ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Η ΔΗΘΕΝ ΠΤΩΣΙΣ ΤΗΣ ΕΑΡΙΝΗΣ ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ

Επί  του θεματος της δηθεν πτωσεως της εαρινης ισημεριας, επί της οποίας  στηριζεται, ως επί σαθρου θεμελίου το ολον οικοδόμημα του  νεοημερολογιτικου Οικουμενισμου του 1920 -  1924 καί εξης, εχει  ασχοληθει επί ετη καί εχει γραψει πολλες καί αξιόλογες καί πρωτοτυπες,  θα ελεγα, μελετες, ο Σεβ/τος Λαρισης Αμφιλόχιος, το οποίον παρακαλουμε  να μας τις παραχωρηση πρός δημοσιευσιν, διοτι ειναι πολύ επίκαιρες, τωρα  μαλιστα πού η Νεοημερολογιτικη Εκκλησία απεφασισε να αποδεχθει, την  απόφασιν του Καίσαρος να εορταση εφετος τό Πάσχα, κατα το Μεγα Σαββατον,  ημεραν κατα την οποίαν συμπίπτει καί τό Νομικόν Φασκα (δηλαδη το  Εβραικον Πάσχα), εις τά πλαίσια πάντως του επιδιωκομενου συνεορτασμου  του χριστιανικου Πάσχα μετα των Παπικων καί των Εβραιων, οπερ σημαίνει  καταλυσιν των ορων πού εθεσπισαν οι Πατερες της Α  Οικουμενικης Συνόδου  περί του εορτασμου του Πάσχα, καί κατ  επέκτασιν συνιστα αρνησιν του  ενός ορου του Συμβολου της Πίστεως μας, ητοι του ορου "καί ανασταντα τη  τριτη ημερα κατα τας Γραφας"...

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Ο επιδιωκόμενος συνεορτασμός του Πάσχα

