωτικός, διότι  ο πατριάρχης επέβαλλε επιτίμια σε όσους αποδέχθηκαν την ψευδένωση με  τους παπικούς. Τα επιτίμια αυτά, αφορούσαν και απλούς λαϊκούς.)

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Πηγες από την Πατερικη Γραμματεια για την αποτειχιση Μερος Δ

14ος ΑΙΩΝΑΣ

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

•  Αυτός (ο Ιωάννης Καλέκας, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως) που έπειτα  γράφει τόσα πολλά εναντίον των μοναχών και επέτρεψε σε οποιονδήποτε  επιθυμεί να ανακινεί όλη την παρ΄εκείνου κατηγορία, δεν υποβάλλει  πολλαπλασίως τον εαυτό του σε αυτές τις αποκηρύξεις, αποχωρίζοντας τον  εαυτό του από την Εκκλησία του Χριστού και ολόκληρο το σύστημα των  Ορθοδόξων;    (Αναίρεσις εξηγήσεως τόμου Καλέκα,13, Ε.Π.Ε. τόμος 3,σελ.670)

(σ.σ.  ο Άγιος Γρηγόριος σε αυτό το απόσπασμα, μας εξηγεί ότι ο πατριάρχης  Καλέκας, παρόλο που δεν είχε καταδικασθεί επίσημα από Σύνοδο, ήταν ήδη  χωρισμένος από την Εκκλησία του Χριστού. Στην επόμενη πηγή που θα  παραθέσουμε, ο Άγιος θα ορίσει ποιος τελικά ανήκει στην Εκκλησία του  Χριστού και ποιος όχι κατά την περίοδο της αιρέσεως. Εντύπωση προκαλεί  το γεγονός ότι ο Άγιος δεν αναφέρει καν το αξίωμα του Καλέκα, θέλοντας  μάλλον με αυτό τον τρόπο να δείξει ότι ο τελευταίος, είχε εκπέσει του  αξιώματός του επειδή απώλεσε την ορθή πίστη.)

•  Εφόσον ο Καλέκας είναι με αυτό τον τρόπο και τόσες φορές αποκομμένος  από ολόκληρο το πλήρωμα των Ορθοδόξων, είναι κατά συνέπεια αδύνατο να  ανήκει στους ευσεβείς, όποιος δεν έχει αποχωρισθεί από αυτόν. Αντιθέτως,  όποιος για τους λόγους αυτούς είναι αποχωρισμένος από τον Καλέκα, τότε  ανήκει πράγματι στον κατάλογο των Χριστιανών και είναι ενωμένος με τον  Θεό κατά την ευσεβή πίστη.   (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ …, σελ. 268)

Ιωσήφ ο Καλόθετος

•…Αντιθέτως,  δεν γνωρίζω πως θα καταφέρει να μη συγκαταλεχθεί μετά των υποκριτών  (Ματ. Κδ’, 51) και απίστων, αυτός που δεν απέχει από την κοινωνία με τον  αμετανόητο (Ακίνδυνο), η μάλλον αυτός που δεν εναντιώνεται διαρκώς και  δεν προετοιμάζεται  πάντοτε για να πολεμήσει κατά του αμετανοήτου, έως  ότου διάκειται έτσι εχθρικά προς τον Θεό και τις αΐδιες ενέργειές Του.   (Ιωσήφ Καλοθέτου συγγράμματα, παρά Δ. Τσάμη, Λόγος 2,κεφ. 36-37, σελ. 138)

