ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

Η προσέλευσή μας στο ναό (Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου)


Τετ, 10 Νοέ 2004
Σας παρακαλώ λοιπόν και σας ικετεύω, ας προτιμάμε από οποιαδήποτε άλλη ασχολία και φροντίδα τον εκκλησιασμό. Ας τρέχουμε πρόθυμα, όπου κι αν βρισκόμαστε, στην εκκλησία.
Προσέξτε όμως, κανείς να μην μπει στον ιερό αυτό χώρο, έχοντας βιοτικές φροντίδες ή περισπασμούς ή φόβους.Αφού τ’ αφήσουμε όλα τούτα έξω, στις πύλες του ναού, τότε ας περάσουμε μέσα. Γιατί ερχόμαστε στα ανάκτορα των ουρανών, πατάμε σε τόπους που αστράφτουν.
Ας διώξουμε από την ψυχή μας πρώτα- πρώτα τη μνησικακία, για να μην κατακριθούμε, όταν παρουσιαστούμε μπροστά στο Θεό και προσευχηθούμε λέγοντας: «Πάτερ ημών..., άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Διαφορετικά, πως θέλεις να φανεί ο Δεσπότης Χριστός γλυκός και πράος απέναντί σου, αφού εσύ γίνεσαι στο συνάνθρωπό σου σκληρός και δεν τον συγχωρείς; Πώς θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον ουρανό; Πώς θα κινήσεις τη γλώσσα σου σε λόγια προσευχής; Πώς θα ζητήσεις συγγνώμη; Ακόμα κι αν θέλει ο Θεός να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου, δεν Τον αφήνεις εσύ, επειδή δεν συγχωρείς τον πλησίον σου.



Προσοχή και προσευχή

Αλλά και η διαγωγή μας, όσο βρισκόμαστε μέσα στο ναό, ας είναι η πρέπουσα, όπως αρμόζει σε άνθρωπο που βρίσκεσαι μπροστά στο Θεό. Να μην ασχολούμαστε με άσκοπες συζητήσεις, μα να στεκόμαστε με φόβο και τρόμο, με προσοχή και προθυμία, με το βλέμμα στραμμένο στη γη και την ψυχή υψωμένη στον ουρανό.

Γιατί έρχονται πολλοί στην εκκλησία, επαναλαμβάνουν μηχανικά ψαλμούς και ευχές, και φεύγουν, δίχως να ξέρουν τι είπαν. Τα χείλη κινούνται, αλλά τ’ αυτιά δεν ακούνε. Εσύ δεν ακούς την προσευχή σου, και θέλεις να την εισακούσει ο Θεός; Γονάτισα, λες, αλλά ο νους σου πετούσε μακριά. Το σώμα σου ήταν μέσα στην εκκλησία και η ψυχή σου έξω. Το στόμα έλεγε την προσευχή και ο νους μετρούσε τόκους, συμβόλαια, συναλλαγές, χωράφια, κτήματα, συναναστροφές με φίλους. Κι όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί ο διάβολος είναι πονηρός, ξέρει πως την ώρα της προσευχής κερδίζουμε πολλά, γι’ αυτό τότε επιτίθεται με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Άλλες φορές είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, και τίποτα δεν σκεφτόμαστε, ήρθαμε όμως στην εκκλησία να προσευχηθούμε και ο διάβολος μας έβαλε ένα σωρό λογισμούς, ώστε καθόλου να μην ωφεληθούμε.

Αν, αλήθεια, ο Θεός σου ζητήσει λόγο για την αδιαφορία ή και την ασέβεια που δείχνεις στις λατρευτικές συνάξεις, τι θα κάνεις; Να, την ώρα που Αυτός σου μιλάει, εσύ, αντί να προσεύχεσαι, έχεις πιάσει κουβέντα με τον διπλανό σου για πράγματα ανώφελα. Και όλα τ’ άλλα αμαρτήματά μας αν παραβλέψει ο Θεός, τούτο φτάνει για να στερηθούμε τη σωτηρία. Μην το θεωρείς μικρό παράπτωμα. Για να καταλάβεις τη βαρύτητά του, σκέψου τι γίνεται στην ανάλογη περίπτωση των ανθρώπων. Ας υποθέσουμε ότι συζητάς μ’ ένα επίσημο πρόσωπο ή μ’ έναν εγκάρδιο φίλο σου. Και ενώ εκείνος σου μιλάει, εσύ γυρίζεις αδιάφορα το κεφάλι σου και αρχίζεις να κουβεντιάζεις με κάποιον άλλο. Δεν θα προσβληθεί ο συνομιλητής σου απ’ αυτή την απρέπειά σου; Δεν θα θυμώσει; Δεν θα σου ζητήσει το λόγο;

Αλίμονο! Βρίσκεσαι στη θεία Λειτουργία, κι ενώ το βασιλικό τραπέζι είναι ετοιμασμένο, ενώ ο Αμνός του Θεού θυσιάζεται για χάρη σου, ενώ ο ιερέας αγωνίζεται για τη σωτηρία σου, εσύ αδιαφορείς. Την ώρα που τα εξαπτέρυγα Σεραφείμ σκεπάζουν τα πρόσωπά τους από δέος και όλες οι ουράνιες δυνάμεις μαζί με τον ιερέα παρακαλούν το Θεό για σένα, τη στιγμή που κατεβαίνει από τον ουρανό η φωτιά του Αγίου Πνεύματος και το αίμα του Χριστού χύνεται από την άχραντη πλευρά Του μέσα στο άγιο Ποτήριο, τη στιγμή αυτή η συνείδησή σου, άραγε, δεν σε ελέγχει για την απροσεξία σου; Σκέψου, άνθρωπέ μου, μπροστά σε Ποιον στέκεσαι την ώρα της φρικτής μυσταγωγίας και μαζί με ποιους- με τα Χερουβείμ, με τα Σεραφείμ, με όλες τις ουράνιες δυνάμεις. Αναλογίσου μαζί με ποιους ψάλλεις και προσεύχεσαι. Είναι αρκετό για να συνέλθεις, όταν θυμηθείς ότι, ενώ έχεις υλικό σώμα αξιώνεσαι να υμνείς τον Κύριο της κτίσεως μαζί με τους ασώματους αγγέλους. Μη συμμετέχεις λοιπόν στην ιερή εκείνη υμνωδία με αδιαφορία. Μην έχεις στο νου σου βιοτικές σκέψεις. Διώξε κάθε γήινο λογισμό και ανέβα νοερά στον ουρανό, κοντά στο θρόνο του Θεού. Πέταξε εκεί μαζί με τα Σεραφείμ, φτερούγισε μαζί τους, ψάλε τον τρισάγιο ύμνο στην Παναγία Τριάδα.


Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος


Επιτρέπεται η χρήση, διάθεση και αναπαραγωγή του υλικού του site για μη εμπορικούς σκοπούς, με μοναδική προϋπόθεση την αναφορά στην πηγή: enoriaka.gr

Περί Ἐκκλησιαστικῆς Εἰρήνης

«Τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης οὐδέν ὑψηλότερον! δι’ ἥν νόμος καί προφῆται, δι’ ἥν Θεός ἄνθρωπος γέγονε, τοῦτο δέ τό μέγα καί ἀνεξιχνίαστον ὄντως μυστήριον΄ ἥν ἦλθε Χριστός εὐαγγελίσασθαι, ἥν αὐτός Χριστός τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς πρό τοῦ πάθους καί μετά τήν ἐκ τοῦ πάθους ἀνάστασιν ἐδωρήσατο΄ ἥν καί εἰς οὐρανούς ἀνιών μετά τῆς σαρκός αὐτοῦ, ὅθεν κατεληλύθει ἄσαρκος, ὡς κλῆρον τοῖς ‘Αποστόλοις καί δι’ αὐτῶν τῆ Ἐκκλησία κατέλιπεν. Εἰρήνη δέ ἐστίν ἡ ἐν τῶ ἀγαθῶ συμφωνία΄ τό γάρ κακῶς συμφωνοῦν, στασιάζειν μᾶλλον ἤ εἰρηνεύειν λεχθήσεται»
Καί ἐν μεταφράσει:
«Τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης τίποτα ὑψηλότερο! Γι’ αὐτήν ὁ νόμος καί οἱ προφῆτες, γι’ αὐτήν ὁ Θεός ἄνθρωπος ἔγινε, αὐτό λοιπόν τό μέγα καί ἀνεξιχνίαστο πράγματι μυστήριο. Αὐτήν ἦλθε ὁ Χριστός νά εὐαγγελισθῆ. Αὐτήν ὁ Χριστός στούς μαθητές του πρό τοῦ πάθους Του καί μετά τήν Ἀνάστασή Του ἐδώρησε. Αὐτήν καί ὅταν ἀνέβηκε στούς οὐρανούς μέ τή σάρκα του, ἀπ’ ὅπου κατέβει ἄσαρκος, κληρονομιά στούς ἀποστόλους καί δι’ αὐτῶν στήν Ἐκκλησία του κατέλιπε. Εἰρήνη δέ εἶναι ἡ συμφωνία στό ἀγαθό. Γιατί τό νά συμφωνεῖ κανείς στό κακό, μᾶλλον διχοστασία παρά εἰρήνη θά ὀνομασθῆ».
(Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, PG 95, 65)

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ
ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ
ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057

Α.Π. 51 ‘Εν Κορωπίῳ Μάρτιος 2008 (Ε.Η.)

ΘΕΜΑ: ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΘΕΟΔΩΡΟΝ ΤΟΝ ΣΤΟΥΔΙΤΗΝ

Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά.

Οἱ προτροπές καί οἱ συμβουλές τῶν Ἀγίων, ἔχουν σκοπόν τήν σωτηρία μας. Διά τοῦτο πρέπει νά τίς ἀκοῦμε. Διότι χωρίς τήν τήρησιν αὐτῶν τῶν ἐντολῶν, οἱ ὁποῖες εἶναι ἐντολές τοῦ Θεοῦ, δέν μποροῦμε νά εἴμεθα καί νά παραμένουμε «γνήσιοι υἱοί τε καί μέτοχοι» τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καί ἀπολλύμεθα (χανόμεθα) ψυχικῶς....
Ὀ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης λέγει: «Τό γάρ κοινωνεῖν παρά αἱρετικοῦ ἤ προφανοῦς διαβεβλημένου κατά τόν βίον, ἀλλοτριοῖ Θεοῦ, καί προσοικειοῖ τῶ διαβόλω». Ἐπίσης λέγει: «Ἐκ παντός ἱερέως ἀδιαβλήτου μεταλαμβάνομεν. Διά τοῦτο δέ ἐκ τοῦ Ἰωσήφ οὐ μεταλαμβάνομεν, ὡς διαβεβλημένου αὐτοῦ δημοσία. Διαβεβλημένοι δ’ ἄν εἶεν πάντως καί οἱ τούτω συλλειτουργοῦντες».
Ὁ ἴδιος εἰς τήν ἐρώτησιν: «Περί τῶν κοινωθεισῶν ἐκκλησιῶν ἐκ τῶν ἱερέων τῶν κοινωνησάντων τῆ αἱρέσει καί κατεχομένων ὑπ’ αὐτῶν, εἰ χρή ἐν αὐταῖς εἰσιέναι χάριν εὐχῆς καί ψαλμωδίας», ἀπαντᾶ: «Οὐ χρή τό καθόλου εἰς τάς τοιαύτας ἐκκλησίας εἰσιέναι, κατά τούς εἰρημένους τρόπους ἐπειδή γέγραπται. Ἰδού ἀφίεται ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. Ἅμα γάρ τῶ εἰσαχθῆναι τήν αἵρεσιν, ἀπέπτη ὁ ἔφορος τῶν ἐκεῖσε ἄγγελος, κατά τήν φωνήν τοῦ μεγάλου Βασιλείου. Καί κοινός οἶκος ὁ τοιόσδε χρηματίζει ναός. Καί οὐ μή εἰσέλθω, φησίν, εἰς Ἐκκλησίαν πονηρευομένων. Καί ὁ Ἀπόστολος. Τίς συγκατάθεσις γάρ Θεοῦ μετά εἰδώλων;»
Μετ’ εὐχῶν καί τῆς ἐν Κυρίω ἀγάπης
Ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις


+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
Κήρυκος

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ

Ένας μανιώδης καπνιστής από την Αγια Πετρούπολη, ο Αλέξιος Στεπάνοβιτς Μαγιόρωφ, άρχισε κάποτε να αισθάνεται τις επιζήμιες συνέπειες του καπνίσματος στην υγεία του.
ΟΙ πολλές συμβουλές και παραινέσεις των φίλων του αποδείχθηκαν μάταιες.
Τελικά το έτος 1888 ο Αλέξιος Στεπάνοβιτς κατέφυγε στην Βοήθεια του στάρετς Αμβρόσιου και με επιστολή του ζήτησε να του υποδείξει τον τρόπο που θα καταπολεμήσει το πάθος του.
Σε γράμμα του με ημερομηνία 12 Οκτωβρίου 1888 ο όσιος Αμβρόσιος απάντησε στον Αλέξιο Μαγιόρωφ τα έξης:
«Γράφεις ότι δεν μπορείς να κόψης το κάπνισμα!
Αυτό που εΙναι αδύνατο για τον άνθρωπο, είναι δυνατό με τη βοήθεια του Θεού.
Το μόνο που χρειάζεται εΙναι να αποφασίσεις με σταθερότητα να απαλλαγής άπ' αυτό, αφού αναγνωρίζεις την ζημία που προξενεί στην ψυχή και στο σώμα σου.
Διότι ο καπνός εξασθενίζει την ψυχή, αυξάνει και δυναμώνει τα πάθη, σκοτίζει το νου και καταστρέφει σιγά-σιγά τη σωματική υγειά με έναν αργό θάνατο.
Ταυτόχρονα οι πνευματικές ασθένειες της οξυθυμίας και μελαγχολίας εμφανίζονται στην ψυχή σαν συνέπεια του καπνίσματος.
Σε συμβουλεύω να χρησιμοποίησης πνευματική θεραπεία για την καταπολεμήσει του πάθους σου.
Να κάνης λεπτομερή εξομολόγηση όλων των αμαρτιών που διέπραξες από την ηλικία των επτά χρόνων
έως σήμερα και να μεταλάβεις τα Άχραντα Μυστήρια.
Κάθε μέρα να διαβάζεις όρθιος ένα η περισσότερα κεφάλαια του Ευαγγελίου.
Μόλις αρχίζει να εμφανίζεται ή αποθάρρυνσης και ή απελπισία, να διαβάζεις και πάλι μέχρι να περάσει.
"Αν ξαναεμφανισθεί, άρχισε πάλι την μελέτη του Ευαγγελίου. 'Ή, αν θέλεις,
πήγαινε σε κάποιον απομονωμένο χώρο και κάνε τριάντα τρεις εδαφιαίες μετάνοιες σε ανάμνηση της
επίγειας ζωής του Κύριου και προς τιμή της Αγίας Τριάδος».
Μόλις έλαβε το γράμμα ο Αλέξιος Στεπάνοβιτς το διάβασε και « άναψε ένα τσιγάρο», όπως εξηγεί
ο ίδιος σε ιδιόγραφο σημείωμα του.
« Άρχισα να το καπνίζω, αλλά ένιωσα ξαφνικά ένα φοβερό πονοκέφαλο και μια απέχθεια προς το καπνό του τσιγάρου. Εκείνο το βράδυ δεν κάπνισα.
Την επόμενη ημέρα τέσσερις φορές άρχισα να καπνίζω μηχανικά και από συνήθεια.
Δεν μπορούσα όμως να καταπιώ τον καπνό, γιατι με έπιανε δυνατός πονοκέφαλος. Έτσι έκοψα το
κάπνισμα με ευκολία.
Τα δυο προηγούμενα χρόνια δεν είχα μπορέσει να απαλλαγώ από το κάπνισμα, όσο κι αν είχα πιέσει τον εαυτό μου.
Παρ` όλο που η υγεία μου επιδεινώθηκε σοβαρά, συνέχισα να καπνίζω γύρω στα 75 τσιγάρα την ημέρα.
Όταν λοιπόν άρχισα να αισθάνομαι άρρωστος και ανίκανος να ξεριζώσω το πάθος μου, ακολούθησα τις συμβουλές
των φίλων μου και κατέφυγα στο στάρετς Αμβρόσιο.
Με ειλικρινή μετάνοια του ζήτησα να προσευχηθεί για μένα.
Αργότερα, όταν πήγα να τον ευχαριστήσω, ο πατήρ Αμβρόσιος άγγιξε με το ραβδί του το κεφάλι μου που πονούσε και από εκείνη τη στιγμή δεν αισθάνομαι πια κανενός είδους πονοκέφαλο.