Εἶναι  πολύ χαρακτηριστρικό ἕνα ἄρθρο πού ἐδημοσιεύθη στήν ᾿Εφημερίδα  "ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ" (30-31/3/96 μέ τό ἀποκαλυπτικό τίτλο: "ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ  ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ" καί εἰς τό ὁποῖον γράφονται μεταξύ ἄλλων καί τά ἑξῆς:   "Τό δέ 2001, πού συμπίπτει ἔτσι κι᾿ ἀλλοιῶς ὁ ἑορτασμός (τοῦ Πάσχα) προκρίνεται ὡς πρῶτο ἔτος κοινοῦ συνεορτασμοῦ..."   ᾿Επίσης:  "῾Η  ἀνακίνησι τοῦ ζητήματος γιά τό ὁποῖο πολὐ αἷμα καί μελάνη ἔχουν χυθεῖ  τούς τελευταίους αἰῶνες, συσχετίζεται μέ τήν ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχη  Βαρθολομαίου στό Βατικανό καί τήν ἐπιθυμία τῶν δύο πλευρῶν γιά ὑπέρβαση  τῶν συγκρούσεων καί προώθησι τοῦ διαλόγου..."    ᾿Επίσης:εἰς τό ἴδιο ἄρθρο γίνεται προσπάθεια νά παρουσιασθῇ τό θέμα,  ὡς καθαρά ἀστρονομικό, ἐνῶ γίνεται λόγος καί διά τίς ἀντιδράσεις πού  προβλέπεται νά ὑπάρξουν "ἀπό τήν ὑπόλοιπη ᾿Ορθοδοξία καί στά καθ᾿ ἡμᾶς  ἀπό τό ῞Αγιο ῎Ορος", ὅπως χαρακτηριστικά γράφει ὁ ἀρθρογράφος τοῦ  "'Επενδυτῆ".  Δηλαδή ὅλος ὁ σκοπός εἶναι νά προχωρήσῃ πιό γρήγορα καί νά  δημοσιοποιηθῇ πιό ἔντονα ἡ ἕνωσις μέ τό Βατικανό, ὁ "πανχριστιανικός  οἰκουμενισμός" διά νά ἀκολουθήσῃ ἀμέσως καί ὁ "πανθρησκειακός  Οἰκουμενισμός", δηλαδή ἡ πλήρης κυριαρχία τοῦ ἀντιχρίστου.  Σέ ἄρθρο του  στήν Καθημερινή ὁ θεολόγος Καθηγητής Πανεπιστημίου π. Γεώργιος  Μεταλληνός παρατηρεῖ:   "Ὁ  οἰκουμενικός διαχριστιανικός διάλογος ἀποσκοπεῖ, ἀκριβῶς, στήν ἄρση τῆς  διαιρέσεως καί τήν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητος. Οὐσιαστικό ὅμως βῆμα  σ᾿αὐτή τήν κατεύθυνση θεωρεῖται στούς οἰκουμενιστικούς κύκλους ὁ κοινός  ἑορτασμός τοῦ Πάσχα.... Αὐτό τό πνεῦμα ἐνσάρκωνε καί ἡ ἀμφιλεγόμενη  πατριαρχικήγ ἐγκύκλιος τοῦ 1920, ὅταν ὡς πρῶτο βῆμα τῆς ἑνωτικῆς  προσπαθείας τῆς ἐποχῆς μας προέβαλε "τήν παραδοχήν ἐνιαίου ημερολογίου  πρός ταυτόχρονον ἑορτασμόν τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν ὑπό πασῶν τῆς  ᾿Εκκλησιῶν"   ῾Ο ἴδιος ἑρμηνεύοντας τό πνεῦμα τῆς ἀποφάσεως τῆς Α' Οἰκουμενικῆς  Συνόδου γράφει στό ἴδιο ἄρθρο ( Καθημερινή 14-4-96) λέγει, ὅτι ἐμπόδιο  στήν ἑορτολογική σύμπτωση μέ τούς μή ὀρθοδόξους δέν εἶναι ἡ ἡμερολογιακή  διαφορά, ἀλλά ἡ δογματική-θεολογική, δηλαδή ἡ ἀσυμφωνία στήν πίστι, καί  τονίζει:  "῎Ετσι  κατανοεῖται ἡ ἐκκλησιαστικοκανονική ἐντολή-ἀπό τήν Α'Οἰκουμενική  Σύνοδο, πού ἔλυσε τελεσίδικα τό θέμα τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, 325 μ.Χ.,  ὡς σήμερα-"μή μετά ᾿Ιουδαίων συνεορτάζειν" πού ἰσοδυναμεῖ σήμερα μέ τό  "μή μεθ᾿ἑτεροδόξων συνεορτάζειν". Αὐτό δέν εἶναι καρπός μισαλλοδοξίας,  ἀλλά ἔκφραση ὑγιοῦς καί ἐνεργοῦ ἐκκλησιαστικῆς αὐτοσυνειδησίας. Γι αὐτό  ἤδη τό 1582 ἡ ᾿Ορθόδοξη ᾿Ανατολή ἀπέρριψε τό "νέο" ἡμερολόγιο ὄχι γιά  λόγους ἐπιστημονικούς, ἀλλά ἐκκλησιολογικούς, διότι ἡ εἰσαγωγή του  συνδεόταν μέ τούς Δυτικούς καί τούς δικούς μας φιλενωτικούς μέ τήν  ἐπιβολή ἑορτολογικῆς συμπτώσεωςμ ὡς διευκόλυνσης (ντέ φάκτο) καί "ἐκ τῶν  κάτω" τῆς ἑνώσεως".   Βέβαια στήν ἴδια σελίδα τῆς Καθημερινῆς ὁ οἰκουμενιστής Σπύρος  ᾿Αλεξίου γράφει ὅτι οὐδέν δογματικόν ἐμπόδιον ὑφίσταται διά τὀν  συνεορτασμόν τοῦ Πάσχα καί κατηγορεῖ τούς Γνησίους ᾿Ορθοδόξους, ὡς τούς  ὑπεύθύνους διά τήν μή τακτοποίησιν τοῦ θέματος.    