•  Όταν δε ο πατριάρχης Καλέκας ‘‘απέκοψε’’ τον θείο Γρηγόριο και τους  ομόφρονές του από την Εκκλησία (1344), ο ιερός Ιωσήφ έγραφε: Ποια είναι η  Εκκλησία, η οποία ισχυρίζεται (ο Καλέκας) ότι μας έχει αποδιώξει; Η των  Αποστόλων; Εμείς όμως είμαστε υποστηρικτές της και συμφωνούμε σε όλα  μαζί της. Επιθυμήσαμε μάλιστα να πάθουμε τα πάντα για χάρη της κατά την  παρούσα περίσταση και έχουμε σκοπό να υποφέρουμε με γενναιότητα κάθε  πόνο και κόπο με την βοήθεια του Θεού. Εξαιτίας δε αυτής υφίσταται ο  διαρκής πόλεμος με τον Θρασύμαχο (Βαρλαάμ) και τον Γλαυκοφάνη  (Ακίνδυνο). Επομένως δεν λέγει ότι μας έχει αποβάλει η Αποστολική  Εκκλησία - διότι πως ήταν δυνατό να γίνει αυτό;- αλλά  η καινοφανής  Εκκλησία και τα παράδοξα δόγματαπου αυτός συνέστησε με τα περί τον  Θρασύμαχο και Γλαυκοφάνη νεαρά άτομα. Οι «φάγοντες τράπεζαν Ιεζάβελ» (Γ’  Βασ. ιη’, 19) περιφρόνησαν λόγους, νόμους, Προφήτες, Αποστόλους και  τόσους άλλους. Πώς και είσαι εσύ Εκκλησία ευσεβών; Από τον τρόπο; Από  τις πράξεις; Από τα υγιή δόγματα; Αφού λοιπόν έγινες εργαστήριο κάθε  ψεύδους, κάθε συκοφαντίας, οποιουδήποτε φαύλου πράγματος, κάθε  επαναστατικού φρονήματος, κάθε αδικίας, πλεονεξίας, ιεροσυλίας, αρπαγής  και καπηλείας, έπειτα ‘‘χειροτονείς’’ –ώ του θράσους! - και τον εαυτό  σου Εκκλησία. Δεν γνωρίζεις φαίνεται, ότι και οι Νεστόριος και  Μακεδόνιος πιθανώς να ισχυρίστηκαν αυτό που και εσύ τώρα ισχυρίζεσαι,  διότι και αυτοί είχαν τον ίδιο θρόνο με σένα.
Γιατί  είσαι Εκκλησία; Από το ότι δωροδοκείς; Από το ότι εξαγοράζεις τις  δίκες; Από το ότι δεν κάνεις διάκριση μεταξύ των ανιέρων και των αγίων;  Από το ότι επιτρέπεις την είσοδο του ιερού σε όλους τους μολυσμένους και  βεβήλους; Από το ότι καταπείθεις τους ανθρώπους να χορταίνουν από  συγγενικό αίμα; Από το ότι πωλείς την Χάρι του Αγίου Πνεύματος; Από το  ότι γέμισες την Εκκλησία με όλες τις αιρέσεις –προχωρώ δε και σ΄αυτή την  κορωνίδα των κακών - ή από το ότι πωλείς (διά της Σιμωνίας) την  ευσέβεια την δική σου και των επισκόπων σου και όσων σε ακολουθούν, για  τους οποίους και καυχάσαι ότι αποτελούν και Εκκλησία; Τέτοιου είδους μεν  είναι η κατά την γνώμη σου Εκκλησία, την οποία συνέστησες πριν από λίγο  καιρό, αφού αποστάτησες από την δική μας. Η δική μας όμως Εκκλησία  είναι από παλαιά αγνή, καθαρή, ειρηνική, αποχωρισμένη από οποιοδήποτε  φαύλο και πονηρό πράγμα, ελεύθερη από οποιαδήποτε κακία, καθαρή από κάθε  ακαθαρσία και κηλίδα. Σέβεται επίσης τα υγιή, καθαρά και αποδεδειγμένως  ειλικρινή δόγματα των θεοφόρων ανδρών. Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο  Κύριός μας, μέλη δε και μέρη αυτής της Εκκλησίας το σύνολο και σύνταγμα  των ευσεβών.   (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ…, σελ. 274-275)

•  …Άλλοτε πάλι χαρακτηρίζει την ψευδεκκλησία του Καλέκα «ὡς σφαλεράν καί  πόρρω Θεοῦ βάλλουσαν ». Κατά συνέπεια ο πατριάρχης (σ.σ. άκριτος ακόμα  από  Ορθόδοξη Σύνοδο) «δεῖ ὑποταγῆναι τῆ ἡμετέρα ἐκκλησία, ῆς πρό ὀλίγου  ἀφηνίασεν ἀποσκιρτήσας». Για όλα αυτά ο ιερός Ιωσήφ συνιστούσε:  «ἀποκοπτέον ἡμᾶς τῆς ἐκείνου κοινωνίας ». Προσέθετε δε, ότι χρειάζονται  πηγές δακρύων για να κλαύση κανείς το «σύντριμμα» της Εκκλησίας. Τις  σφαγές -όχι των σωμάτων - αλλά των ψυχών και την καινοτομία της  πίστεως.   (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ…, σελ. 275)