Εκδόσεις αγιορείτικη μαρτυρία.
Τριμηνιαία έκδοση Ιεράς Μόνης Ξηροποτάμου.
Τεύχος 6.

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ

Ἱεραποστολικόν, Ἑποικοδομητικόν καί Ἀντιαιρετικόν φυλλάδιον.
ΑΡΙΘΜ. ΦΥΛΛΟΥ 535 – ΜΑΡΤΙΟΣ 2007
--------------------------------------------------------------------------------

ΜΙΑ ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ ΑΝΑΤΟΛΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΩΤΕΡΟΥ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ (+1927)

Ἕνα προφητικό κείμενο - καθρέπτης διά τά ὅσα συμβαίνουν στίς ἡμέρες μας. Τό δημοσιεύομεν μέ τήν ἐλπίδα, ὅτι θά ὠφελήση ὅσους ἀνησυχοῦν καί ἀγωνιοῦν ..., ὥστε νά διαπιστώσουν ὅτι «δεῖ ταῦτα πάντα (ἡ σημερινή ἐκκλησιαστική αποστασία τῶν πολλῶν) γενέσθαι»
"... Θά ἐξαπλωθοῦν παντοῦ αἱρέσεις καί θά πλανήσουν πολλούς ἀνθρώπους. ῾Ο ἐχθρός τοῦ ἀνθρωπίνου γένους θά ἐνεργεῖ μέ πονηρία μέ σκοπό νά ἑλκύση ἐντός τῆς αἱρέσεως ἐάν εἶναι δυνατόν ἀκόμη καί τοὐς ἐκλεκτούς. Δέν θά ἀρχίση ἀπ᾿ εὐθείας νά ἀπορρίπτη τά δόγματα τῆς ῾Αγίας Τριάδος, τήν θεότητα τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ καί τήν ἀρετή τῆς Θεοτόκου, ἀλλά θά ἀρχίση ἀνεπαισθήτως νά διαστρέφη τίς διδασκαλίες καί τούς θεσμούς τῆς ᾿Εκκλησίας καί τό πραγματικό νόημά τους, ὅπως μᾶς παρεδόθησαν ἀπό τούς ῾Αγίους Πατέρες ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι. ᾿Ολίγοι θά ἀντιληφθοῦν αὐτές τίς πανουργίες τοῦ ἐχθροῦ, ἐκεῖνοι μόνον οἱ πλέον πεπειραμένοι εἰς τήν πνευματικήν ζωήν. Οἱ αἱρετικοί θά πάρουν τήν ἐξουσίαν ἐπί τῆς ᾿Εκκλησίας καί θά τοποθετήσουν ἰδικούς των ὑπηρέτας παντοῦ, οἱ δέ πιστοί θά καταφρονῶνται.
῾Ο Κύριος εἶπεν: "᾿Από τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσσεσθε αὐτούς" καί ἔτσι ἀπό τούς καρπούς των, ὅπως ἐπίσης καί ἀπό τίς ἐνέργειες τῶν αἱρετικῶν ἀγωνίσου νά διακρίνης αὐτούς ἀπό τούς ἀληθινούς ποιμένας. Αὐτοί εἶναι πνευματικοί ληστές, λεηλατοῦντες τό πνευματικόν ποίμνιον καί θά εἰσχωροῦν εἰς τήν αὐλήν τῶν προβάτων (τήν ᾿Εκκλησίαν) ἀναβαίνοντες ἀλλαχόθεν (καί ὄχι ἀπό τήν πύλην), ὅπως ἀκριβῶς προεῖπεν ὁ Κύριος. Θά εἰσχωροῦν παρανόμως, μεταχειριζόμενοι βίαν καί καταπατοῦντες τούς θείους θεσμούς. ῾Ο Κύριος τούς ἀποκαλεῖ κλέπτας (᾿Ιω ι,1). Πράγματι, τό πρῶτο ἔργο πού θά κάνουν θά εἶναι ὁ διωγμός τῶν ἀληθινῶν ποιμένων, ἡ φυλάκισις καί ἡ ἐξορία τους, διότι χωρίς αὐτό θά εἶναι ἀδύνατον σ᾿ αὐτούς νά λεηλατήσουν τά πρόβατα. Γι᾿ αὐτό παιδί μου, ὅταν ἴδης τήν παραβίασιν τῆς πατερικῆς παραδόσεως καί τῆς θείας Τάξεως εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, τῆς Τάξεως πού ἐγκαθιδρύθη ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό, γνώριζε ὅτι οἱ αἱρετικοί ἔχουν ἤδη ἐμφανισθεῖ, ἄν καί πρός τό παρόν μπορεῖ νά ἀποκρύπτουν τήν ἀσέβειά τους. ᾿Ακόμη θά διαστρέφουν τήν ῾Αγίαν Πίστιν (᾿Ορθοδοξίαν) ἀνεπαισθήτως μέ σκοπό νά ἐπιτύχουν, καλύτερα νά παραπλανήσουν καί δελεάσουν τούς ἀπείρους στά δίχτυά τους. ῾Ο διωγμός δέν θά στρέφεται μόνον ἐναντίον τῶν ποιμένων, ἀλλά ἐναντίον ὅλων τῶν ὑπηρετῶν τοῦ Θεοῦ, διότι ὅλοι ἐκεῖνοι πού θά κυβερνῶνται ἀπό τήν αἵρεσιν δέν θά ἀνέχωνται τήν εὐσέβειαν. Νά ἀναγνωρίζης αὐτούς τούς λύκους μέ ἔνδυμα προβάτων, ἀπό τίς ὑπερήφανες διαθέσεις τους καί τήν ἀγάπη τους διά τήν ἐξουσία. Θά εἶναι συκοφάντες, προδότες, ἐνσπείροντες πανταχοῦ ἔχθραν καί κακίαν. Οἱ ἀληθινοί ὐπηρέται τοῦ Θεοῦ εἶναι ταπεινοί, ἀγαποῦν τόν πλησίον καί εἶναι ὐπάκουοι εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν.

Οἱ Μονάζοντες θά καταπιέζωνται μεγάλως ἀπό τούς αἱρετικούς καί ὁ μοναχικός βίος θά περιφρονεῖται. Τά Μοναστήρια θά λιγοστεύσουν, ὁ ἀριθμός τῶν μοναχῶν θά μειωθεῖ καί αὐτοί πού θά μείνουν θά ὑποφέρουν ποικίλους ἐκβιασμούς. Αὐτοί οἱ ἐχθροί τοῦ μοναχικοῦ βίου τέλος πάντων ἔχοντες ἐμφάνισιν μόνον εὐσεβείας, θά προσπαθοῦν νά ἑλκύουν τούς μοναχούς μέ τό μέρος των, ὑποσχόμενοι σ᾿ αὐτούς προστασία καί γήϊνα ἀγαθά, κακοποιοῦντες τούς ἀντιτιθεμένους σ᾿ αὐτούς μέ διώξεις. Αὐτές οἱ κακοποιήσεις θά προξενοῦν μεγάλη ἀπόγνωση στούς ὀλιγοψύχους, ἀλλά ἐσύ παιδί μου νά χαίρεσαι, διότι ἔχεις ζήσει μέχρι τοῦτον τόν καιρόν, ἐπειδή σύμφωνα μέ τόν λόγον τοῦ Κυρίου (Ματθ. Ι,31) οἱ πιστοί τότε, πού δέν ἔχουν δείξει ἄλλες ἀρετές, θά λάβουν στεφάνους μόνον καί μόνον ἐπειδή ἐστάθησαν στερεοί εἰς τήν πίστιν. Νά φοβῆσαι τόν Κύριον παιδί μου. Νά φοβῆσαι μήπως ἀπωλέσης τόν στέφανον πού ἑτοιμάσθηκε γιά σένα. Νά φοβῆσαι μήν ἀποβληθῇς παρά τοῦ Κυρίου εἰς τό σκότος τό ἐξώτερον καί τήν αἰώνιον κόλασιν. Στέκε ἀνδρείως εἰς την πίστιν καί ἐάν εἶναι ἀναγκαῖον νά ὑπομένης διωγμούς καί ἄλλες θλίψεις, διότι ὁ Κύριος θά εἶναι μαζί σου, καί οἱ ἅγιοι μάρτυρες καί ὁμολογητές θά βλέπουν μέ χαρά τούς ἀγῶνάς σου. ῞Ομως ἀλλοίμονον στούς μοναχούς σ᾿ αὐτές τίς ἡμέρες πού θά εἶναι δεμένοι μέ ὑπάρχοντα καί πλούτη, οἱ ὁποῖοι ἕνεκα τῆς ἀγάπης, τῆς "εἰρήνης" θά εἶναι ἕτοιμοι νά ὐποταχθοῦν εἰς τούς αἱρετικούς. Αὐτοί θά ἀποκοιμίζουν τήν συνείδησή τους μέ τό νά λένε "ἐμεῖς συντηροῦμε καί σώζουμε τό μοναστήρι, καί ὁ Κύριος θά μᾶς συγχωρήση". Οἱ ταλαίπωροι καί τυφλοί, δέν ἀντιλαμβάνονται ὅτι διά μέσου τῆς αἱρέσεως οἱ δαίμονες θά εἰσέρχωνται στό μοναστήρι, τό ὁποῖον δέν θά εἶναι πλέον τότε ἕνα ἅγιο μοναστήρι, ἀλλά γυμνοί τοῖχοι ἀπό ὅπου ἡ χάρις θά ἀποχωρεῖ.

῾Ο Θεός ὁπωσδήποτε εἶναι ἰσχυρότερος ἀπό τούς ἐχθρούς καί ποτέ δέν θά ἐγκαταλείψη τούς ὑπηρέτας του. ᾿Αληθινοί χριστιανοί θά εὑρίσκωνται ἕως τέλους τοῦ αἰῶνος τούτου, μόνον πού θά προτιμοῦν νά ζοῦν σέ ἀπομακρυσμένους καί ἐρημικούς τόπους. Νά μή φοβῆσαι τίς θλίψεις, ἀλλά μᾶλλον νά φοβῆσαι τήν ὀλέθριον αἵρεσιν, διότι αὐτό εἶναι πού μᾶς γυμνώνει ἀπό τήν θεία χάρη καί μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Χριστό.



--------------------------------------------------------------------------------
@ ΓΟΕΕ 2006

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ τοῦ ἱερέως π. Μάρκου SMITH ἀπό τό Βανκοῦβερ τοῦ Καναδᾶ, προερχομένου ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς τοῦ Μητροπολίτου Βιταλίου καί ἐνταχθέντος εἰς τήν Γνησίαν ‘Ορθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ὑπό τό ὠμοφόριον τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου. Τήν Ὁμολογίαν ταύτην διεκήρυξε ἐνώπιον Κλήρου καί Λαοῦ, κατά τήν πανηγυρικήν θείαν Λειτουργίαν, ἐπί τῆ μνήμη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Δημητρίου Ἀχαρνῶν (26.10.2006).

ΠΑΡΑΤΙΘΕΤΑΙ Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ π. ΜΑΡΚΟΥ ΣΜΙΘ

Ἐγώ ὁ Ἱερεύς Μάρκος SMITH, ἐπικειμένης τῆς ἑνώσεώς μου ἐν τῆ Γνησίᾳ ‘Ορθοδόξῳ Ἐκκλησία, ὡς Αὕτη ἐκφράζεται ἀπό τήν Σεβασμιότητά του, τόν Μητροπολίτη Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκο καί τήν Ὁμολογία Πίστεώς του, διά τῆς παρούσης Ὁμολογῶ, ἐνώπιον Θεοῦ καί παρόντων ὅλων Ὑμῶν, ὅτι κρατῶ καί διακηρύττω τήν ἀλήθειαν καί Ὀρθοδοξίαν τῆς Ἁγίας ‘Εκκλησίας, τῆς ἱδρυθείσης ἐν τῆ γῆ ὑπό τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατά τήν Πεντηκοστήν.
Ὁμολογῶ τήν Πίστιν καί τήν Ἐκκλησίαν τῶν Ἁγίων ‘Αποστόλων καί Μαθητῶν τούς ὁποίους ὁ Κύριος ἡμῶν ἐξέλεξεν καί ὁμοίως τούς ἀξίους διαδόχους, τούς ὁποίους ἐκεῖνοι ἐξέλεξαν μέ τήν Χάριν τοῦ Ἀγίου Πνεύματος.
Ὁμολογῶ καί διακηρύσσω ὅλας τάς Συνόδους τάς καθοδηγηθείσας ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος΄ τάς ἑπτά ὀνομασθείσας Οἱκουμενικάς, τήν τῶν Βλαχερνῶν ἐναντίον τῶν Παπικῶν, τάς Πανορθοδόξους καί Τοπικάς συμπεριλαμβανομένων τῶν Συνόδων τοῦ 1583, 1587, 1593 καί 1848 καί ὅλας τάς ἱεράς Παραδόσεις καί Κανόνας, τάς ὁποίας αὗται καί οἱ Πατέρες ἐθέσπισαν, μέ τούς ὁποίους ἡ Ἁγία Ἐκκλησία ἕως τῆς σήμερον κυβερνᾶται (καθοδηγεῖται), διακηρύσσω ὅλα ὅσα αὗται διακηρύσσουν καί λέγω «’Ανάθεμα» εἰς ὅσα ἐκεῖναι λέγουν ἀνάθεμα.
Ὁμολογῶ μαζί μέ τήν Σύνοδον τοῦ 1935, ὅτι τό νέον ἡμερολόγιον στερεῖται Χάριτος καί ὅτι ἡ χρῆσις τοῦ νέου Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου ἐπί τῶ σκοπῶ τῆς συμπροσευχῆς μετά τῶν Παπικῶν καί τοῦ κόσμου, εἶναι μέρος τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ὡσαύτως δημιουργεῖ σχίσμα ἐκ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας΄ ἑπομένως, ἐφ’ ὅσον οἱ σχισματικοί καί αἱρετικοί στεροῦνται τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ ἐν τοῖς «μυστηρίοις» των, δέν ἔχω ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν, ἐν προσευχῆ ἤ κατ’ ἄλλον τρόπον, μετ’ αὐτῶν, ἤ, μετά τῶν κοινωνούντων αὐτοῖς καί οὔτε πρόκειται νά ἔχω, ἕως τῆς ἡμέρας, κατά τήν ὁποίαν ὁ Κ.Η.Ι.Χ. θά ἔλθη διά νά κρίνη ὅλους τούς ἀνθρώπους.
Ὁμολογῶ καί διακηρύττω ἐπίσης ὅτι αἱ Ἐπισκοπικαί χειροτονίαι εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν κατά τό 1935 καί 1948, εἶναι τῶ ὄντι πλήρεις τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ καί μετέδωσαν γνησίαν ‘Αποστολικήν Διαδοχήν εἰς τούς ἀποδέκτας – παραλήπτας ἔκτοτε. Περαιτέρω ὁμολογῶ ὅτι δέν ὑπῆρξε τίποτε, τό ὁποῖον νά προσετέθη ἤ νά ἀφηρέθη ἀπό τήν χάριν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ὑπό τῶν ἐνεργειῶν τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς ἐπί τῶν Ἰεραρχῶν μας, κατά τό 1971.
Υἱοθετῶν τήν ἔκφρασιν τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, «ὀνομάζω Καθολικήν ‘Εκκλησίαν, ἐκείνην ἡ Ὁποία ὁμολογεῖ αὐτήν τήν ἀληθῆ καί σωτηριώδη Πίστιν», «γνήσια δέ τέκνα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅλους ὅσους ὁμολογοῦν αὐτήν τήν Πίστιν»΄ ἀποτελεῖ καύχημά μου ἡ πνευματική κληρονομία τῶν Πατέρων ἠμῶν, συμπεριλαμβανομένης καί τῆς τοῦ Ἁγίου Νέου Ὁμολογητοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου καί μέ αὐτήν τήν κληρονομίαν (παράδοσιν –παρακαταθήκην) ἐλπίζω νά σταθῶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί νά λάβω λύσιν (ἄφεσιν) τῶν ἁμαρτιῶν μου΄ χωρίς αὐτήν τήν παράδοσιν, συνεχίζων μέ τήν ἔκφρασιν τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, «δέν γνωρίζω ποῖον εἶδος δικαιοσύνης θά μᾶς σώση ἀπό τήν αἰώνιον κόλασιν»΄ ἐάν κάποιος προσπαθεῖ νά μᾶς μετακινήση ἀπό αὐτήν τήν παράδοσιν πρός μίαν ἄλλην, «κἄν Ἄγγελος ἐξ’ οὐρανοῦ, ἀς ἔχη τό ἀνάθεμα», διότι ὁ Θεός ὁ ἴδιος μᾶς ἔδωσε αὐτήν τήν Πίστιν καί οὐδείς ἕτερος, ὧ ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.


Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΟΥ π. ΜΑΡΚΟΥ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΘΕΙΣΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙΣΑ ΕΙΣ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΝ ΕΦΕΡΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ. ΠΟΛΛΟΙ ΕΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΘΗΚΑΝ, ΑΛΛΟΙ ΑΝΕΖΗΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΓΝΗΣΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΚΑΙ ΩΜΟΛΟΓΗΣΑΝ ΚΑΙ ΕΖΗΤΗΣΑΝ ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΟΥΝ ΕΙΣ ΑΥΤΗΝ, ΕΤΕΡΟΙ ΔΕ ΩΣ Ο π. ΠΕΤΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΡΑΖΙΛΙΑ, ΕΝΕΤΑΧΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΩΣ. Ο π. ΠΕΤΡΟΣ ΕΛΘΩΝ ΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΤΟΥ ΘΥΓΑΤΡΟΣ, ΕΓΕΝΕΤΟ ΔΕΚΤΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ, ΚΑΘ' Α ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΝ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΔΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΡΘΑΓΕΝΗΣ, ΕΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΗ ΙΕΡΕΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΝΕΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΛΑΧΙΣΤΑΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΩΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ ΑΠΕΘΥΝΟΜΕΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΟΡΤΟΓΑΛΟΦΩΝΟΥΣ ΚΑΙ ΗΔΗ ΚΑΤΗΧΕΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΑΣ ΤΟΥ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΑΣΠΑΣΘΟΥΝ ΤΗΝ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΗΔΗ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΔΙΩΡΙΣΑΜΕΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ, ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΟΠΟΥ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΧΑΡΝΩΝ. ΕΛΠΙΖΟΜΕΝ ΔΕ ΟΤΙ Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΜΟΡΦΩΣΙΣ, ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΡΤΙΣΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΩΜΑΤΙΚΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΗΘΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΘΑ ΣΥΜΒΑΛΛΟΥΝ ΤΑ ΜΕΓΙΣΤΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗΝ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΧΕΙ ΚΑΘΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, ΠΟΛΛΩ ΜΑΛΛΟΝ ΚΛΗΡΙΚΟΣ, ΕΙΣ ΤΟ "ΠΟΡΕΥΘΕΝΤΕΣ ΜΑΘΗΤΕΥΣΑΤΕ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ...".

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΛΙΒΕΛΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΠΕΤΡΟΥ

ΕΠΙ ΤΗ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΩ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ π. ΜΑΡΚΟΥ, Ο π. ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΣ ΑΠΕΣΤΕΙΛΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗΝ ΣΥΝΤΟΜΟΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ ΕΒΕΛΤΙΩΘΗ, ΑΛΛΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΔΥΣΚΟΛΙΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ ΔΕΝ ΗΔΥΝΗΘΗΜΕΝ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΩΜΕΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

"Luiz Anacleto dos Santos Júnior" <padrepedroelucia@yahoo.com.br>Προσθήκη του αποστολέα στις ΕπαφέςΠρος: "Episkopos Kirikos" <episkirikos@yahoo.gr>

Ευλογησον δεσποτα,

Ὁμολογῶ τὴν Πίστιν τῶν Ἅγίων Ἀποστόλων καὶ Πατέρων, τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῆς Συνόδου τῶν Βλαχερνῶν ἔναντι τῶν Παπικῶν, καὶ τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 1583, 1587, 1593 καὶ 1848.

Ἀποδέχομαι τὴν Σύνοδο τοῦ 1935, ἡ ὅποῖα δηλώνει ὄτι οἱ ἀκολουθοῦντες τὸ ννέο Γρηγοριανὸ ἡμερολόγιο στεροῦνται τῆς θείας χάριτος, καὶ ἔγιναν καὶ οἰκουμενισταὶ. Καταδικάζω καὶ τὴν Μασσωνία.

Ἀποδέχομαι τὰς ἐπισκοπικὰς χειροτονίας τοῦ 1935 καὶ 1948 ὡς πληρούσας τὴν Ἀληθινὴν Ἀποστολικὴν Διαδοχὴν χωρὶς νεωτεριστικὴν μὸλυνσιν, καὶ ὄτι ἡ πράξις τοῦ 1971 δὲν προσέθεσε τίποτα εἰς τὴν Ἀποστολικὴν Διαδοχὴν τοῦ Ἁγίου Βρεσθένης Ματθαίου, ἀλλὰ τουναντίον [αὐτὴ ἡ προδοσία μερικῶν ἀτόμων] μολύνει τὴν καθαρότητα [τῆς Ὅμολογίας αὐτῶν].

Ἐπιθυμῶ ὄπως φυλάξῳ τὴν Ἁγίαν Πίστιν ἐν κοινωνίᾳ τῷ Σεβασμιωτάτω Επισκόπω Κηρύκῳ, οὐδὲν ἀλλάζων καὶ οὐδέν παραχαράζων, ὄπως ἀκατακρίτως [τῇ πίστει] πλησιάσῳ τω Θρόνω τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐρχομένου κρῖναι ζῶντας καὶ νεκροὺς.

Συμπληρώνω τὸ σύγγραμμά μου ζητώντας τὴν εὐλογίαν τῆς Αὐτοῦ Σεβασμιότητος [Κηρύκου].

+ π. Πέτρος

Κάτω από: Θεολογία (Ορθόδοξη) καί Ζωή — ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ @ 5:44 μ.μ.
Ο Άγιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος (1647 ? 1707) υπήρξε φωνή αληθεστάτη διά μέσου τών αιώνων διά τήν Αγίαν Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Οι Λατίνοι δωδεκάκις απεπειράθησαν νά τόν φονεύσουν διότι εγένετο εμπόδιο εις τά καταχθόνια σχέδιά των. Εις τήν Δωδεκάβιβλόν του (Βιβλ. Ζ κεφ. Ε,β) γράφει ο Άγιος Δοσίθεος: «Εις τοιούτον βαθμόν ήλθεν ο Παπας, ώστε γενέσθαι ΤΥΡΑΝΝΟΝ τής Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, παρεξηγείσθαι τήν Γραφήν, μεταβάλλειν τήν κοινήν πίστιν, αθετείν τούς όρους τών Συνόδων, παρακρούειν τάς ερμηνείας τών πατέρων καί τών Αγίων, αλλοιούν τά ήθη τής Εκκλησίας, παρατρέπειν τάς παραδεδομένας νηστείας, ψηφίζεσθαι αγίους, ερευνάν τά άγνωστα καί Αγγέλοις, θεολογείν αριστοτελικώς, μεταβάλλειν τά Μυστήρια, συγχωρείν τά ασυγχώρητα, λογίζεσθαι τούς αδελφούς δούλους, ΑΛΛΟΙΟΥΝ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥΣ (διά τής αλλαγής του Ημερολογίου), εισάγειν εις τήν Εκκλησίαν μύθους καί δόγματα καί όλως είναι ένα φανερόν ΑΠΟΣΤΑΤΗΝ καί ΦΘΟΡΕΑ καί ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΝ, καί τών ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΑΤΕΡΑ καί ΑΦΑΝΙΣΤΗΝ τού γένους τών Ορθοδόξων Χριστιανών καί ΜΙΑ ΚΟΙΝΗ ΠΑΝΟΥΚΛΑ τής Οικουμένης, αγίας τών Ορθοδόξων Εκκλησίας.»
Εις τό έργον τού «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» στή σελ. 4 γράφει: «Τέσσερα μεγάλα θηρία εγέννησεν ο ΙΣΤαιών: Τήν αίρεσιν τού Λουθήρου, τήν αίρεσιν του Καλβίνου, τήν αίρεσιν τών Γιεζουβιτών (Ιησου?τών: Τάγμα θανάτου τού πάπα, Σκοπός του η διάδοσις τού παπισμού καί η υποταγή όλων υπό τόν πάπα) καί τήν αίρεσιν τού Νέου Καλενδαρίου. Κατά δέ τής αιρέσεως τού Νέου Καλενδαρίου απεφάνθη η εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλη Οικουμενική Σύνοδος τώ 1593» (Εκκλησιολογικά Θέματα Αθήναι 1980, Τόμος Α, σελ. 61).
Ο Άγιος Μάρκος Εφέσου, λέγει ο Άγιος Δοσίθεος, κατά τήν ψευδοσύνοδον τής Φλωρεντίας, όχι μόνον ως παραβάτας ήλεγξε τούς Λατίνους, αλλ? είπε περί αυτών τό «Ημείς δι?ουδέν άλλο απεσχίσθημεν τών Λατίνων, αλλ? ή ότι εισίν ου μόνο Σχισματικοί, αλλά καί Αιρετικοί, διό ουδέ πρέπει όλως ενωθήναι αυτοίς, ειμή εκβάλωσι τήν προσθήκην από τού Συμβόλου» (Συνέλευσις 25 εν Φλωρεντία). Καί πάλιν εις τήν αυτήν Σύνοδον, έλεγεν ο Άγιος Μάρκος περί Λατίνων.
«Η τών Λατίνων διαφορά Αίρεσις εστι, καί ούτως είχον αυτήν καί οι πρό ημών, πλήν ουκ ηθέλησαν θριαμβεύσαι τούς Λατίνους ως Αιρετικούς, τήν επιστροφήν αυτών εκδεχόμενοι, καί τήν φιλίαν πραγματευόμενοι (Δωδεκ. Βιβλ. Ι, Μέρος Γ? κεφ. Α?, σελ. 969).
Απάντησιν δίδει καί πάλιν ο σοφώτατος Άγιος Δοσίθεος στήν πρόφασιν τών Λατίνων ότι κακώς αποκαλούνται αιρετικοί. «Λέγομεν όμως καί ημείς, ότι εφ?όσον οι Λατίνοι εψιθύριζαν υπ?οδόντας τάς καινοτομίας αυτών, καί η Εκκλησία οικονομούσα, καί τήν διόρθωσιν αυτών ελπίζουσα, συνεπτυγμένως κατέκρινεν αυτούς, αφ?ου δέ ήρξαντο γυμνή τή κεφαλή βλασφημείν, ανεθεμάτισεν αυτούς καί κοινώς καί ιδίως (βλ. Δωδεκ. Βιβλ. Ι, Μέρος Γ? κεφ. Α? σελ. 969).
Ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης λέγει, ότι ο παπισμός προκάλεσε στήν Εκκλησία μεγαλύτερη ζημιά, από όση προκάλεσαν όλες μαζί οι αιρέσεις καί τά σχίσματα (Θεοδρομία 3, σελ. 384).
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει νά προτιμάται τής αγάπης η αλήθεια (ομιλ. εις Ρωμαίους 22, 2 PG 60, 611) καί συνιστά μέ έμφαση: «Μηδέν νόθον δόγμα τώ τής αγάπης προσχήματι παραδέχησθε» (ομιλ. εις Φιλιπ. 2,1 PG 62, 191).
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στόν προβληματισμό μας σήμερα νά ενωθή η Ορθόδοξος Εκκλησία μέ τό Βατικανό πού είναι κράτος, τήν συνύπαρξι αυτή χαρακτηρίζει «μίξιν άμικτον καί τέρας αλλόκοτον».
Είναι Ορθόδοξη στάση, όλο τό έργο τό πατερικό, ομολογία Αγίων, Μαρτύρων, καί Εγκρατευτών καί τό ιερό καί Άγιον Πηδάλιον, νά κρίνονται ως αναχρονιστικά καί νά κλειστούν εις τά Αρχεία σάν πεπαλαιομένα καί ανεφάρμοστα από τήν νέα γενιά Άγιε Κωνσταντινουπόλεως; Η Ηγεσία τής Εκκλησίας μάς παρασύρει όλους μας εκτός Εκκλησίας, γιά νά μάς ενώσει μέ τήν αίρεση καί τήν πανθρησκείαν (π. Σαράντος Σαράντης, Ορθ. Τύπος 20-3-2005).
Τά χαρακτηριστικά τών φιλενωτικών κληρικών είναι: Φιλόδοξοι ? κοσμικοί ? προβληματικοί ? υποκριτές ? λόγιοι καί στοχαστικοί (Πρωτ. Διονύσιος Τάτσης, Ορθ. Τύπος 30-11-07).
Επίσης ο μακαριστός π. Πα?σιος, γιά όλους τούς φιλενωτικούς που είχε γνωρίσει, δέν έχουν, λέγει, ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό.
Ως εκ τούτου ισχύουν τά λόγια του καί γιά τούς φιλενωτικούς μητροπολίτας (χειροτονία Χριστοδούλου). Γι?αυτό ας αφήσουμε τό θέμα τής ενώσεως στούς Αγίους μας.
Εκτός τής Μεγάλης εν Κων/λει Οικουμενικής Συνόδου τού 1593, ως αναφέραμεν, συνήχθη εν Κων/λει τό 1583 επί Ιερεμίου τού Β? Σύνοδος, η οποία εξέδωσε καί Σιγγίλιον. Αυτό λέγει τά εξής:
«Σιγγίλιον Πατριαρχικής διατυπώσεως εγκυκλίου τοίς απανταχού Ορθοδόξοις Χριστιανοίς εις τό μή παραδέχεσθαι τό Νεώτερον Πασχάλιον ή Καλενδάριον τού Καινοτομηθέντος Μηνολογίου, αλλ? εμμένειν τοίς άπαξ καί καλώς διατυπωθείσι παρά τοίς αγίοις (318) τριακοσίοις δέκα οκτώ Θεοφόροις Πατράσι τής αγίας Οικουμενικής Α? Συνόδου μετ?επιτιμίου καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΟΣ (Έτους από Θεανθρώπου αφπγ? (1583) Ινδικτιώνος ιβ? Νοεμβρίου Κ?.
Ο Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας
Ο Αλεξανδρείας Σίλβεστρος
Ο Ιεροσολύμων Σωφρόνιος καί οι λοιποί Αρχιερείς τής Συνόδου Παρόντες.»
Παραθέτομεν τούς λόγους τού Αγίου Μάρκου τού Ευγενικού τούς οποίους εξεφώνησεν εις τήν Σύνοδον τής Φλωρεντίας-Φερράρας (1438) εν κατακλείδι: «Πρώτον μέν εστιν αναγκαιοτάτη η ειρήνη, ήν παρέλιπεν ημίν ο Δεσπότης ημών ο Χριστός, καί η αγάπη· δεύτερον, ότι παρέβλεψεν η Ρωμα?κή Εκκλησία τήν αγάπην καί διελύθη η ειρήνη· τρίτον, ότι ανακαλουμένη νύν η Ρ. Εκκλησία, τήν τότε καταλειφθείσαν αγάπην, εσπούδασε ίνα έλθωμεν ενταύθα καί εξετάσωμεν τάς μεταξύ ημών διαφοράς· τέταρτον, ότι αδύνατον εστιν ανακαλέσασθαι τήν ειρήνην, εάν μή λυθή τό τού σχίσματος αίτιον· καί πέμπτον, ίνα καί οι όροι τών Οικουμενικών Συνόδων αναγνωσθώσιν, ως άν φανώμεν καί ημείς σύμφωνοι τοίς εν εκείναις Πατράσι καί η παρούσα Σύνοδος εκείναις ακόλουθος».