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Κυριακη Αγιου Γρηγοριου του Παλαμα


Ιερόν Παρεκκλήσιον Αγιου Ραφαηλ Αχαρνων

Κάθε φορά που τιμάμε ένα Ομολογητή Άγιο, όπως σήμερα τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά,  η εκκλησιαστική ιστορία μας  υπενθυμίζει, μέσα από το συναξάριό του, τον σωτηριολογικό χαρακτήρα της ορθόδοξης πίστης και που μας οδηγεί η  αίρεση. Δυστυχώς σήμερα τα παραβλέπουμε αυτά και αρκούμαστε στον εθιμοτυπικό εκκλησιασμό αγνοώντας και τους ομολογιακούς αγώνες του Αγίου και το  ότι μετά την Κολυμπάριο Σύνοδο το 2016 θεσμικά και Συνοδικά έχει αλλάξει η Ορθόδοξη Εκκλησιολογία. Στην Σύνοδο αυτή, που ουσιαστικά καθιέρωσε επισήμως την αίρεση του Οικουμενισμού, δεν αναγνωρίστηκε  η  Θ Οικουμενική Σύνοδο (όπως επιβαλλόταν)  με την οποία δικαιώθηκε πλήρως ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και η θεολογία του. Σπάνια έγινε τόσος αγώνας, τόση προπαγάνδα, τόση δυσφήμηση και κατασυκοφάντηση προσώπου, όσον εναντίον του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Και μέχρι σήμερα οι Δυτικοί διατηρούν στο Παρίσι αντιπαλαμική Σχολή δυσφημούντες τον Άγιο και την διδασκαλία του. Και δυστυχώς και εμείς συμμετέχουμε στον σύγχρονο αφανή διωγμό του Αγίου, αφού αποδεχόμαστε  την  αίρεση του Οικουμενισμού και του Νέο-Βαρλααμισμού και όλους αυτούς τους εκκλησιαστικούς που τις  προπαγανδίζουν και μάλιστα τους τιμάμε ως βρισκόμενοι "εις τόπον και εις τύπον Χριστού¨.

Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Το εμβρυο εις την κοιλίαν της μητρος του ειναι τελειος ανθρωπος, "εξ ακρας συλληψεως"

ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ 

ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 

ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ

ΤΟΜΕΥΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ - ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ

4ο ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟ ΛΕΩΦ. ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ 

ΑΠ. 185  ΜΑΡΤΙΟΣ 2021

Εναντιον των οσων διετυπωσε εις βιβλίον του υπό τον τιτλον: «ΙΕΡΑ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ» (Περαιευς Β εκδοσις 1994),  ο παλαι  ποτε Πειραιως καί Νησων Νικόλαος Μεσσιακαρης, καθως καί εναντιον καί  αλλων αιρετικων φρονηματων του, υπεβλήθησαν τοσον υπ εμου, οσον καί υπό ετερων προσωπων, πλείσται  οσαι καταγγελίαι.

Ιδου τι εγραψε ο Πειραιως Νικόλαος: "Το εμβρυον εν τη κοιλία της μητρος μορφουται, ηγουν σχηματιζονται απαντα αυτου τα μελη καί οι χαρακτηρες του, μετα τας τεσσαρακοντα ημερας, διοτι προ των τεσσαρακοντα ημερων ειναι αμορφον, καί ωσαν ενα κομματι κρεας. Εις τας τεσσαρακοντα ημερας μεμορφωμενον καί τελειον πλέον το εμβρυον λαμβανει καί ψυχην λογικήν".