15ος ΑΙΩΝΑΣ

Ιωσήφ ο Βρυέννιος

•  … Ήταν δυνατό και εξαιρετικά εύκολο να συναινέσω με τους αρχιερείς της  Κύπρου και να τους δεχθώ σε εκκλησιαστική κοινωνία (σ.σ. αυτό άλλωστε  ήθελε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως) μέσα σε τρείς μόνο ώρες, αφού  άλλωστε όλη η υπόθεσις είχε ανατεθεί σε μένα. Για τον σκοπό αυτό μάλιστα  με παρακινούσαν και με πίεζαν με μύρια δώρα, απειλές, φόβητρα, υποψίες,  υποσχέσεις, δόξα, κολακεία… Παρά ταύτα εγώ απετίναξα όλα εκείνα με  μεγάλη ανδρεία – με την βοήθεια του Θεού φυσικά- και επέδειξα σε όλα  γενναία αντίσταση χωρίς να ενδώσω ούτε στο ελάχιστο. Αντιθέτως, με όλη  μου την ψυχή και την καρδιά διάλεξα την φτώχεια και την ακάθαρτη  δυσφημία, μόνο και μόνο για να διατηρήσω καθαρή και αμώμητη την αγνή εν  Χριστώ πίστη.    (Τα ευρεθέντα, Μελέτη περί της των Κυπρίων…, τόμος β΄. σελ. 29)

•  Τι είδους κοινωνία μπορεί να υπάρξει μεταξύ αληθείας και πλάνης; Αλλά  και τι κοινό μεταξύ των Κυπρίων και ημών; Εκείνοι, αν και ήταν πάντοτε  αυτόνομη Εκκλησία, πρόδωσαν την αυτονομία τους αυτή σε μία Εκκλησία, που  είναι αντίθετη από εμάς στα καίρια σημεία των δογμάτων. Από τότε λοιπόν  υπόκεινται ολωσδιόλου σ’αυτήν και ως τώρα την υπηρετούν εκουσίως ή  ακουσίως. Εμείς όμως, τι όφελος ή υπηρεσία ελπίζουμε να έχουμε από  αυτούς, ώστε να δεχθούμε να κοινωνήσουν μαζί μας; Ας μας αφήσουν  ήσυχους, ή μάλλον ας χαθούν απ’εδώ. Διότι θέλουν μεν να ενωθούν με την  Εκκλησία των Ορθοδόξων, αλλά όμως να μείνουν αμετάτρεπτες και όλες τους  οι συνηθισμένες τους υποχρεώσεις, τις οποίες οφείλουν να επιτελούν προς  τους Λατίνους ...                                   
…Όλα  αυτά όμως δεν θα σημάνουν την προσάρτησι της Εκκλησίας των Κυπρίων προς  την οικουμενική, αλλά την υποταγή του οικουμενικού πατριάρχου  και των  υπό αυτόν, στον πάπα της Ρώμης χωρίς να το πάρουμε είδηση. Άλλωστε, και  κάθε αίρεση παρακαλεί να ενωθεί με μας τους Ορθοδόξους, εφόσον θα  διατηρήσει αμετάτρεπτες τις συνήθειές της. Αλλά και αυτός ο πάπας δεν  ζητεί τίποτε άλλο από μας, παρά να τον αποκαλούμε άγιο και να  συλλειτουργούμε με τους υπηκόους του.   (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ…, σελ. 284)

•  Από τότε που οι Κύπριοι υπέκυψαν στους Λατίνους, πέρασαν διακόσια  σαράντα έτη. Επίσης έζησαν τριάντα δύο πατριάρχαι αυτής εδώ της  βασιλίδος των πόλεων και δεκαεπτά βασιλείς, οι οποίοι δεν σκέφτηκαν ούτε  στο όνειρό τους να δεχθούν τους Κυπρίους σε εκκλησιαστική κοινωνία.   Αυτούς λοιπόν που τόσο πολλοί και εξαίρετοι άνδρες περιφρόνησαν ως  αναξίους για εκκλησιαστική κοινωνία με τους Ορθοδόξους, εμείς θα τους  δεχθούμε, ωσάν να ήμαστε δήθεν αγιώτεροι και σοφώτεροι από όλους αυτούς;  Μακριά από μας μία τέτοια άγνοια, για να μην πω πώρωσις! Διότι το να  δεχθούμε αυτούς που εκείνοι απέφυγαν, προσάπτει μεν σε όλους εκείνους τη  κατηγορία της μεγίστης απραξίας, σε μας δε, καταδεικνύει τελεία  παραφροσύνη. Εγώ φυσικά θα προτιμούσα να θανατωθώ μύριες φορές, παρά να  δω την Ορθόδοξο Εκκλησία (η οποία ενώνεται βέβαια μόνο με την ουράνια  Εκκλησία των πρωτοτόκων) ενωμένη με την Κυπριακή   (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ…, σελ. 285)