Κάτω από: Θεολογία (Ορθόδοξη) καί Ζωή — ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ @ 4:52 μ.μ.
Γνώρισμα παντός Ορθοδόξου Χριστιανού είναι νά αγωνιά καί νά αγωνίζεται, ώστε νά ευρίσκεται εις τήν Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν καί Αποστολικήν Εκκλησίαν τού Χριστού. Ο διάβολος τού οικουμενισμού λυσσά εις τήν κυριολεξίαν μόνον όταν ακούη τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ εις τήν Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν καί Αποστολικήν Εκκλησίαν. Λυσσά, μισεί καί δάκνει τούς υπερμάχους, τούς ομολογητάς τής όντως αληθείας.
Ο εν Ελλάδι οικουμενισμός δέν ανέχεται νά τόν αποκαλύπτουν καί νά τόν διακηρύσσουν, διότι παρεμβάλλονται ως προσκόμματα εις τήν αντίχριστον οικουμενιστικήν πορείαν του καί τήν καθυστερούν. Τό μείζον, γίνονται αφορμαί νά προβληματίζεται κάθε καλοπροαίρετος πιστός καί νά διερωτάται πού είναι η σώζουσα Μία, Αγία, Καθολική καί Αποστολική Εκκλησία;
Μέ μέθοδον τήν εκκοσμίκευσιν, τήν δολιότητα καί υποκρισίαν, ο αντίχριστος, εκκλησιομάχος, αντιεκκλησιολογικός οικουμενισμός, γίνεται «αρωγός» στήν ιδεολογικοποίησιν καί θρησκειοποίησιν τής Ορθοδοξίας! Έτσι πάς τίς βλέπει τούς συγχρόνους προκαθημένους τού οικουμενισμού, νά συνεχίζουν ακωλύτως νά εκπορνεύουν τήν Ορθοδοξίαν, εναγκαλιζόμενοι τόν αμετανόητον Παπισμόν, νά τόν ομολογούν καί ως «αδελφήν Εκκλησίαν», η οποία «έχει αποστολική διαδοχή καί μυστήρια» καί νά διακηρύσσουν ότι «οι πατέρες εκινήθησαν από τόν διάβολον καί εδημιούργησαν τό Σχίσμα μέ τον Παπισμόν» καί είναι άξιοι συγχωρήσεως καί τού ελέους τού Θεού.
Ο Παπισμός ως γνωστόν, όχι μόνον συντηρεί, αλλά καί δραστηριοποιεί τήν επάρατον Ουνίαν εις τόν Χώρο τής Ανατολής καί στήν Ελλάδα, τόν δούρειον αυτόν ίππον, ο οποίος μέ τήν υποκίνηση καί τήν σταθερή υποστήριξή του αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια γιά στενώτερους δεσμούς. Η Ορθοδοξία δέν ομιλεί γιά ένωση ή ενότητα, αλλά περί επιστροφής τών παπικών εις τον πατρικόν οίκον (Ορθόδοξον).Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΘΥΕΛΛΑ, οι οποία πνέει σήμερον μέ ιλιγγιώδη ταχύτητα, ήρχισεν μέ κάθε επισημότητα πρίν 100 περίπου έτη, καί έτυχεν τής αποδοχής της υπό Πατριαρχών καί Συνόδων! Ενεφανίσθη μέ τήν γνωστήν παναιρετικήν Εγκύκλιον τής Πατριαρχικής Συνόδου τής Κων/λεως του 1920, καί ήρχισεν εφαρμοζομένη μέ τό «Πανορθόδοξον Συνέδριον», Κων/λεως (Μα?ος-Ιούνιος 1923).
Η εκκλησιολογία τών «αδελφών εκκλησιών» καί η εξίσωση τής Ορθοδοξίας μέ τις αιρέσεις, εκφράζονται μέσα σέ λίγα λόγια: «Υπάρχουν πολλά χριστιανικά δόγματα (μονοφυσιτικό, προτεσταντικό, παπικό, ορθόδοξο κ.α.). Οι πιστοί όλων των δογμάτων είναι αδελφοί, έχουν αγαστές σχέσεις συνεργασίας καί συναλληλίας μεταξύ τους.» Έτσι υιοθετείται πλέον η χειρότερη εκκλησιολογική πλάνη και αίρεση.
Υπήρξε ποτέ περίοδος στή ζωή τής Μίας Εκκλησίας, κατά τήν οποίαν οι αιρέσεις καί οι αιρετικοί εθεωρούντο μέλη τής Εκκλησίας; Ή η θέση ότι ο Χριστός δέν είναι τό μοναδικό φώς, η μόνη οδός σωτηρίας, η μόνη αλήθεια καί ζωή, καί μπορούν καί στίς άλλες θρησκείες οι άνθρωποι νά σωθούν; Σέ ποιό αγιογραφικό καί πατερικό κείμενο βρίσκει κανείς αυτήν τήν εκκλησιολογία τής αγαστής συναλληλίας μέ τίς αιρέσεις καί τίς πλάνες, τήν εκκλησιολογία τών αδελφών αιρετικών; Γι?αυτό όπως αναφέρει ο Μ. Αθανάσιος (Β.Ε.Π.Ε.Σ 33,199) είναι καλύτερα, συμφέρει, χωρίς επισκόπους καί ιερείς νά γίνονται οι συνάξεις στούς ναούς, παρά νά ριφθούν οι πιστοί μαζί μέ τόν επίσκοπο καί τους ιερείς στην κόλαση, ως μετά Άννα καί Κα?άφα.
Τό ναρκωτικό του Οικουμενισμού, τής νέας αυτής θρησκείας του αντιχρίστου, τής παναιρέσεως αυτής κατά τόν Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς, διδόμενο κατά μικράς δόσεις επί δεκαετίες καί καλυμμένο μέ ορθοδοξοφανές περικάλυμμα σαν τήν Ουνία, μέ παρερμηνευόμενα χωρία τής Αγίας Γραφής καί τών πατέρων τής εκκλησίας, έχει ναρκώσει τίς συνειδήσεις τών περισσοτέρων καί μάλιστα πολλών κληρικών καί θεολόγων, καί οδηγεί μέ τήν EXPRESS αμαξοστοιχία πρός τή Ραβέννα γιά τήν πλήρη ένταξη (ΚΟΙΝΟΝ ΠΟΤΗΡΙΟΝ ? ΚΟΙΝΟΝ ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ).
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ
«Αποδεχόμαστε όλα τά δόγματά της, όλους τούς ιερους κανόνες της, όλες τίς οικουμενικές καί τοπικές συνόδους καί αποκρούουμε καί αποκηρύσσουμε όλες τίς αιρέσεις, παλαιές καί νεώτερες, καί μεταξύ αυτών τίς πάμπολλες του Παπισμού καί του Προτεσταντισμού. Όσοι τίς δικαιολογούν ως θεολογούμενα, όσοι αναγνωρίζουν τά μυστήρια καί τήν Χάρη τών δήθεν αδελφών εκκλησιών, τών αιρέσεων, τών δήθεν εκκλησιών, αυτοί σχίζουν καί διαιρούν τούς Ορθοδόξους πιστούς καί υπόκεινται στά σχετικά επιτίμια τών ιερών κανόνων, πού δέν έχουν παλιώσει, ούτε έχουν ακυρωθή, αλλά ίσχυαν, ισχύουν καί θά ισχύουν πάντοτε. Η Νέα Εποχή, η καινή κτίση, άρχισε διά τής ενανθρωπήσεως, διά τής Γεννήσεως του Χριστού, καί συνεχίζεται διά τών Αποστόλων καί τών Πατέρων. Δέν τήν αρχίζουν τώρα οι πατριάρχες καί οι αρχιεπίσκοποι, πού διακρίνουν τίς εποχές καί διαιρούν τήν Εκκλησία, γιά νά αποφύγουν τίς συνέπειες τής συνεχείας καί τής ταυτότητος.» (Περιοδ. Θεοδρομία)
Μέσα στό κλίμα τής δήθεν Νέας Εποχής, πού διαμορφώνει ο παπικός καί προτεσταντικός Οικουμενισμός, μέ απώτερο όραμα τήν πανθρησκεία τού αντιχρίστου, προβάλλονται καί μεγαλύνονται όσοι κληρικοί καί θεολόγοι υμνούν καί προσκυνούν τό θηρίο τής Αποκαλύψεως, τό θρησκευτικό συγκρητισμό τού αντιχρίστου, τήν ισοπέδωση θρησκειών καί ομολογιών, τό πολυπολιτισμικό καί πολυθρησκευτικό μοντέλο τής δήθεν Νέας Εποχής, πού επαναφέρει τόν κόσμο στό σκοτάδι καί στή διαφθορά τής πρό Χριστού Εποχής.
«Η δογμάτων ακρίβεια καί η ορθότης τού Βίου», κατά τόν Άγιον Ιωάννην τόν Χρυσόστομον, η ενότητα δόγματος καί ήθους, πλήττεται σήμερα από τόν δογματικό μινιμαλισμό τού οικουμενισμού, διαχριστιανικού καί διαθρησκειακού, ως καί από τήν εκκοσμίκευση.-

Παγκοσμιοποίησις, Οικουμενισμός και Ιεραποστολή
πηγή:http://www.impantokratoros.gr


Του κ. Χριστοφόρου Γεροντίδη, φιλολόγου



Στις μέρες μας πολλά λέγονται, πολλά γράφονται και πολλά παρουσιάζονται από τα Μ.Μ.Ε. (βιβλία, συνέδρια, περιοδικά, ραδιόφωνα, Τ.V., Internet...), σχετικά με τα πολιτικοθρησκευτικά κινήματα της Παγκοσμιοποιήσεως και του Οικουμενισμού. Ο πο­λύς κόσμος βέβαια δεν πολυκαταλαβαίνει τί σημαί­νουν όλα αυτά (ίσως κάτι υποψιάζεται) και αδιαφορεί, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι όλη αυτή η δραστηριό­τητα σε παγκόσμιο επίπεδο αφορά την ίδια του τη ζωή και τη ζωή των μελλοντικών γενεών όλου του κό­σμου, την ελευθερία τους, τον πολιτισμό τους και τε­λικά τη σωτηρία της ίδιας τους της ψυχής. Ας προσπαθήσουμε ν' απλοποιήσουμε κάπως τα πράγματα.

Είναι γνωστό από την Αποκάλυψη του Αποστό­λου Ιωάννου ότι κάποια μέρα θα εμφανισθεί ο Αντί­χριστος (πρόσωπο συγκεκριμένο), ο οποίος με τη βοήθεια του διαβόλου θα επιχειρήσει να επιβληθεί ως Νέος Χριστός, νέα θρησκεία σ' όλη τη γη. Για να γί­νει, όμως, αυτό, θα πρέπει να υπάρξει μια παγκόσμια πολιτική υπερδύναμη, με τη βοήθεια της οποίας θα εί­ναι δυνατό να πραγματοποιηθεί το νέο σατανικό σχέ­διο. Εκφράσεις αυτού του σχεδίου είναι η Παγκοσμιοποίηση (Νέα Εποχή, Νέα Τάξη Πραγμάτων) και ο Οικουμενισμός.

Παγκοσμιοποίηση.

Οι εγκέφαλοι της Νέας Επο­χής δρώντας προσχεδιασμένα και συνεργαζόμενοι ύ­πουλα με στρατευμένες πολιτικές δυνάμεις και χιλιά­δες οργανισμούς ανά τον κόσμο (Εβραίοι, Μασόνοι, σέκτες...) επιδιώκουν να επιβάλουν την Νέα Τάξη Πραγμάτων, δηλ. να ενώσουν όλη την ανθρωπότητα κάτω από μια κεντρική εξουσία, μία Παγκόσμια Κυ­βέρνηση, που θα κυβερνά όλο τον Πλανήτη καθιστώ­ντας όλους τους πολίτες της γης άβουλα πιόνια στην άνομη σκακιέρα των καταχθόνιων σχεδίων της, με τε­λικό σκοπό την επικράτηση του Αντιχρίστου.



Οικουμενισμός.

Μέσα στο πνεύμα της Παγκοσμιοποιήσεως κινείται και ο λεγόμενος Οικουμενι­σμός, που αφορά την θρησκεία. Πρόκειται για μια Παγκόσμια Θρησκεία, μια Πανθρησκεία. Χριστιανοί ετερόδοξοι (αλλά και Ορθόδοξοι!), Μωαμεθανοί, Ιου­δαίοι, Ινδουιστές, Βουδιστές, Ζωροαστριστές κ.ά. με το δέλεαρ του ενδιαφέροντος για σοβαρά παγκόσμια προβλήματα (περιβάλλοντος, υγείας, ειρήνης, κ.λπ.) συμμετέχουν σε διαθρησκειακές συναντήσεις, όπου προβάλλουν τις θρησκευτικές τους διδασκαλίες με αποτέλεσμα την ισοπέδωση των πάντων, ώστε και ε­μείς οι Ορθόδοξοι χριστιανοί να δεχτούμε ότι η εξ αποκαλύψεως πατροπαράδοτη και μοναδική Εκκλησία του Χριστού είναι ισότιμη με άλλες ομολογίες και διδασκαλίες, όπως του Δαλάι - Λάμα, του Ταλμούδ, των Γκουρού, του Μωάμεθ και των λοιπών θρησκευτικών και φιλοσοφικών ιδεολογιών.