Ηδη από 1999 με την υπ αριθμ. 89/13 Νοεμβριου 1999 εγγραφον ημων Καταγγελίαν πρός τόν Μακαριωτατον τοτε Αρχιεπίσκοπον Ανδρεαν, καί διαμαρτυριαν δια την αρνησιν των Αρχιερεων δια Κανονικην αντιμετωπισιν των Καταγγελιων, εγραφομεν μεταξυ αλλων καί τα εξης:  

Collapse )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Η κατασταση των Εκκλησιων

Μεγάλου Βασιλείου, επιστολή 66-η 

στον Επίσκοπο Αλεξανδρείας Αθανάσιο.

Σημειωμα του «Αντιαιρετικου Αγωνος» 

(Η επιστολή αυτη γράφηκε στους πρώτους μήνες του 371 εξ αιτίας του σχίσματος της Αντιοχείας και υπογραμμίζει με τρόπο έξοχο τον παντεπισκοπικό ρόλο του Μεγάλου Αθανασίου στα πράγματα της Εκκλησίας. Διαβάζοντας κανείς και την επομένη επιστολή 69, διαπιστώνει πως ο Μ. Αθανάσιος αποτελούσε την κορυφή μεταξύ των επισκόπων. Ήταν ο ιερός άνδρας στον οποίο αναγνώριζαν πρωτείο φροντίδας για την καθολική Εκκλησία, πρωτείο αγώνων για τη γνησιότητα της πίστεως και πρωτείο αληθείας, διότι, ένεκα των παραπάνω, ο Θεός τον Αθανάσιο εισάκουε περισσότερο από κάθε άλλον επίσκοπο και σ’ αυτόν πιο πολύ φανέρωνε το θέλημά του, την αλήθειά του. Είναι θαυμαστό ότι αυτά διατυπώνονται για τη γηραιά κορυφή, τον κουρασμένο πλέον στύλο της Εκκλησίας, από άνδρα που σ’ ένα-δυό χρόνια θα πάρει τη θέση του. Με την κοίμηση του Αθανασίου († 373) κορυφή και πρωταγωνιστής της Εκκλησίας γίνεται ο Βασίλειος.)

1. Έχω την εντύπωση πως κανέναν άλλο δεν λυπεί πιο πολύ από την τιμιότητά σου η παρούσα κατάσταση των Εκκλησιών, ακριβολογώντας θα την έλεγα σύγχυση. Σου συμβαίνει αυτό, καθώς συγκρίνεις τα παλαιά με τα τωρινά (1) και συλλογίζεσαι πόσο τα δεύτερα έχουν αλλάξει από τα πρώτα κι ότι, αν με την ίδια ύπουλη ορμή εξελιχθούν τα πράγματα, κανένα εμπόδιο δεν θα υπάρξει σε λίγο καιρό για να προσαρμοσθούν ολότελα σε κάποιο άλλο σχήμα οι Εκκλησίες.

Collapse )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Τι φοβαται ο Αγιος Συμεων ο Νεος Θεολογος;

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ

ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ 

ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ 

ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ 

Αριθμ. Φυλλου 222 Μαρτιος 2021

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 236/2002 

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΥ 

Εν ειδει προλόγου εις την παρουσαν επιστολήν θετω την «εκ βαθεων» «εξομολογησιν» του αγιου Συμεων του Νεου Θεολόγου», πού πρεπει να ειναι καί εξομολόγησις του καθενός μας διοτι δειχνει πόσον μεγαλος ειναι ο κίνδυνος να παρασυρθουμε από απειλες ανθρωπων η παρακλήσεις συνεπισκόπων, καί να γινουμε παραβατες των εντολών του Θεου καί συνεργοι εις την αδικιαν .... 

"(Δέδοικα)...μή ἀπειλαί ἀνθρώπων πτοήσουσι καί τῶν ἐντολῶν σου παραβάτην ἐργάσονται, (δέδοικα) μή συνεπισκόπων παρακλήσεις καί φίλων, ἀδικίας με συγκοινωνόν ἀπεργάσονται, ἤ ἀδικούντων αὐτῶν σιωπῶντα, ἤ κακῶς πραττόντων συνεργόν γινόμενον καί μή τούτους ἐλέγχοντα παρρησία καί τήν ῎Ενστασιν ὑπέρ τῶν ἐντολῶν σου ἐπιδεικνύμενον". Δηλαδή: "(Φοβᾶμαι) ... μήπως μέ πτοήσουν ἀπειλές ἀνθρώπων καί μέ καταστήσουν παραβάτη τῶν ἐντολῶν σου. (Φοβᾶμαι) μήπως οἱ παρακλήσεις τῶν συνεπισκόπων καί τῶν φίλων μέ καταστήσουν συγκοινωνό τῆς ἀδικίας, ἤ μέ κάνουν νά σιωπῶ, ὅταν αὐτοί ἀδικοῦν, καί νά συνεργάζωμαι ὅταν κακοπραγοῦν, ἀποφεύγοντας νά τούς ἐλέγχω μέ παρρησία καί νά ἐπιδεικνύω τήν ἔνστασιν ὐπέρ τῶν ἐντολῶν σου".

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057

Α.Π. 236 ᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 10η Μαίου 2002 (ἐκ.ἡμ.)

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

Collapse )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Βλασφημειται το δογμα της εξ ακρας συλλήψεως του ανθρωπου

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ

ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ 

ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ 

ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ 

Αριθμ. Φυλλου 221 Μαρτιος 2021

ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΑΙ ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΕΞ ΑΚΡΑΣ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΜΒΡΥΟΥ...

Collapse )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

"Μη σιγησωμεν αδελφοι, ινα μη κραυγη Σοδομων γενωμεθα"

Όταν πρόκειται για την πίστη να μην σιωπούμε! 

 Όσιος Θεόδωρος Στουδίτης – Επιστολή 81 στον λογοθέτη Παντολέοντα.
 

«… Καθόσον είναι εντολή του Κυρίου να μη σιωπάμε όταν κινδυνεύει η πίστη.
 

Γιατί λέγει να μιλάς και να μη σωπαίνεις και• «Εάν υποχωρεί, δεν ευαρεστείται η ψυχή μου σ’ αυτόν» και• «Εάν αυτοί σιωπήσουν, θα φωνάξουν δυνατά οι πέτρες».
 

Ώστε, όταν πρόκειται για την πίστη, δεν μπορούμε να πούμε. Εγώ ποιός είμαι; Είμαι ιερέας; Όχι. Άρχοντας; Ούτε. Στρατιώτης; Από πού; Γεωργός; Ούτε και αυτό. Είμαι φτωχός, εξασφαλίζοντας μόνο την καθημερινή μου τροφή. Δεν έχω λόγο, ούτε ενδιαφέρον για το θέμα αυτό.
 

Αλλοίμονο! Οι πέτρες θα κράξουν, και συ μένεις σιωπηλός και αδιάφορος;
 

Η αναίσθητη φύση υπάκουσε στον Θεό, και συ μένεις αδιάφορος;
 

Αυτό που δεν έχει ψυχή ούτε λογοδοτεί στο δικαστήριο, φοβούμενο κατά κάποιον τρόπο την εντολή, βροντοφωνάζει, και συ που πρόκειται να λογοδοτήσεις στον Θεό τον καιρό της κρίσεως ακόμα και για μια λέξη ανωφελή, έστω και αν είσαι ζητιάνος, λες απερίσκεπτα, Τί με νοιάζει γι’ αυτό;
 

«Αυτά», δεσπότη μου, λέγει ο Παύλος, «τα εφάρμοσα στον εαυτό μου και στον Απολλώ για χάρη σας, για να διδαχθείτε με το παράδειγμά μας, να μη φρονείτε περισσότερο από ό,τι είναι γραμμένο».
 

Ώστε ακόμα και ο φτωχός την ήμερα της κρίσεως δεν θα έχει καμμιά δικαιολογία, αν τώρα δεν μιλά, γιατί θα κριθεί και μόνο γι’ αυτό.
 

Collapse )