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός

•  Αντιθέτως, όσοι αγαπούν τον Θεό, πρέπει να έχουν ετοιμασθεί να  πολεμήσουν μαζί τους στα έργα. Επίσης, να είναι έτοιμοι να υποφέρουν  κάθε κίνδυνο για την ευσέβεια και για τον αγώνα να μην μολυνθούν από την  κοινωνία με τους ασεβείς.   (Α. Δημητρακοπούλου, Ορθόδοξος Ελλάς, σελ. 106-107)

•  Οι περισσότεροι αδελφοί, έχοντας πάρει θάρρος από την εξορία μου,  ελέγχουν με αυστηρότητα τους αλητήριους (Λατινόφρονες) και παραβάτες της  ορθής πίστεως και των πατρικών θεσμών. Τους διώχνουν επίσης από παντού  ως καθάρματα, χωρίς να ανέχονται να συλλειτουργούν μαζί τους, ούτε να  της μνημονεύουν καθόλου στα μυστήρια ως Χριστιανούς …
 …  Να συμβουλεύσεις δε τους ιερείς του Θεού να αποφεύγουν με κάθε τρόπο  την εκκλησιαστική κοινωνία με τον λατινόφρονα μητροπολίτη τους και ούτε  να συλλειτουργούν μαζί του, ούτε να τον μνημονεύουν καθόλου, ούτε να τον  θεωρούν αρχιερέα, αλλά ως μισθωτό λύκο!   (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ…, σελ. 297)

•  Ο δε καλόγηρος αυτού του μισθωτού και όχι γνησίου ποιμένος σας, ο  επίσκοπος Μονεμβασίας που προανέφερα, αφού έλαβε από τον βασιλέα την  ηγουμενία της Μονής του Προδρόμου, ούτε μνημονεύεται από τους καλόγηρούς  του, ούτε τον θυμιάζουν καθόλου ως Χριστιανό…   (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ…, σελ. 298)

•  … Να αποφεύγετε λοιπόν και εσείς αδελφοί, την εκκλησιαστική κοινωνία με  τους ακοινωνήτους και το μνημόσυνο των αμνημονεύτων. Δείτε, εγώ ο  αμαρτωλός Μάρκος σας λέγω, ότι όποιος μνημονεύει τον πάπα ως Ορθόδοξο  αρχιερέα, είναι ένοχος να εκπληρώση όλο τον Λατινισμό, μέχρι και αυτού  του ξυρίσματος της γενειάδος. Ο Λατινόφρων αυτός θα καταδικαστεί μαζί με  τους Λατίνους και θα θεωρηθεί ως παραβάτης της πίστεως.   (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ…, σελ. 298)

(σ.σ.  Το γεγονός ότι κανείς από τους μετέπειτα του Αθηναγόρα Πατριάρχες, δεν  καταδίκασε τις αιρετικές πράξεις του τελευταίου, συμπεριλαμβανομένου και  του μνημόσυνου του πάπα, τους κάνει το ίδιο αιρετικούς και συγκοινωνούς  με τα έργα του. Μάλιστα συχνά, πυκνά, δήλωσαν ότι θα ακολουθήσουν και  την ίδια γραμμή με τον Αθηναγόρα.)

•  Φευκτέον αυτούς, ως φεύγει τις από όφεως, ως αυτούς εκείνους, η  κακείνων πολλώ δήπου χείρονας, ως χριστέμπορους και χριστοκάπηλους…  Φεύγετε ουν αυτούς αδελφοί, και την προς αυτούς κοινωνίαν. Οι γάρ  τοιούτοι  ψευδαπόστολοι, εργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εις  αποστόλους Χριστού.   (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ…, σελ. 298)

•  Οὔτε βούλομαι, οὔτε δέχομαι την αὐτοῦ (σ.σ. του Πατριάρχου) ἤ τῶν μετ΄  αὐτοῦ κοινωνίαν, το παράπαν οὐδαμῶς οὔτε ἐπί ζωῆς μου, οὔτε μετά  θάνατον… Ὥσπερ παρά πᾶσάν μου την ζωήν ἐμήν κεχωρισμένος ἀπό αὐτῶν, οὕτω  και ἐν τῶ καιρῶ τῆς ἐξόδου μου, και ἔτι και μετά την ἐμήν ἀποβίωσιν.  Και ἐξορκῶν ἐντέλλομαι, ἵνα μηδείς ἐξ αὐτῶν προσεγγίση ἤ ἐν τῆ ἐμῆ  κηδεία, ἤ ἐν τοῖς μνημοσύνοις μου, ἀλλά οὐδέ ἄλλου τινός τῶν τούτου  μέρους ἡμῶν ὥστε συμφορεύειν έπιχειρῆσαι, και συλλειτουργεῖν τοῖς  ἡμετέροις. Τοῦτο γάρ ἐστι το τα ἄμικτα μίγνυσθαι. Δεῖ γάρ παντάπασιν  (σ.σ. παντελώς) ἐκείνους εῖναι κεχωρισμένους ἡμῶν, μέχρις ἄν δῶ ὁ Θεός  την καλήν διόρθωσιν και εἰρήνην τῆς Ἐκκλησίας αὐτοῦ.   (P.G. 160, 536 C- 537 A)