Στον ίδιο χώρο δραστηριοποιείται και το γνωστό Π.Σ.Ε. (Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών) στο οποίο συμμετέχει και η επίσημη Εκκλησία της Ελλά­δος και άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες (μερικές ήδη α­πεχώρησαν). Οι Ρωμαιοκαθολικοί δρώντας εκτός Π.Σ.Ε. διακηρύττουν ένα αποκλειστικά δικό τους Οι­κουμενισμό με την ένωση όλων των Χριστιανών (Παπικών, Ορθοδόξων, Προτεσταντών, Ουνιτών...) κάτω από την εξουσία του Πάπα διοργανώνοντας Παγχριστιανικά Συνέδρια, συμπροσευχές και άλλα παρόμοια.

Το κύριο επιχείρημα των Ορθοδόξων Εκκλη­σιών, που συμμετέχουν επίσημα ή ανεπίσημα, στις διάφορες διαθρησκειακές εκδηλώσεις δεν είναι τόσο το να βοηθήσουμε κι εμείς στη λύση των παγκόσμιων προβλημάτων, που ταλαιπωρούν τους λαούς της γης, όσο το να δώσουμε μαρτυρία της Ορθόδοξης αλή­θειας και πίστεώς μας προς όλες τις κατευθύνσεις. Το επιχείρημα, όμως, αυτό καταρρίπτεται από την ίδια την πραγματικότητα, αν σκεφθεί κανείς τι γίνεται στα Οικουμενιστικά Συνέδρια.

Πότε μιλούν για «Διευρυμένη Εκκλησία», όπου όλες οι Ομολογίες είναι «Αδελφές Εκκλησίες». άρα όλοι ίσοι είμαστε. τί παπικός, τί προτεστάντης, τί ου­νίτης, τί ορθόδοξος. Έτσι υποβιβάζεται η Ορθοδοξία και αμβλύνεται ασφαλώς η Ορθόδοξη συνείδηση.

Άλλοτε λανσάρουν τη «θεωρία των κλάδων», ό­που ως κλάδοι του ίδιου δέντρου (της Εκκλησίας) κά­θε Ομολογία κατέχει ένα μέρος της αλήθειας. Άρα καταργείται η «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολι­κή Εκκλησία», στην οποία το σταλμένο από τον Ιησού Χριστό Άγιο Πνεύμα δίδαξε «την πάσαν αλήθειαν».

Ιεραποστολή.

Όλες αυτές και άλλες παραπλανη­τικές θεωρίες καταργούν ουσιαστικά τη σπουδαιότατη εντολή του Χριστού «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» και κατά συνέπεια και κάθε ιεραποστολική δραστηριότητα για τη σωτηρία των εθνών, εφόσον παραδεχόμαστε ότι δε γνωρίζουμε τίποτε περισσότερο ή σπουδαιότερο από τους άλλους. Επομένως σε ποιον και με ποιο δικαίωμα πλέον να κάνουμε τον δάσκαλο!


Και όλα αυτά γιατί; Γιατί απλούστατα μας φοβού­νται. Φοβούνται την Ορθοδοξία, που κατέχει όλη την αλήθεια. Βλέπουν την κοσμογονία, που συνετελείται «επί πάσαν την γην» με τα ιεραποστολικά μας κλιμά­κια, τα θαύματα, που επιτελούνται, την προθυμία χιλιάδων ανεπίσημων, αλλά και επίσημων προσώπων να γνωρίσουν από κοντά την Ορθοδοξία και πανικο­βάλλονται, καθώς διαπιστώνουν ότι πραγματοποιείται βήμα προς βήμα η προφητική ρήση του αείμνηστου Σερ Στήβεν Ράνσιμαν: «Κατά τον επόμενο αιώνα η Ορθοδοξία θα επικρατήσει μεταξύ όλων των ιστορικών θρησκειών, ενώ το μέλλον του Καθολικισμού και του Προτεσταντισμού είναι αβέβαιο» (Εκπομπή ΒΒC 13.1.1994).


Γεννάται, λοιπόν, το εύλογο ερώτημα: Αντί να α­πευθύνουμε το λόγο της Ορθόδοξης Αλήθειας «εις ώτα μη ακουόντων» και αντί να σκορπίζουμε το σπόρο «επί την πέτραν» (γράφε «γρανίτην»), δε θα ήταν φρο­νιμότερο και αποτελεσματικότερο να δώσουμε απάντηση στην πρό(σ)κληση του Οικουμενισμού με την ενεργότερη δραστηριοποίησή μας στο θεάρεστο έργο της Εξωτερικής Ιεραποστολής; Να σπείρουμε «επί την γην την καλήν», όπου θα αποδώσει «εκατονταπλασίονα»; Τα μηνύματα μας κατακλύζουν ευοίωνα α­πό παντού: Νότια Αφρική, Κίνα, Ιαπωνία, Κορέα, Μαδαγασκάρη, Ινδονησία, Κεντρώα Αμερική, Μεγά­λη Ελλάδα (Ν. Ιταλία, Σικελία), Αλβανία.

Οι Ιεραπόστολοί μας μαχόμενοι στην «πρώτη γραμμή» του μετώπου μέσα σε ποικίλες αντιξοότητες (εμφύλιοι πόλεμοι, αρρώστιες, εγκλήματα, σατανικά ήθη και έθιμα, μαγεία, πείνα, αξεπέραστες οικονομι­κές δυσχέρειες) αγωνίζονται ηρωικά με μόνα όπλα την πίστη, την προσευχή και την ελπίδα. Και πετυ­χαίνουν πολλά, πάρα πολλά με τη βοήθεια του Θεού. Αλλά δυστυχώς είναι λίγοι προς το παρόν και τα οικο­νομικά τους πενιχρά.

Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται ο δικός μας ρόλος, ο ρόλος «των μετόπισθεν», του συνεχούς ανεφοδιασμού της πρώτης γραμμής. Εμείς δια του Θεού, είμαστε η ελπίδα τους.Πρέπει όλοι οι Ορθόδοξοι χριστιανοί, ως άτομα και ως λαοί, να συναισθανθούμε τη μεγάλη μας ευθύ­νη έναντι του Θεού και των εντολών του.Κράτος, Εκκλησία, κλήρος και λαός, να συστρατευθούμε και να δραστηριοποιηθούμε, ο καθένας από τη δική του θέση, ώστε α) να γίνονται οργανωμένες προσπάθειες για την συνεχή επάνδρωση των κλιμα­κίων με το απαραίτητο έμψυχο υλικό (μοναχούς, ιε­ρείς, γιατρούς, νοσοκόμους, εκπαιδευτικούς και διά­φορους απαραίτητους επαγγελματίες και εργάτες) για μικρά ή μεγάλα χρονικά διαστήματα και β) να ενισχύ­σουμε συνεχώς οικονομικά τη γιγάντια προσπάθεια με ό,τι ο καθένας προαιρείται.


Με τον τρόπο αυτό δίνουμε την ευκαιρία και στους αλλόθρησκους και στους ετερόδοξους, καθώς θα παρακολουθούν τη θαυματουργή επικράτηση και το θρίαμβο της Ορθοδοξίας, να γνωρίσουν, να πει­σθούν και να ασπασθούν την ορθή πίστη των Μεγά­λων Πατέρων της Εκκλησίας του Χριστού. Να σω­θούνε αυτοί να σωθούμε κι εμείς.

(Δημοσίευση «Ορθόδοξος Τύπος» 4/2/05).

ΠΗΓΗ: "ενδιαφεροντα ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ"
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2005

ΣΧΟΛΙΟΝ ΗΜΕΤΕΡΟΝ: ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΥΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ Ο ΑΓΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, ΑΝΕΥ ΑΓΩΝΟΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ. ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΑΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ, ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΕΙΠΩΜΕΝ ΟΤΙ ΑΠΟΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΣ. ΔΗΛΑΔΗ Ο ΑΓΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΩΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΚΑΤΑΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟΥ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ, ΟΠΩΣ ΚΑΜΝΟΥΝ ΟΙ "ΜΗ ΚΑΘΟΛΙΚΩΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΟΙ" ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (ΟΠΩΣ ΠΡΟΣΦΥΩΣ ΕΛΕΧΘΗ) , ΕΙΝΑΙ, ΚΑΘ' ΗΜΑΣ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΕΙΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΝ, ΔΙΟΤΙ ΕΝ ΤΕΛΕΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, ΑΥΤΗΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ. ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΦΟΒΟΥΜΕΘΑ ΟΤΙ ΟΥΤΟΙ ΘΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ, ΟΠΩΣ ΑΠΕΜΑΚΡΥΝΘΗΣΑΝ ΟΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ, ΚΑΙ ΕΦΘΑΣΑΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΝ. ΤΟΤΕ ΟΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΕΝΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΘΑ ΗΔΥΝΑΝΤΟ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ ΚΑΙ Ο ΑΓΩΝ ΑΥΤΩΝ ΝΑ ΗΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΣ. ΟΥΤΩ ΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΟΙ ΘΑ ΗΔΥΝΑΝΤΟ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΝΗΣΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΒΗ ΜΑΤΑΙΟΣ Ο ΑΓΩΝ ΤΩΝ. ΗΜΕΙΣ ΘΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ, ΘΑ ΤΟΝ ΕΝΙΣΧΥΩΜΕΝ, ΟΠΟΥ ΔΕΙ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΥΣΩΜΕΝ ΝΑ ΕΥΧΩΜΕΘΑ ΝΑ ΑΠΟΒΗ ΕΙΣ ΤΕΛΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΝ ΚΑΙ ΟΥΧΙ ΠΡΟΣ ΑΠΩΛΕΙΑΝ.

ΓΡΑΦΕΤΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ:


Ο ι κ ο υ μ ε ν ι σ μ ό ς

Ο Οικουμενισμός είναι μια κίνηση, που διακηρύσσει ότι έχει ως σκοπό την ενότητα του διαιρεμένου χριστιανικού κόσμου (Ορθοδόξων, Παπικών, Προτεσταντών, κ.ά.). Η ιδέα της ενότητος συγκινεί κάθε ευαίσθητη χριστιανική ψυχή και ανταποκρίνεται στους μύχιους πόθους της. Την ιδέα αυτή οικειοποιείται και ο Οικουμενισμός. Αλλά το ενωτικό του όραμα, όραμα κατεξοχήν πνευματικό, το στηρίζει κυρίως πάνω στις ανθρώπινες προσπάθειες και όχι στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Μόνο το Άγιο Πνεύμα μπορεί, όταν συναντήσει την ανθρώπινη μετάνοια και ταπείνωση, να κάνει αυτό το όραμα πραγματικότητα.
Η ποθητή ενότητα, αν και όταν συμβεί, δεν θα είναι παρά ένα θαύμα του Θεού.

Πότε εμφανίστηκε.

Οι ρίζες του Οικουμενισμού πρέπει ν’ αναζητηθούν στον προτεσταντικό χώρο, στα μέσα του 19ου αι. Τότε κάποιες χριστιανικές Ομολογίες, βλέποντας τον κόσμο να φεύγει από κοντά τους λόγω της αυξανόμενης θρησκευτικής αδιαφορίας και των οργανωμένων αντιθρησκευτικών κινημάτων, αναγκάστηκαν σε μια συσπείρωση και συνεργασία.
Αυτή η ενωτική δραστηριότητά τους έλαβε οργανωμένη πλέον μορφή, ως Οικουμενική Κίνηση, τον 20ό αι.. και κυρίως το 1948, με την ίδρυση στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), που εδρεύει στη Γενεύη.
Θα πρέπει, βέβαια, να σημειωθεί ότι το Π.Σ.Ε. δεν θα μπορούσε ποτέ να πάρει ‘’οικουμενικό’’ χαρακτήρα, αλλά θα παρέμενε απλά μια ενδοπροτεσταντική υπόθεση, αν δεν συμμετείχαν και κάποιες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Οι Ρωμαιοκαθολικοί αρνήθηκαν να συμμετάσχουν. Αργότερα όμως, χωρίς να ενταχθούν στο Π.Σ.Ε., μπήκαν κι αυτοί στην Οικουμενική Κίνηση. Με σχετικό διάταγμα της Β’ Βατικανής Συνόδου (1964), εγκαινίασαν έναν δικό τους Οικουμενισμό που στοχεύει στην ένωση όλων των Χριστιανών κάτω από την παπική εξουσία.


Η συμμετοχή των Ορθοδόξων στην Οικουμενική Κίνηση.

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι σημαντική ώθηση στη δημιουργία της Οικουμενικής Κινήσεως έδωσε και το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως· ιδιαίτερα μάλιστα με το Διάγγελμα του 1920, που, όπως αποδείχθηκε, αποτέλεσε τη βάση και τον ‘’Καταστατικό Χάρτη’’ της συμμετοχής των Ορθοδόξων στην Οικουμενική Κίνηση.


Το Διάγγελμα αυτό ήταν κάτι το πρωτόγνωρο στην ιστορία της Εκκλησίας, επειδή για πρώτη φορά επίσημο ορθόδοξο κείμενο χαρακτήριζε όλες τις ετερόδοξες Κοινότητες της Δύσεως ‘’Εκκλησίες’’, ως «συγγενείς και οικείας εν Χριστώ και συγκληρονόμους και συσσώμους της επαγγελίας του Θεού». Έτσι ανέτρεπε την ορθόδοξη εκκλησιολογία. Και για να μην αναφερθούμε σε παλαιότερες εποχές, φτάνει να θυμηθούμε ότι λίγα χρόνια νωρίτερα (1895) το ίδιο Πατριαρχείο, σε εγκύκλιό του τοποθετούσε τον Παπισμό εκτός Εκκλησίας, επειδή εισήγαγε «αιρετικάς διδασκαλίας και καινοτομίας». Γι’ αυτό και καλούσε τους Δυτικούς Χριστιανούς να επιστρέψουν στους κόλπους της μιας Εκκλησίας, δηλαδή της Ορθοδοξίας.


Το Διάγγελμα του 1920 έχοντας ως πρότυπο τη διακρατική «Κοινωνία των Εθνών», πρότεινε τη σύμπηξη μιας «συναφείας και κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών», με κυριότερους στόχους α) την επανεξέταση των δογματικών διαφορών με συμβιβαστική διάθεση, β) την παραδοχή ενιαίου ημερολογίου (η μερική εφαρμογή του οποίου επέφερε, δυστυχώς, ενδοορθόδοξο εορτολογικό διχασμό), και γ) τη συγκρότηση παγχριστιανικών συνεδρίων.


Εκτός από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όλες σχεδόν οι Ορθόδοξες Εκκλησίες ζήτησαν σταδιακά να γίνουν, και έγιναν, δεκτές ως μέλη του Π.Σ.Ε. Μερικές, ωστόσο, αναγκάστηκαν αργότερα ν’ αναδιπλωθούν και ν’ αποχωρήσουν, καθώς αφενός παρακολουθούσαν με απογοήτευση τον εκφυλισμό του και αφετέρου πιέζονταν από τις έντονες αντιοικουμενιστικές αντιδράσεις του ποιμνίου τους. Εύλογο πρόβαλλε το ερώτημα: Πως, άραγε, μπορεί η Ορθοδοξία να είναι ενταγμένη ως ‘’μέλος’’ σε ‘’κάτι’’, τη στιγμή που η ίδια είναι το ‘’όλον’’, το Σώμα του Χριστού, και που καλεί όλους να γίνουν μέλη Του;


Η παρουσία, άλλωστε, των Ορθοδόξων Εκκλησιών στις Συνελεύσεις του Π.Σ.Ε., λόγω του τρόπου συγκροτήσεως και λειτουργίας του, ήταν πάντα ισχνή, ατελέσφορη και διακοσμητική. Οι αποφάσεις του διαμορφώνονταν αποκλειστικά από την ποσοτική υπεροχή των προτεσταντικών ψήφων. Βέβαια, μέχρι το 1961, οι Ορθόδοξοι στις Γενικές Συνελεύσεις κατέθεταν ιδιαίτερες δηλώσεις – μερικές αποτελούν μνημειώδη ομολογιακά κείμενα – ως εκπρόσωποι της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.
Όσον αφορά στο οικουμενιστικό άνοιγμα του Βατικανού, η ανταπόκριση της Ορθοδοξίας υπήρξε θετική, με κύριο εκφραστή της τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα. Ο Πατριάρχης συναντήθηκε με τον πάπα Παύλο ΣΤ’ στα Ιεροσόλυμα (1964), προχώρησε μαζί του στην αμοιβαία άρση των αναθεμάτων του Σχίσματος του 1054 και υποστήριξε το ‘’ διάλογο της αγάπης’’, προωθώντας έτσι τους στόχους της Β’ Βατικανής Συνόδου.


Τα θεωρητικά ‘’ανοίγματα’’ του Οικουμενισμού.

Ο Οικουμενισμός, για να υλοποιήσει τους στόχους του, αναγκάζεται να παραθεωρήσει ή και ν’ αναθεωρήσει ορισμένες βασικές αρχές της Ορθοδοξίας.
Προβάλλει την αντίληψη της ‘’Διευρυμένης Εκκλησίας’’, σύμφωνα με την οποία η Εκκλησία είναι μία και περιλαμβάνει τους Χριστιανούς κάθε Ομολογίας, από την στιγμή που δέχτηκαν το βάπτισμα. Έτσι όλες οι χριστιανικές Ομολογίες είναι μεταξύ τους ‘’Αδελφές Εκκλησίες’’.
Μέσα στο ίδιο πνεύμα κινείται και η ιδέα της ‘’Παγκόσμιας ορατής Εκκλησίας’’: Η Εκκλησία που υφίσταται τάχα ‘’αόρατα’’ και απαρτίζεται απ’ όλους τους Χριστιανούς, θα φανερωθεί και στην ορατή της διάσταση με τις κοινές ενωτικές προσπάθειες.


Τις αντιλήψεις αυτές επηρέασε και η προτεσταντική θεωρία των κλάδων, σύμφωνα με την οποία η Εκκλησία είναι ένα ‘’δένδρο’’ με ‘’κλαδιά’’ όλες τις χριστιανικές Ομολογίες, καθεμιά από τις οποίες κατέχει ένα μόνο μέρος της αλήθειας.
Ας προστεθεί επίσης και η θεωρία των ‘’δύο πνευμόνων’’, που αναπτύχθηκε μεταξύ ορθοδόξων οικουμενιστών και Παπικών. Σύμφωνα μ’ αυτήν Ορθοδοξία και Παπισμός είναι οι δύο πνεύμονες, με τους οποίους αναπνέει η Εκκλησία. Για ν’ αρχίσει τάχα ν’ αναπνέει ορθά και πάλι, θα πρέπει οι δύο πνεύμονες να συγχρονίσουν την αναπνοή τους.


Τέλος, στις μεθόδους, που χρησιμοποιεί ο Οικουμενισμός για την προσέγγιση των Χριστιανών, περιλαμβάνεται και ο δογματικός μινιμαλισμός. Πρόκειται για προσπάθεια να συρρικνωθούν τα δόγματα στα πιο αναγκαία, σ’ ένα ‘’μίνιμουμ’’ (=ελάχιστο), προκειμένου να υπερπηδηθούν οι δογματικές διαφορές μεταξύ των Ομολογιών. Το αποτέλεσμα όμως είναι η παραθεώρηση του δόγματος, ο υποβιβασμός και η ελαχιστοποίηση της σημασίας του. «Ας ενωθούν», λένε, «οι Χριστιανοί, και τα δόγματα τα συζητούν αργότερα οι θεολόγοι!» Με τη μέθοδο βέβαια του δογματικού μινιμαλισμού είναι ίσως εύκολο να ενωθούν οι Χριστιανοί. Οι τέτοιοι ‘’Χριστιανοί’’ όμως μπορεί να είναι Ορθόδοξοι, δηλαδή αληθινά Χριστιανοί;

Η ορθόδοξη αντίληψη για την Εκκλησία.

Σύμφωνα με την ορθόδοξη εκκλησιολογία, Εκκλησία και Ορθοδοξία ταυτίζονται. Η Εκκλησία είναι οπωσδήποτε Ορθόδοξη και η Ορθοδοξία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού. Και επειδή ο Χριστός είναι ένας, άρα και η Εκκλησία είναι μία. Γι’ αυτό ποτέ δεν νοείται διαίρεση στην Εκκλησία. Μόνο χωρισμό από την Εκκλησία έχουμε. Σε συγκεκριμένες δηλαδή ιστορικές στιγμές οι αιρετικοί και οι σχισματικοί αποκόπηκαν απ’ αυτήν, κι έτσι έπαψαν να είναι μέλη της.
Η Εκκλησία κατέχει το πλήρωμα της αλήθειας, όχι μιας αφηρημένης αλήθειας, αλλά ενός τρόπου ζωής που σώζει τον άνθρωπο από το θάνατο και τον κάνει ‘’κατά χάριν Θεό’’. Αντίθετα, η αίρεση αποτελεί ολική ή μερική άρνηση της αλήθειας, ένα κομμάτιασμά της, που έτσι παίρνει το χαρακτήρα και την παθολογία μιας ιδεολογίας. Χωρίζει τον άνθρωπο από τον τρόπο υπάρξεως που έδωσε ο Θεός στην Εκκλησία Του και τον θανατώνει πνευματικά.


Τα δόγματα επίσης, τα οποία περικλείουν τις υπερβατικές αλήθειες της πίστεώς μας, δεν είναι αφηρημένες έννοιες και διανοητικές συλλήψεις, ούτε, πολύ περισσότερο, μεσαιωνικός σκοταδισμός ή θεολογικός σχολαστικισμός. Εκφράζουν την εμπειρία και το βίωμα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό, όταν υπάρχει διαφορά στα δόγματα, υπάρχει οπωσδήποτε και διαφορά στον τρόπο ζωής. Κι όποιος υποτιμά την ακρίβεια της πίστεως, δεν μπορεί να ζήσει την πληρότητα της εν Χριστώ ζωής.


Ο Χριστιανός πρέπει να δεχθεί όλα όσα αποκάλυψε ο Χριστός. Όχι ένα ‘’μίνιμουμ’’, αλλά το σύνολο. Γιατί στην ολότητα και την ακεραιότητα της πίστεως διασώζονται η καθολικότητα και η ορθοδοξία της Εκκλησίας.
Έτσι εξηγούνται οι μέχρις αίματος αγώνες των αγίων Πατέρων για τη διαφύλαξη της πίστεως της Εκκλησίας, καθώς και η μέριμνά τους για την διατύπωση, με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, των ‘’όρων’’ των Οικουμενικών Συνόδων. Οι ‘’όροι’’ αυτοί δεν σημαίνουν τίποτε άλλο παρά τα όρια, τα σύνορα της αλήθειας, για να μπορούν οι πιστοί να διακρίνουν την Εκκλησία, ως Ορθοδοξία, από την αίρεση.


Οι ετερόδοξοι, με το να αρνηθούν την πληρότητα της αλήθειας, χωρίστηκαν από την Εκκλησία. Γι’ αυτό και είναι αιρετικοί. Επομένως στερούνται την αγιαστική χάρη του Αγίου Πνεύματος, και τα ‘’Μυστήρια’’ τους είναι άκυρα. Το βάπτισμα λοιπόν, που τελούν, δεν μπορεί να τους εισαγάγει στην Εκκλησία του Χριστού.
«Τους γαρ παρά των αιρετικών βαπτισθέντας ή χειροτονηθέντας ούτε πιστούς ούτε κληρικούς είναι δυνατόν», μας λέει ο ΞΗ’ κανόνας των Αγίων Αποστόλων. Και ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης συμπληρώνει: «’Όλων των αιρετικών το βάπτισμα είναι ασεβές και βλάσφημον και ουδεμία κοινωνίαν έχει προς το των Ορθοδόξων».

Τι μας λένε όμως οι ορθόδοξοι οικουμενιστές;

Ορθόδοξος ιεράρχης διακήρυσσε ότι «το Άγιο Πνεύμα επενεργεί σε κάθε χριστιανικό βάπτισμα» και ότι ο αναβαπτισμός των ετεροδόξων Χριστιανών από τους Ορθοδόξους εμπνέεται από «στενοκεφαλιά, φανατισμό και μισαλλοδοξία… Είναι μια αδικία κατά του χριστιανικού Βαπτίσματος και πραγματικά μία βλασφημία του Αγίου Πνεύματος» !
Άλλος ιεράρχης δήλωσε απευθυνόμενος σε ετεροδόξους: «Είμεθα όλοι μέλη Χριστού, ένα και μοναδικό σώμα, μια και μοναδική ‘’καινή κτίσις’’· εφ’ όσον το κοινό μας βάπτισμα μας ελευθέρωσε από το θάνατο» .


Η οικουμενιστική εκκλησιολογία εκφράστηκε από επίσημα ορθόδοξα χείλη και ως εξής: «Οφείλομεν να είμεθα έτοιμοι να αναζητήσωμεν και να αναγνωρίσωμεν την παρουσίαν της Εκκλησίας και εκτός των ιδικών μας κανονικών ορίων, προς τα οποία ταυτίζομεν την μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν» .
Αλλά υπάρχουν και τολμηρότεροι, που οραματίζονται την ‘’επανίδρυση’’ της Εκκλησίας διάμεσου της ενώσεως όλων των Χριστιανών: Ορθόδοξος ιεράρχης διατείνεται ότι «έχουμε ανάγκη ενός νέου Χριστιανισμού, που θα βασίζεται εξ ολοκλήρου σε νέες αντιλήψεις και όρους. Δεν μπορούμε να διδάξουμε το είδος της θρησκείας που παραλάβαμε στις ερχόμενες γενιές» .

Οι διάλογοι.

Ο Οικουμενισμός, για να προωθήσει τα σχέδιά του, χρησιμοποιεί πολλά μέσα. Το βασικότερο είναι οι διάλογοι.
Κανείς δεν αγνοεί ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία από τη φύση της είναι ανοιχτή στο διάλογο. Ο Θεός πάντοτε διαλέγεται με τον άνθρωπο και οι Άγιοι της Εκκλησίας δεν αρνήθηκαν ποτέ τη διαλεκτική επικοινωνία τους με τον κόσμο.
Οι Άγιοι, έχοντας αυτοσυνειδησία της κοινωνίας τους με το Θεό, προσπαθούσαν με το διάλογο να μεταδώσουν την εμπειρία της αλήθειας που βίωναν. Γι’ αυτούς η αλήθεια δεν ήταν αντικείμενο έρευνας. Δεν την αναζητούσαν, δεν την διαπραγματεύονταν· απλά την πρόσφεραν. Αν ο διάλογος δεν οδηγούσε τους ετεροδόξους στην απόρριψη της πλάνης τους και στην αποδοχή της ορθοδόξου πίστεως, δεν τον συνέχιζαν.


Δυο χρόνια διαλεγόταν ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός με τους Παπικούς στη Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας (1438-1439). Βλέποντας όμως την υπεροψία, την αδιαλλαξία και την εμμονή τους στην πλάνη, διέκοψε κάθε σχέση μαζί τους, προτρέποντας μάλιστα τους ορθόδοξους πιστούς: «Ν’ αποφεύγετε τους Παπικούς, όπως αποφεύγει κανείς το φίδι».
Θεολογικό διάλογο είχε αρχίσει και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Β’ ο Τρανός με τους προτεστάντες θεολόγους της Τυβίγγης (1579). Όταν διαπίστωσε όμως ότι ο διάλογος δεν απέφερε κανέναν καρπό, τον διέκοψε. «Σας παρακαλούμε», τους έγραφε, «μη μας κουράζετε άλλο… Ας πορευθείτε τον δικό σας δρόμο. Αν θέλετε, μπορείτε να μας γράφετε, αλλά όχι πλέον για δόγματα πίστεως».

Οι διάλογοι του Οικουμενισμού.

Οι σύγχρονοι οικουμενιστικοί διάλογοι διαφέρουν ριζικά από τους διαλόγους των Αγίων, γιατί διεξάγονται με βάση τις αρχές της διευρυμένης Εκκλησίας και του δογματικού μινιμαλισμού. Γι’ αυτό είναι ανορθόδοξοι και άκαρποι. Απόδειξη, ότι στα εκατό σχεδόν χρόνια της διεξαγωγής τους δεν έχουν προσφέρει τίποτε το αξιόλογο στην ενότητα του χριστιανικού κόσμου. Αντίθετα μάλιστα, κατάφεραν να διχάσουν τους Ορθοδόξους!
Τα κυριότερα σημεία της παθολογίας των σημερινών διαλόγων είναι τα εξής:


Α’. Έ λ λ ε ι ψ η ο ρ θ ό δ ο ξ η ς ο μ ο λ ο γ ί α ς.
Στους διαλόγους ορισμένοι Ορθόδοξοι δεν εκφράζουν την ακράδαντη πεποίθηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ότι αυτή αποτελεί τη μία και μοναδική Εκκλησία του Χριστού πάνω στη γη. Δεν προβάλλουν, επίσης, την αγιασμένη παράδοση και την πνευματική εμπειρία της Ορθοδοξίας, που διαφέρουν από τις παραδόσεις και τις εμπειρίες του δυτικού Χριστιανισμού. Μόνο μια τέτοια ομολογιακή στάση θα μπορούσε να καταξιώσει και να κάνει γόνιμη την ορθόδοξη παρουσία στους διαλόγους.


Β’. Έ λ λ ε ι ψ η ε ι λ ι κ ρ ί ν ε ι α ς.
Το έλλειμα της ορθόδοξης μαρτυρίας, σε συνδυασμό με την αποδεδειγμένη ανειλικρίνεια των ετεροδόξων, δυσχεραίνει περισσότερο τον διαχριστιανικό διάλογο και τον καθιστά αναποτελεσματικό. Γι’ αυτό και πολλές φορές είτε παρατηρούνται αμοιβαίες επιφανειακές υποχωρήσεις είτε χρησιμοποιείται διφορούμενη γλώσσα και ορολογία, προκειμένου να συγκαλύπτονται οι διαφορές.


Αν πρώτα-πρώτα οι Ρωμαιοκαθολικοί ήταν ειλικρινείς, θα έπρεπε να δηλώσουν με σαφήνεια στους οικουμενιστικούς κύκλους αυτό που τονίζουν στους δικούς τους πιστούς· την αδιάλλακτη δηλαδή προσήλωσή τους στο παπικό πρωτείο και αλάθητο. Έτσι, βέβαια, θα φαινόταν ξεκάθαρα και το πώς οραματίζονται την ενότητα των Χριστιανών: όχι ως ενότητα πίστεως αλλά ως υποταγή όλων κάτω από την παπική εξουσία. Επιπλέον θα επιβεβαιωνόταν η διαπίστωση ότι ο παπικός θεσμός αφενός αποτελεί την τραγικότερη αλλοίωση του Ευαγγελίου του Χριστού και αφετέρου χρησιμοποιεί τους διαλόγους για την εξυπηρέτηση και μόνο της επεκτατικής του πολιτικής.