•  Πέπεισμαι γάρ ἀκριβῶς, ὅτι ὅσον ἀποδιίσταμαι τούτου (σ.σ. του  Πατριάρχου) και τῶν τοιούτων (σ.σ. των ενωτικών), ἐγγίζω τῶ Θεῶ και πᾶσι  τοῖς πιστοῖς και ἁγίοις Πατράσι. Και ὥσπερ τούτων χωρίζομαι, οὕτως  ἑνοῦμαι τῆ ἀληθεία και τοῖς ἁγίοις Πατράσι τοῖς θεολόγοις τῆς  Ἐκκλησίας.    (P.G. 160, 536 C-D)


16ος ΑΙΩΝΑΣ

Ιερός Γεννάδιος Σχολάριος

•  Μη γένοιτο να κάνω αιρετική την Εκκλησία μου, την αγία μητέρα των  Ορθοδόξων, δεχόμενος το μνημόσυνο του πάπα, εφόσον ομολογεί και πιστεύει  εκείνα, για τα οποία δεν τον δέχεται η Εκκλησία μας. Όποιος λοιπόν  ομολογήσει, ότι ο πάπας ορθοτομεί τώρα τον λόγο της αληθείας, ομολογεί  ότι οι δικοί μας πρόγονοι είναι αιρετικοί. Η γνώμη μου λοιπόν ήταν και  θα είναι αυτή. Και θα είμαι οπωσδήποτε πάντοτε ακοινώνητος προς τον πάπα  και όσους έχουν εκκλησιαστική κοινωνία με αυτόν, όπως οι Πατέρες μας.  Διότι πρέπει να μιμούμαστε την ευσέβειά τους, αφού δεν έχουμε την  αγιοσύνη και την σοφία τους.   (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ…, σελ. 304)

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Περι του ιερου βαπτισματος

    

ΚΑΤΑΚΟΜΒΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ  

Ἡ καθολική Ἐκκλησία. (Ὅπου δέν ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια καί ἡ παρακαταθήκη  τῆς Ὁμολογίας τῆς πίστεως, δέν ὑπάρχει οὔτε Καθολική Ἐκκλησία, οὔτε  βάπτισμα, οὔτε ἱερωσύνη, οὕτε εὐχαριστία) 

Καθολική εἶναι ἡ Ἐκκλησία πού διατηρεῖ τήν Ἀλήθεια καί τήν Ὁμολογία τῆς Πίστεως, ὅπως τήν ὅρισε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, κατά τόν Ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή.

Μέ  τά λόγια τοῦ ἁγίου Μαξίμου καταδικάζεται ὁ Οἰκουμενισμός καί ταυτόχρονα  διαλύεται ὁ μῦθος τῆς ὑπάρξεως ἀποστολικῆς διαδοχῆς ἔξω ἀπό τήν  Καθολική Ἐκκλησία.

Ὅπου δέν ὑπάρχει “ἀλήθεια καί παρακαταθήκη ὁμολογίας πίστεως”, δέν  ὑπάρχει οὔτε Καθολική Ἐκκλησία καί, ὡς ἐκ τούτου, οὔτε ἱερωσύνη, οὔτε  βάπτισμα, οὔτε εὐχαριστία. Αὐτή εἶναι ἡ θεμελιακή ἄποψη τῶν Πατέρων πού  ἀπαντᾶται συχνότατα στά θεόπνευστα κείμενα τῶν θείων διδασκάλων, στούς  Ἱερούς Κανόνες καί στούς βίους τῶν ἁγίων. Δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει καμμία  ἀποστολική διαδοχή, ἄν δέ ὑπάρχει ἡ ἀποστολική πίστη! 

Σύμφωνα  μέ τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἡ Θεία Χάρις εἶναι ἄκτιστη  (ἀδημιούργητη), εἶναι ἡ αἰώνια ἔκφραση τῆς ἀπερίγραπτης οὐσίας τοῦ Θεοῦ.

Collapse )