Κύρια έκφραση της ανειλικρίνειας των Παπικών αποτελεί η διατήρηση και η ενίσχυση της Ουνίας . Πρόκειται για έναν ύπουλο θεσμό, τον οποίο ο Παπισμός χρησιμοποίησε και εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ως ενωτικό μοντέλο, παρ’ όλες τις έντονες διαμαρτυρίες των Ορθοδόξων και παρά το ότι αυτός σήμερα αποτελεί το βασικότερο εμπόδιο στους διμερείς διαλόγους.
Αν πάλι οι ποικιλώνυμοι Διαμαρτυρόμενοι ήταν ειλικρινείς, θα έπρεπε να δηλώσουν με ευθύτητα ότι δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να υποχωρήσουν από τις βασικές προτεσταντικές τους αρχές και ότι άλλες, τελικά, είναι οι αιτίες που τους αναγκάζουν να έρχονται σε διάλογο. Αυτό, άλλωστε, φανερώνει και ο κατήφορος που έχουν πάρει οι ‘’Εκκλησίες’’ τους (ιερωσύνη γυναικών, γάμοι ομοφυλοφίλων κ.ά.).


Γ’. Υ π ε ρ τ ο ν ι σ μ ό ς τ η ς α γ ά π η ς.
Επειδή η ανειλικρίνεια και οι ιδιοτελείς σκοπιμότητες δηλητηρίασαν τους διαλόγους, που κατάντησαν σε ατέρμονες και άκαρπες θεολογικές συζητήσεις, επιχειρήθηκε μια στροφή. Οι διάλογοι τώρα ονομάστηκαν ‘’διάλογοι αγάπης’’ τόσο για λόγους εντυπώσεων όσο και για να παρακαμφθεί ο σκόπελος των δογματικών διενέξεων. «Η αγάπη προέχει», τονίζουν. «Η αγάπη επιβάλλει να ενωθούμε, έστω κι αν υπάρχουν δογματικές διαφορές».


Γι’ αυτό και η πρακτική στους σημερινούς διαλόγους είναι να μη συζητούνται αυτά που χωρίζουν, αλλά αυτά που ενώνουν, ώστε να δημιουργείται μια ψευδαίσθηση ενότητος και κοινής πίστεως. Στις Οικουμενικές Συνόδους όμως οι Πατέρες συζητούσαν πάντοτε αυτά που χώριζαν. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα σε οποιονδήποτε διάλογο μεταξύ πλευρών που έχουν διαφορές: Συζητούνται αυτά που χωρίζουν – γι’ αυτό εξάλλου γίνεται ο διάλογος – και όχι αυτά που ενώνουν.
Για μας τους Ορθοδόξους η Αγάπη και η Αλήθεια είναι έννοιες αδιάσπαστες. Διάλογος αγάπης χωρίς την αλήθεια είναι ψεύτικος και αφύσικος διάλογος. Ενώ διάλογος αγάπης ‘’εν αληθεία’’ σημαίνει: Διαλέγομαι με τους ετεροδόξους από αγάπη, για να τους επισημάνω που βρίσκονται τα λάθη τους και πως θα οδηγηθούν στην αλήθεια. Εάν πραγματικά τους αγαπώ, πρέπει να τους πω την αλήθεια, όσο κι αν αυτό είναι δύσκολο ή οδυνηρό.


Δ’. Ά μ β λ υ ν σ η ο ρ θ ο δ ό ξ ω ν κ ρ ι τ η ρ ί ω ν.
Στην παθολογία των διαλόγων ανήκει και η άμβλυνση των ορθοδόξων θεολογικών κριτηρίων, που προκύπτει από την καλλιέργεια μιας ‘’οικουμενικής αβροφροσύνης’’, προσωπικών σχέσεων και φιλίας ανάμεσα στους ετερόδοξους θεολόγους. Η πίστη θεωρείται όχι η αλήθεια, που σώζει, αλλά ένα σύνολο θεωρητικών αληθειών, που επιδέχονται συμβιβασμούς.
Ισχυρίζονται οι ορθόδοξοι οικουμενιστές: ‘’Διάλογο κάνουμε, δεν αλλάζουμε την πίστη μας!’’. Και ασφαλώς ο διάλογος ως ‘’αγαπητική έξοδος’’ προς τον άλλον, είναι θεάρεστος. Ο οικουμενιστικός όμως διάλογος, όπως διεξάγεται σήμερα, δεν είναι συνάντηση στην αλήθεια, αλλά είναι ‘’αμοιβαία αναγνώριση’’. Αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε τις ετερόδοξες Κοινότητες ως Εκκλησίες, ότι αποδεχόμαστε πως οι δογματικές διαφορές τους αποτελούν ‘’νόμιμες εκφράσεις’’ της ίδιας πίστεως. Έτσι όμως πέφτουμε στην παγίδα του δογματικού συγκρητισμού: Τοποθετούμε στο ίδιο επίπεδο την αλήθεια με την πλάνη, εξισώνουμε το φως με το σκοτάδι.


Ε’. Σ υ μ π ρ ο σ ε υ χ έ ς
Οι ορθόδοξοι οικουμενιστές, με την άμβλυνση των θεολογικών τους κριτηρίων, είναι πολύ φυσικό να συμμετέχουν χωρίς αναστολές σε κοινές με τους ετεροδόξους λατρευτικές εκδηλώσεις και συμπροσευχές, που πραγματοποιούνται συχνά στα πλαίσια των διαχριστιανικών συναντήσεων. Γνωρίζουν ότι με τον οικουμενιστικό αυτό συμπνευματισμό δημιουργείται το κατάλληλο ψυχολογικό κλίμα, που απαιτείται για την προώθηση της ενωτικής προσπάθειας.
Οι ιεροί Κανόνες όμως της Εκκλησίας μας απαγορεύουν αυστηρά τις συμπροσευχές με τους ετεροδόξους. Γιατί οι ετερόδοξοι δεν έχουν την ίδια πίστη μ’ εμάς. Πιστεύουν σ’ έναν διαφορετικό, διαστρεβλωμένο Χριστό. Γι’ αυτό και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός τους αποκαλεί απίστους: «Ο μη κατά την παράδοσιν της Καθολικής Εκκλησίας πιστεύων άπιστός εστιν».
Η συμπροσευχή λοιπόν απαγορεύεται, επειδή δηλώνει συμμετοχή στην πίστη του συμπροσευχομένου και δίνει σ’ αυτόν την ψευδαίσθηση ότι δεν βρίσκεται στην πλάνη, οπότε δεν χρειάζεται να επιστρέψει στην αλήθεια.


ΣΤ’. Δ ι α κ ο ι ν ω ν ί α (I n t e r c o m m u n i o).
Αν οι ιεροί Κανόνες απαγορεύουν τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς, πολύ περισσότερο αποκλείουν τη συμμετοχή μας στα ‘’Μυστήριά’’ τους. Και στο σημείο αυτό όμως οι Ορθόδοξοι δεν φανήκαμε συνεπείς.
Η Β’ Βατικανή Σύνοδος, μέσα στα πλαίσια του οικουμενιστικού ‘’ανοίγματος’’ που έκανε, πρότεινε τη Διακοινωνία με τους Ορθοδόξους: Παπικοί θα μπορούν να κοινωνούν σε ορθοδόξους ναούς και Ορθόδοξοι σε παπικούς. Με τον τρόπο αυτό τόσο οι Παπικοί όσο και οι ορθόδοξοι οικουμενιστές πιστεύουν ότι σταδιακά θα επέλθει de facto η ένωση Παπισμού και Ορθοδοξίας, παρ’ όλες τις δογματικές τους διαφορές.
Αν για τους Παπικούς μια τέτοια θέση δικαιολογείται από την αντίληψη που έχουν για την Εκκλησία και τα Μυστήρια (κτιστή χάρη κ.λπ.), για μας τους Ορθοδόξους είναι παράλογη και απαράδεκτη. Η Εκκλησία μας ποτέ δεν θεώρησε τη θεία Ευχαριστία ως μέσο για την επίτευξη της ενότητος, αλλά πάντοτε ως σφραγίδα και επιστέγασμά της.
Άλλωστε, το κοινό Ποτήριο προϋποθέτει κοινή πίστη. Αν δηλαδή ένας Ορθόδοξος κοινωνεί σε παπικό ναό, αυτό σημαίνει ότι αποδέχεται και την παπική πίστη.

Συνεργασία σε πρακτικά θέματα.

Άλλο μέσο για την επίτευξη των σκοπών του Οικουμενισμού αποτελεί η διαχριστιανική συνεργασία σε πρακτικούς τομείς. Οι οικουμενιστές διατείνονται ότι τα ποικίλα σύγχρονα προβλήματα (κοινωνικά, ηθικά, περιβαλλοντικά κ.ά.) οφείλουν να μας ενώνουν.
Η Εκκλησία, ασφαλώς, έδειχνε και δείχνει πάντα μεγάλη ευαισθησία σ’ όλα τα ανθρώπινα προβλήματα, ωστόσο η από κοινού με τους αιρετικούς αντιμετώπισή τους παρουσιάζει τα εξής μειονεκτήματα:


α) Η φωνή της Ορθοδοξίας, όταν συμφύρεται με τις άλλες χριστιανικές φωνές, χάνει τη διαύγειά της και αδυνατεί να κοινοποιήσει στον σημερινό άνθρωπο τον δικό της μοναδικό τρόπο ζωής, που είναι θεανθρωποκεντρικός, σε αντίθεση με τον ανθρωποκεντρικό τρόπο ζωής των ετεροδόξων.


β) Η Εκκλησία υποκύπτει στον πειρασμό της εκκοσμικεύσεως, χρησιμοποιώντας στο κοινωνικό της έργο κοσμικές πρακτικές των άλλων Ομολογιών, σε βάρος του σωτηριολογικού της μηνύματος. Εκείνο όμως που έχει ανάγκη ο σημερινός άνθρωπος, δεν είναι βελτίωση της ζωής του μέσω ενός εκκοσμικευμένου Χριστιανισμού, έστω κι αν αυτός μπορέσει να εξαλείψει όλες τις κοινωνικές πληγές, αλλά η απελευθέρωσή του από την αμαρτία και η θέωσή του μέσα στο αληθινό Σώμα του Χριστού, την Ορθόδοξη Εκκλησία.


γ) Ο ορθόδοξος πιστός, βλέποντας τους ετεροδόξους να συνεργάζονται με τους εκκλησιαστικούς του ποιμένες, αποκομίζει την εσφαλμένη εντύπωση ότι ανήκουν κι αυτοί στην Εκκλησία του Χριστού, παρά τις δογματικές διαφορές.

Ανταλλαγή επισκέψεων.

Τα τελευταία χρόνια η οικουμενιστική πολιτική ασκείται και με τις ανταλλαγές επισήμων επισκέψεων μεταξύ των Ομολογιών, οι οποίες πραγματοποιούνται από υψηλόβαθμους, κυρίως, κληρικούς. Αυτές περιλαμβάνουν εγκωμιαστικές προσφωνήσεις, ασπασμούς, ανταλλαγές δώρων, κοινά γεύματα, συμπροσευχές, κοινές ανακοινώσεις και άλλες χειρονομίες φιλοφροσύνης.
Ειδικότερα, από το 1969 έχει καθιερωθεί η ετήσια αμοιβαία συμμετοχή, Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, στις θρονικές εορτές Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως.


Οι συναντήσεις αυτές, δυστυχώς, δεν είναι απλές εθιμοτυπικές επισκέψεις. Οι ίδιοι, άλλωστε, οι οικουμενιστές ομολογούν ότι με τους κοινούς εορτασμούς βιώνεται ένα είδος εκκλησιαστικής κοινωνίας, με την αμοιβαία αναγνώρισή τους.
Ο πιστός λαός μας όμως, όταν παρακολουθεί τις επισκέψεις από τα οπτικοακουστικά μέσα επικοινωνίας, δοκιμάζει δυσάρεστη έκπληξη· σκανδαλίζεται, πικραίνεται, απορεί, αλλά και προβληματίζεται, καθώς μάλιστα άλλοτε ακούει τους ποιμένες του να μιλούν με ορθοδοξότατη και αγιοπατερική γλώσσα, και άλλοτε τους βλέπει ανάμεσα στους ετεροδόξους να συμπεριφέρονται διπλωματικά. Ένας τέτοιος όμως συμβιβασμός στο χώρο της αλήθειας της Εκκλησίας, ακόμα και για την ιερώτερη σκοπιμότητα, δεν θα πληρωθεί, άραγε, με ακριβό και οδυνηρό τίμημα;

Η διαθρησκευτική εξέλιξη του Οικουμενισμού.

Η βαθύτατη κρίση προσανατολισμού, που εμφανίστηκε πολύ νωρίς στην Οικουμενική Κίνηση, την ανάγκασε πρώτα να στραφεί στην αντιμετώπιση των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων των ανθρώπων, εγκαταλείποντας τη θεολογία ως δρόμο ενώσεως, και ύστερα να πραγματοποιήσει ένα άνοιγμα προς τις μη χριστιανικές θρησκείες. Παραδέχεται ότι όλες οι θρησκείες αποτελούν διαφορετικούς δρόμους σωτηρίας, παράλληλους με το Χριστιανισμό, και ότι το Άγιο Πνεύμα ενεργεί και σ’ αυτές. Σύνθημά της έχει το αξίωμα της ‘’Νέας Εποχής’’: «Πίστευε ό,τι θέλεις, μόνο μη διεκδικείς την αποκλειστικότητα της αλήθειας και του δρόμου της σωτηρίας».


Συγκαλεί λοιπόν διαθρησκειακές συναντήσεις, οι οποίες δεν είναι απλά επιστημονικά συνέδρια, όπως διατείνονται οι διοργανωτές τους, αλλά συνάξεις ομολογίας της ενότητος με βάση την πίστη στον ένα Θεό. Γι’ αυτό συχνά περιλαμβάνουν και κοινές λατρευτικές εκδηλώσεις, στις οποίες συμπροσεύχονται ορθόδοξοι, ετερόδοξοι και αλλόθρησκοι. Ο Τριαδικός Θεός όμως των Ορθοδόξων, ο αληθινός και αυτοαποκαλυπτόμενος Θεός, δεν είναι ο ίδιος με τον όποιο ‘’Θεό’’ των ετεροδόξων και των αλλοθρήσκων, με κάποιον φανταστικό δηλαδή ‘’Θεό’’, που δημιούργησε και συντηρεί η θρησκευτική ανάγκη του μεταπτωτικού ανθρώπου.
Δυστυχώς, το διαθρησκειακό αυτό άνοιγμα συμμερίζονται και ορθόδοξοι οικουμενιστές ιεράρχες, οι οποίοι μάλιστα εκφράζουν απόψεις σαν τις επόμενες:


« Η Οικουμενική Κίνηση, αν και έχει χριστιανική προέλευση, πρέπει να γίνει κίνηση όλων των θρησκειών… Όλες οι θρησκείες υπηρετούν το Θεό και τον άνθρωπο. Δεν υπάρχει παρά μόνο ένας Θεός…» .
«Κατά βάθος, μία εκκλησία ή ένα τέμενος αποβλέπουν στην ίδια πνευματική καταξίωση του ανθρώπου» .
«Το Ισλάμ, στο Κοράνιο, μιλάει για Χριστό, για Παναγία, κι εμείς πρέπει να μιλήσουμε για τον Μωάμεθ με θάρρος και τόλμη. Να δούμε την ιστορία του και την προσφορά του, το κήρυγμα του ενός Θεού και τη ζωή των μαθητών του, που είναι μαθητές του ενός Θεού…» .
«Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι, Προτεστάνται και Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Ινδοί, Βουδισταί και Κομφουκιανοί… θα πρέπει να συντελέσωμε όλοι μας στην προώθηση των πνευματικών αρχών του οικουμενισμού, της αδελφωσύνης και της ειρήνης. Τούτο όμως θα μπορέση να γίνη μόνον εάν είμεθα ηνωμένοι εν τω πνεύματι του ενός Θεού» .


Βασική επιδίωξη των διαθρησκειακών συναντήσεων είναι η δημιουργία σημείων επαφής μεταξύ των θρησκειών, ώστε να διευκολυνθεί η κοινή αντιμετώπιση των κοινωνικών και διεθνών προβλημάτων. Την επιδίωξη αυτή εκμεταλλεύονται κατά καιρούς και ισχυροί κοσμικοί άρχοντες, επιστρατεύοντας τις θρησκείες στην προώθηση ανόμων συμφερόντων τους. Αυτό φάνηκε καθαρά μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν πραγματοποιήθηκαν «κατ’ επιταγήν» πλειάδα διαθρησκειακών συναντήσεων.


Έτσι όμως η Εκκλησία μας, αντί να είναι «κρίση» και «έλεγχος» της ανομίας, μεταβάλλεται σε υποστηρικτή και συντηρητή της. Εγκλωβίζεται στην εγκόσμια προοπτική των διαφόρων θρησκειών και υποβιβάζεται στο επίπεδο μιας κοσμικής θρησκείας με ωφελιμιστικό και χρησιμοθηρικό χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, αναγκάζεται να αθετήσει το ιεραποστολικό της χρέος, εφόσον γίνεται αποδεκτό, από επίσημους μάλιστα εκπροσώπους της, ότι όλες οι θρησκείες αποτελούν «ηθελημένας από Θεού οδούς σωτηρίας» !
Κάποιοι ορθόδοξοι οικουμενιστές, εξάλλου, φτάνουν στο σημείο να μιλούν για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την αγάπη και άλλα κατεξοχήν πνευματικά αγαθά με μια ψυχρή κοσμική γλώσσα. Αποσιωπούν ότι τα αγαθά αυτά αποτελούν καρπούς του Αγίου Πνεύματος, θεία δώρα που χορηγούνται με την πνευματική «εν Χριστώ Ιησού» άθληση κι όχι μέσα από διαθρησκειακές συναντήσεις.


Πρέπει, βέβαια, να τονιστεί, ότι η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, ούτε έστω η καλύτερη. Είναι Εκκλησία: Η αυτοαποκάλυψη και φανέρωση του Θεού στην ιστορία. Έχει συνείδηση της Οικουμενικότητος και της Αλήθειας του Χριστού που κατέχει, γι’ αυτό και δεν φοβάται τις σχέσεις της με τους μη Χριστιανούς. Γνωρίζει όμως τα όρια αυτών των σχέσεων, όπως τα έχει διαμορφώσει η αγιοπατερική Παράδοση και η μυστηριακή της εμπειρία. Για παράδειγμα, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, κάτω από συνθήκες σκληρής αιχμαλωσίας, διαλέχθηκε με τους Οθωμανούς Τούρκους. Δεν δίστασε, ωστόσο, με κίνδυνο της ζωής του, να πει την αλήθεια και να ελέγξει την πλάνη τους. Πως αντιμετώπιζαν, άλλωστε, οι άγιοι Μάρτυρες τους ειδωλολάτρες και οι άγιοι Νεομάρτυρες τους Μωαμεθανούς; Δεν ομολογούσαν την αλήθεια; Θα μπορούσαμε να τους φανταστούμε να προσεύχονται μαζί τους; Αλλά τότε δεν θα είχαμε Μάρτυρες!


Η Εκκλησία μας λοιπόν αρνείται να θυσιάσει στο βωμό άλλων σκοπιμοτήτων τη μοναδικότητά της και να αποδεχθεί το οικουμενιστικό σύνθημα ότι «σε όλες τις θρησκείες, πίσω από διαφορετικά ονόματα, λατρεύεται ο ίδιος Θεός». Πιστεύει ακράδαντα ότι ο άνθρωπος σώζεται μόνο δια του Χριστού, σύμφωνα με το αποστολικό: «Ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία· ουδέ γαρ όνομά εστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς» (Πράξ. 4, 12).

Τελικά τι είναι ο Οικουμενισμός;

Μετά τις αλλεπάλληλες εξελίξεις του και τη σταδιακή απομάκρυνσή του από τους αρχικούς του στόχους, δικαιολογημένα οι Ορθόδοξοι πιστοί αναρωτιούνται: Δεν φαίνεται άραγε ξεκάθαρα, ότι σκοπός του Οικουμενισμού είναι όχι η ένωση των Χριστιανών, αλλά η επικράτηση της Πανθρησκείας, η ισοπέδωση των πάντων και η μετατροπή της Εκκλησίας του Χριστού σε μια «Λέσχη θρησκευομένων ανθρώπων», σ’ έναν εγκόσμιο οργανισμό, σαν τον Ο.Η.Ε., απονευρωμένο και α-πνευματικό;
Πως όμως αποτιμά τον Οικουμενισμό η παραδοσιακή μας Ορθοδοξία;


«Ο Οικουμενισμός, πραγματικά έτσι όπως έχει επικρατήσει να σηματοδοτείται ο όρος αυτός, βεβαίως είναι αίρεση, γιατί σημαίνει απάρνηση βασικών γνωρισμάτων της ορθοδόξου πίστεως, όπως είναι φερ’ ειπείν η αποδοχή της θεωρίας των κλάδων, ότι δηλαδή η κάθε Εκκλησία έχει ένα τμήμα αληθείας και πρέπει να ενωθούμε όλες οι εκκλησίες, να βάλουμε στο τραπέζι τα τμήματα της αληθείας για να απαρτισθεί το όλον. Εμείς πιστεύουμε ότι η Ορθοδοξία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Τέρμα, σ’ αυτό δεν γίνεται συζήτηση· και επομένως, οποιοσδήποτε πρεσβεύει τα αντίθετα μπορεί να λέγεται οικουμενιστής και επομένως να είναι αιρετικός» (Αρχιεπ. Αθηνών Χριστόδουλος, Συνέντευξη στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας, 24-5-1998).


«Ο Οικουμενισμός είναι κοινό όνομα για τους ψευδοχριστιανούς, για τις ψευδοεκκλησίες της Δυτικής Ευρώπης… Όλοι αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλες οι ψευδοεκκλησίες, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αίρεση παραπλεύρως στην άλλη αίρεση. Το κοινό ευαγγελικό όνομά τους είναι παναίρεση. Γιατί; Γιατί το διάστημα της ιστορίας οι διάφορες αιρέσεις αρνούνταν ή παραμόρφωναν μερικά ιδιώματα του Θεανθρώπου και Κυρίου Ιησού· οι ευρωπαϊκές όμως αυτές αιρέσεις απομακρύνουν ολόκληρο τον Θεάνθρωπο και στη θέση του τοποθετούν τον Ευρωπαίο άνθρωπο» (Αρχιμ. Ιουστίνος Πόποβιτς).


«Ο Οικουμενισμός δεν είναι αίρεση και παναίρεση, όπως συνήθως χαρακτηρίζεται. Είναι κάτι πολύ χειρότερο της παναιρέσεως. Οι αιρέσεις ήταν φανεροί εχθροί της Εκκλησίας. Μπορούσε αυτή να παλέψει εναντίον τους και να τις κατατροπώσει. Ο Οικουμενισμός όμως αδιαφορεί για τα δόγματα και για τις δογματικές διαφορές των Εκκλησιών. Είναι υπέρβαση, αμνήστευση, παραθεώρηση, για να μην πούμε νομιμοποίηση και δικαίωση των αιρέσεων. Είναι ύπουλος εχθρός, και από εδώ ακριβώς προέρχεται ο θανάσιμος κίνδυνος» (Καθηγητής Ανδρέας Θεοδώρου).

Αντιδράσεις στην Οικουμενική Κίνηση.

Σήμερα στον ορθόδοξο χώρο αυξάνονται ολοένα οι αντιδράσεις κατά του Οικουμενισμού και των εκφραστών του. Πολλά βιβλία, άρθρα και κριτικές βλέπουν το φως της δημοσιότητος, όπου διατυπώνεται με πόνο και αγωνία η άποψη ότι οδεύουμε βάσει «σχεδίου» και «γραμμής» προς μια βαβυλώνια αιχμαλωσία της Ορθοδοξίας στην πολυπρόσωπη και πολυώνυμη αίρεση.


Δεν είναι λίγοι οι διαπρεπείς ορθόδοξοι κληρικοί και θεολόγοι που προτείνουν την άμεση αποχώρηση της Ορθοδοξίας από την Οικουμενική Κίνηση και τα συνέδριά της, γιατί θεωρούν τη συμμετοχή της σ’ αυτά, όχι απλώς άκαρπη, αλλά πολλαπλώς επιζήμια.
Κάποιες Εκκλησίες έχουν ήδη αποχωρήσει από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, ενώ άλλες προβληματίζονται έντονα για τη δική τους συμμετοχή. Αυτός ο προβληματισμός εκφράστηκε και στη Διορθόδοξη Συνάντηση της Θεσσαλονίκης, το 1998, όπου μεταξύ άλλων διαπιστώθηκε ότι «έπειτα από αιώνα ολόκληρο ορθόδοξης συμμετοχής στην Οικουμενική Κίνηση και μισό αιώνα παρουσίας στο Π.Σ.Ε….., το χάσμα μεταξύ Ορθοδόξων και Προτεσταντών γίνεται μεγαλύτερο».

Η συμμετοχή του πιστού λαού στην Οικουμενική Κίνηση.

Γνωρίζουμε ότι κριτήριο της Ορθοδοξίας παραμένει ο πιστός και ευσεβής λαός. Κανείς, ούτε Πατριάρχες ούτε Σύνοδοι, δεν μπορούν να τον παρακάμψουν και να φιμώσουν τη συνείδησή του. Γι’ αυτό και «δεν πρέπει να γίνεται κανένας διάλογος ή να λαμβάνεται καμιά απόφαση, αν δεν συμφωνεί η αγρυπνούσα αυτή συνείδηση της Εκκλησίας (χαρισματούχοι κληρικοί, λαϊκοί, μοναχοί (Μητροπ. Ναυπάκτου Ιερόθεος).


Οι οικουμενιστικοί διάλογοι, όπως διεξάγονται, ευνοούνται κυρίως από κύκλους της ακαδημαϊκής θεολογίας και από άλλα εκκλησιαστικά ή μη θεσμικά όργανα, που αποβλέπουν σε συγκεκριμένα οφέλη πολιτικά, οικονομικά, διεθνών σχέσεων και προβολής. Δεν αποτελούν αίτημα του εκκλησιαστικού σώματος, αλλά επιβάλλονται ‘’έξωθεν’’ και ‘’άνωθεν’’. Το γεγονός αυτό αναδεικνύει ένα νοσηρό φαινόμενο: την αυτονόμηση των διοικητικών θεσμών των Ορθοδόξων Εκκλησιών σήμερα. Η εκκλησιαστική διοίκηση δηλαδή είναι χωρισμένη από τη θεολογική σκέψη, αλλά και από τις απόψεις, τις ανησυχίες και την εμπειρία του εκκλησιαστικού πληρώματος.
Έτσι συμβαίνει ο λαός του Θεού να μη συμμετέχει ενεργά ούτε να ενημερώνεται υπεύθυνα και αντικειμενικά για τους διαλόγους. Άλλωστε, οι αποφάσεις δεν φέρουν πάντα τη σφραγίδα της αυθεντικής συνοδικότητος, αλλά λαμβάνονται συνήθως από ειδικούς «επαγγελματίες» του Οικουμενισμού. Ομολογεί χαρακτηριστικά ορθόδοξος ιεράρχης: «Ο ορθόδοξος λαός δεν γνωρίζει τίποτε για την Οικουμενική Κίνηση… αλλ’ ίσως είναι τυχερή και η Οικουμενική Κίνηση που ο ορθόδοξος πληθυσμός δεν γνωρίζει τι γίνεται στη Γενεύη» !

Το χρέος μας.

Ζούμε αναμφίβολα σε περίοδο κοσμογονικών αλλαγών. Τα γεγονότα, κατευθυνόμενα πλέον, τρέχουν με ξέφρενους ρυθμούς. Ο Οικουμενισμός εξελίσσεται μέσα στην ισοπεδωτική προοπτική της Παγκοσμιοποιήσεως, που επιβάλλουν ισχυρά πολιτικοοικονομικά κέντρα. Κανείς πια δεν πιστεύει σοβαρά πως ο Οικουμενισμός μπορεί να προσφέρει ορατή λύση στο αίτημα της χριστιανικής ενότητος.


Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πρέπει ούτε να αιθεροβατούμε αλλά ούτε και να εφησυχάζουμε. Αν σεβόμαστε πραγματικά τη ζωή των ανθρώπων, αν πονάμε τον βασανισμένο από τις αδιέξοδες θρησκευτικές του παραδόσεις κόσμο της Δύσεως, αλλά και τον παγιδευμένο στις δαιμονικές πλάνες κόσμο της Ανατολής, έχουμε χρέος να μείνουμε προσηλωμένοι στην Αγία μας Εκκλησία. Να κρατήσουμε ανόθευτη την πατροπαράδοτη πίστη μας, βιώνοντάς την αυθεντικά μέσα από τον καθημερινό μας αγώνα για τον προσωπικό αγιασμό και τη θέωση. Η ορθή πίστη και ο ακριβής βίος θα μας κάνουν ικανούς για τη μαρτυρία της Ορθοδοξίας, αλλά – γιατί όχι; - και για το μαρτύριο, αν και όταν οι καιροί το απαιτήσουν…

Η εμμονή στην Ορθοδοξία, δηλαδή στη γνησιότητα της ζωής, και η εμμονή στην αλήθεια που ελευθερώνει και σώζει, δεν είναι εγωισμός, φανατισμός ή μισαλλοδοξία. Εκφράζει την οικουμενική διάσταση, την αγάπη και τη φιλανθρωπία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Και αποτελεί την ύστατη δυνατότητα που αυτή προσκομίζει, για μια ριζοσπαστική πνευματική αλλαγή στο χώρο της Δύσεως, αλλά και για μια έξοδο της Ανατολής από την αιχμαλωσία των ψεύτικων θεών.

ΠΗΓΗ: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟC ΑΤΤΙΚΗΣ 2004

ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΠΕΙΝΟ ΣΧΟΛΙΟ:

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ, ΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΕ ΜΕ ΖΗΛΟΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ...ΠΡΟΣΕΞΑΤΕ ΚΑΤΙ... ΚΑΤ' ΑΡΧΑΣ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΕ ΤΑ ΟΣΑ ΓΡΑΦΕΤΕ ΔΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ... ΚΑΙ ΕΙΜΕΘΑ ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΜΕΘ' ΥΜΩΝ ΤΑΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟΝ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ.... ΑΛΛΑ ΕΤΙ ΕΝ ΣΑΣ ΛΕΙΠΕΙ... " ΥΠΑΓΕΤΕ ΠΩΛΗΣΑΤΕ ΤΑ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ ΣΑΣ" ΚΑΙ ΔΕΥΡΟ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ.... ΜΗ ΚΡΑΤΗΣΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ. ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΝ ΣΑΣ, ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ. ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ "ΜΕΤ' ΕΠΙΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΟΣ" ΥΠΟ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ.