ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

Του Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Θυμώνετε με κάποιους φίλους σας, οι όποιοι δυσαρεστούνται με το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία. Έχετε δίκαιο. Ο θυμός σας είναι δίκαιος θυμός. Τέτοιος θυμός έχει αξία μπροστά στον Θεό. Όμως δεν ωφελεί μόνο ο θυμός, ούτε μόνον η πειθώ. Πρέπει και να προσεύχεστε για εκείνους, οι όποιοι κατά την αφροσύνη τους ξεσηκώνονται εναντίον του νόμου του Θεού στα σχολεία. Να τους ανοίξει ο Θεός τα μάτια, ώστε να δουν ότι κόβουν το κλαδί πάνω στο όποιο κάθονται. Διότι όλη η διαπαιδαγώγηση της χριστιανικής νεολαίας βασίζεται πάνω στον αταλάντευτο βράχο της επιστήμης του Χρίστου. Σ' εκείνον βασιστήκαμε καθ' όλη τη χιλιετία της βαπτισμένης ιστορίας μας, σ' εκείνον πρέπει να βασιστούμε και σήμερα και αύριο και εις τους αιώνες. Τέτοια διαπαιδαγώγηση δεν μας ντρόπιασε στο παρελθόν, δεν θα το κάνει ούτε στο μέλλον. Μας έδωσε ανθρώπους πρώτης τάξεως, οι όποιοι είναι το κόσμημα της ιστορίας μας, όπως είναι τα αστέρια κόσμημα του ουράνιου θόλου. Και μας έδωσε πελώριο αριθμό τέτοιων ανδρών και γυναικών, αστεριών στον θόλο της λαϊκής ιστορίας μας. Και τί άλλο μπορεί να είναι στόχος στη διαπαιδαγώγηση παρά να δώσει ανθρώπους πραγματικούς; Η επιστήμη της παιδαγωγίας και σε μας και σ όλους τους βαπτισμένους λαούς απαραίτητα πρέπει να συμβαδίζει με την επιστήμη του Χριστού. Εάν η διαπαιδαγώγηση χωριστεί από την επιστήμη του Χριστού, δεν χάνεται ή επιστήμη του Χριστού, αλλά χάνεται η διαπαιδαγώγηση, και χάνονται οι πραγματικοί άνθρωποι. Εάν όμως χαθεί η διαπαιδαγώγηση στο σχολείο, το σχολείο γίνεται επικίνδυνο για τους ανθρώπους και για τους λαούς. Διότι ο άνθρωπος εκπαιδευμένος μεν, αλλά χωρίς χαρακτήρα, είναι πολύ πιο επικίνδυνος για τον εαυτό του και για τους άλλους, απ' ότι ο άνθρωπος απαίδευτος και χωρίς χαρακτήρα. Ο δεύτερος είναι χωρίς χαρακτήρα κατ' αδυναμία, ενώ ο πρώτος κατά την πίστη. Η σχισμή στην πίστη ενός ανθρώπου προκαλεί αναπόφευκτα και τη σχισμή στον χαρακτήρα. Τούτο το μαρτυρεί τόσο η βιβλική ιστορία όσο και η γενική ιστορία, των βαπτισμένων λαών. Όποιος βασιλιάς του Ισραήλ απομακρυνόταν από τον Θεό, απομακρυνόταν και από το ήθος. Διότι, η πίστη είναι δεμένη με την ηθική, όπως ένα ποτάμι είναι δεμένο με την πηγή του, και το φως με τον ήλιο. «Εγώ ειμί η οδός» (Ίωάν. 14,6),είπε ο Χριστός, και: «Συ αν ήτησας αυτόν, και έδωκεν αν σοι ύδωρ ζων» (Ίωάν. 4,10), και: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ίωάν. 8,12). Που θα πάμε τα παιδιά έξω από αυτήν την Οδό, παρά μόνο στην κατάρρευση; Με τί θα ποτίσουμε τις διψασμένες τους ψυχές; Με τη γήινη λάσπη, πού πίνουν και τα βόδια, ή με το ζωοφόρο ύδωρ; Με τί θα τα φωτίσουμε; Μόνο με τις απατηλές ακτίνες ή με το Φως Του;
Άλλα, λένε, τα θρησκευτικά δεν είναι για τη δική μας μοντέρνα εποχή. Δεν ξέρω, το μόνο πού βλέπω, είναι ότι και στη δική μας μοντέρνα εποχή κάλλιστοι άνθρωποι είναι εκείνοι πού κρατιούνται από την πίστη του Θεού και τον νόμο Του. Ούτε ξέρω ποια άλλη επιστήμη θα μπορούσε να αντικαταστήσει την επιστήμη του Χριστού στη διαπαιδαγώγηση της νεολαίας. Ιδού, δεν υπάρχει καμία άλλη επιστήμη για τον άνθρωπο, για το νόημα της ανθρώπινης ζωής και για το πώς πρέπει να είναι ο πραγματικός άνθρωπος, εκτός από τη θρησκευτική επιστήμη.
Κι έτσι, κανένας δεν μπορεί να τοποθετήσει άλλο θεμέλιο διαπαιδαγώγησης, ούτε στην εποχή μας ούτε χιλιάδες χρόνια υστέρα από μας, πέρα από Εκείνον, πού είναι το ζωντανό θεμέλιο, το όποιο τοποθέτησε ο Ίδιος, λέγοντας: «ότι χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ίωάν. 15,5).
Ειρήνη σε σας και ευλογία από τον Θεό.
.

πηγή: Ζωηφόρος
Αναρτήθηκε από ΘΕΟΛΟΓΟΣ στις 23.6.09
Ετικέτες ΒΙΒΛΙΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ
1 σχόλια:
Ανώνυμος είπε...
ΘΕΟΦΩΤΙΣΤΟ ΟΝΤΩΣ ΚΕΙΜΕΝΟ!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ

Le vendredi 26 juin, les Arméniens, les Grecs et les Chypriotes ont donné une conférence de presse devant les journalistes de la région, concernant l’arrivée du bateau turc le 1er juillet à Marseille.
D’après nos renseignements, il n’est pas arrivé ; il devrait avoir un retard de quinze à vingt jours.
( pour en savoir plus, cliquez ici ).
Nous avons été très surpris par les propos tenus par Monsieur le Consul de Turquie à la télévision, qui a dit que tous les pays du bassin méditerranéen étaient, à l’époque, les mêmes. Il a aussi ajouté qu’il considère les Arméniens

comme « ses frères et ses sœurs » !
En ce qui concerne l’article du journal La Provence du samedi 27 juin, il rejoint certainement les propos de Monsieur le Consul de Turquie puisqu’il se termine ainsi : « Il y a 2 600 ans, n’existaient ni Grèce, ni Arménie, ni France et encore moins la Turquie ».
Concernant la Turquie, elle est arrivée au XVème (15ème) siècle en Asie Mineure. Il ne faut pas oublier que ce sont les Grecs de Phocée qui ont fondé Marseille 600 ans avant Jésus-Christ. La ville de Phocée avait été fondée au VIIIème (8ème) avant Jésus-Christ par les colons grecs de Phokida dont le chef était l’Athénien Filogénis.
Phocée était une des douze villes d’Ionie, province d’Asie Mineure qui constituait la plus grande partie de la Grèce.
Les propos de Monsieur le Consul de Turquie signifient donc que, comme il n’y avait pas de Grecs en cette période, ils n’ont pas pu fonder la ville de Marseille.
Nous demandons aux autorités grecques et aux communautés grecques de Marseille de montrer leur désapprobation auprès des lecteurs de La Provence.


Tην Παρασκευή, 26 Ιουνίου, Αρμένιοι, Έλληνες και Κύπριοι, οργάνωσαν μια Συνέντευξη Τύπου και κάλεσαν δημοσιογράφους από την Μασσαλία, να τους ενημερώσουν σχετικά με την άφιξη του τουρκικού πλοίου, που είχε προγραμματισθεί για την 1η Ιουλίου στην Μασσαλία . Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, το πλοίο δεν έχει ακόμη φθάσει και υπολογίζεται ότι θα έχει μια καθυστέρηση 15-20 ημερών.
Έχουμε εκπλαγεί πολύ από αυτά που ακούσαμε από τον κύριο Πρόξενο της Τουρκίας στην Τηλεόραση. Ο οποίος έχει πει ότι όλες οι χώρες της Μεσογείου ήσαν, τότε, ίδιες. Επίσης έχει προσθέσει ότι θεωρεί τους Αρμενίους αδελφούς.
Όσον αφορά το άρθρο της τοπικής εφημερίδας της Μασσαλίας «Provence » του Σαββάτου, 27ης Ιουνίου, επανέρχεται στις παρατηρήσεις του κυρίου Πρόξενου της Τουρκίας εφόσον καταλήγει ως εξής: «Πριν 2.600 χρόνια, δεν υπήρχε ούτε Ελλάδα, ούτε Αρμενία, ούτε Γαλλία και ακόμη ούτε Τουρκία».
Όσον αφορά στην Τουρκία, οι Τούρκοι, έχουν φθάσει τον 15ον αιώνα στην Μικρά Ασία . Είναι πασίγνωστο ότι οι Έλληνες από την Παλαιά Φώκαια έχουν ιδρύσει την Μασσαλία το 600 π.χ. Η Παλαιά Φώκαια είναι πόλη κτισμένη στο Βορειοδυτικό μέρος της Μικρασιατικής Χερσονήσου. Ιδρύθηκε τον 8ο π.Χ. αιώνα από αποίκους της Φωκίδας με αρχηγό τον Αθηναίο Φιλογένη. Η Παλαιά Φώκαια ήταν μια από τις 12 Ιωνικές πόλεις. Η Μικρά Ασία ήταν το μεγαλύτερο κομμάτι της Οικουμενικής Ελλάδας.
Οι παρατηρήσεις του κυρίου Προξένου της Τουρκίας σημαίνουν επομένως, ότι δεν υπήρξαν Έλληνες σε αυτήν την περίοδο. Άρα δεν μπορούσαν να ιδρύσουν την Μασσαλία. Μα αφού είναι παγκοσμίως γνωστό, παραδεκτό, αναγνωρισμένο και αποδεδειγμένο πως Έλληνες ίδρυσαν τη Μασσαλία, άρα υπήρχαν Έλληνες, άρα είναι ανακριβείς οι ισχυρισμοί του κ. Προξένου της Τουρκίας.

Θα επιθυμούσαμε οι Ελληνικές Αρχές και οι Ελληνικές Κοινότητες να ενημερώσουν την τοπική εφημερίδα της Μασσαλίας για να πληροφορήσει κι αυτή τους αναγνώστες της για την πραγματική αλήθεια επί του θέματος.

3/6/2009
Δημήτριος Τσελεγγίδης, Περίληψη εισήγησης στην ημερίδα "Ο θεολογικός διάλογος μεταξύ της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας"
Το Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ ανήρτησε στην επίσημη ιστοσελίδα του Δελτίο Τύπου που περιέχει τα συμπεράσματα των εισηγήσεων που έγιναν στην Ημερίδα με θέμα "Ο θεολογικός διάλογος μεταξύ της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας" σττις 20 Μαΐου του 2009, στην Αίθουσα Τελετών του Α.Π.Θ. Η μελέτη των κειμένων που δημοσιεύονται μας κάνει εξαιρετικά ανήσυχους για τα άνομα σχέδια που απεργάζονται οι παπικοί και οι μετ’ αυτών διαλεγόμενοι οικουμενιστές «Ορθόδοξοι». Ο τρόπος προσέγγισης της παπικής κακοδοξίας (ως αδελφής Εκκλησίας), η δήθεν επιτευχθείσα προσέγγιση στο θέμα του πρωτείου, η προσπάθεια δημιουργίας κλίματος αγάπης μεταξύ παπικών και Ορθοδόξων, αλλά αγάπης όχι «εν αληθεία» αλλά με παραμονή των παπικών στην πλάνη, η έλλειψη διάθεσης μετανοίας των παπικών ως προϋπόθεση για την επιστροφή τους στην Μία (μοναδική) Ορθόδοξη Εκκλησία και πολλά άλλα θέτουν και πάλι επιτακτικά το ζήτημα της αποχώρησης της Ορθόδοξης Εκκλησίας από ένα τέτοιο διάλογο, αλλά και (κυρίως) το ζήτημα της ορθής (ορθόδοξης) διδασκαλίας των εκπροσώπων της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο διάλογο αυτό.

Από όλες τις εισηγήσεις δημοσιεύουμε εδώ εκείνη του καθηγητή κ. Τσελεγγίδη που θέτει το ζήτημα των σχέσεων παπικών – Ορθοδόξων στη σωστή του βάση. Τις περιλήψεις των υπολοίπων εισηγήσεων μπορείτε να διαβάσετε πατώντας ΕΔΩ



Καθηγητής Δημήτριος Τσελεγγίδης

Ο καθηγητής Δ. Τσελεγγίδης με έντονη κριτική διάθεση σημείωσε πως στο κοινό Κείμενο η Ορθόδοξη Εκκλησιολογία επεκτείνεται και εφαρμόζεται ανεπίτρεπτα και στους ετεροδόξους. Αυτό γίνεται απροϋπόθετα, χωρίς δηλαδή να λαμβάνονται υπόψη οι υφιστάμενες δογματικές διαφορές, πράγμα που νομιμοποιεί εκκλησιολογικά την ετεροδοξία και την εξισώνει με την Ορθοδοξία.
Ο εκκλησιολογικός αυτός νεωτερισμός διαποτίζει όλο το κοινό Κείμενο και εκβάλλει σε επιμέρους εκκλησιολογικές παραδοξότητες, οι οποίες αλλοιώνουν την έως τώρα αυτοσυνειδησία της Ορθοδοξίας. Το κοινό Κείμενο δηλαδή φαίνεται να προϋποθέτει σαφώς, ότι Ορθόδοξοι και Ρωμαιοκαθολικοί ανήκουν στη «Μία Εκκλησία» και ότι οι Ρωμαιοκαθολικοί έχουν κοινή με τους Ορθοδόξους αποστολική πίστη, παρά την ταύτιση ουσίας και ενέργειας στο Θεό, παρά το Filioque, παρά την εσφαλμένη δογματική διδασκαλία τους για τον κτιστό χαρακτήρα της άκτιστης και θεοποιού Χάριτος. Όλα τα παραπάνω, στα οποία παραμένουν σταθερά μέχρι σήμερα οι Ρωμαιοκαθολικοί, ακυρώνουν στην πράξη το χαρακτήρα της Εκκλησίας ως «κοινωνίας θεώσεως», με την οντολογική σημασία του όρου, πραγματική δηλαδή και όχι συμβολική μετοχή του ανθρώπου στη θεία ζωή. Ακυρώνουν όμως ταυτόχρονα και τον ουσιαστικό χαρακτήρα των μυστηρίων της.
Ως εκ τούτου και με βάση πάντα τη διατύπωση του κειμένου της Ραβέννας, μπορεί να υποστηριχθεί ότι η βάση του διαλόγου, θεολογικώς κρινόμενη, είναι δυστυχώς, τελείως εσφαλμένη. Και τούτο, γιατί παραμερίστηκαν θεμελιώδεις βιβλικές και πατερικές προδιαγραφές-προϋποθέσεις. Γι’ αυτό και η ουσιαστική αποτυχία του πραγματικού Θεολογικού Διαλόγου είναι προδικασμένη. Ο Θεολογικός Διάλογος οδήγησε ήδη τη Μικτή Διεθνή Επιτροπή σε κατάθεση 10 κοινών Κειμένων χωρίς τις παραπάνω προϋποθέσεις, αφού σε κανένα κοινό Κείμενο δεν γίνεται λόγος για σαφή καταδίκη των καινοφανών δογμάτων του Ρωμαιοκαθολικισμού, όπως λ.χ. του Filioque. Την πρακτική αυτή βλέποντας με έκδηλη πνευματική ανησυχία ο μακαριστός Γέροντας π. Παΐσιος ο Αγιορείτης, παρατήρησε εύστοχα και προφητικά: «Για αλλού ξεκινήσαμε και αλλού πηγαίνουμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, όταν δεν ακολουθούμε τα χνάρια των Αγίων Πατέρων».
Από τις αρχές του 20ου αιώνα, με τη γνωστή Πατριαρχική Εγκύκλιο του 1920, άρχισε να παραμερίζεται ουσιαστικά η σύσταση του αγίου Γρηγορίου Παλαμά προς τους Ρωμαιοκαθολικούς και να υιοθετούνται άλλες προϋποθέσεις για το Θεολογικό Διάλογο με τους ετεροδόξους. Έτσι, εγκαινιάστηκε μια άλλη μη Πατερική πορεία, με αναπόφευκτη συνέπεια τώρα «να πηγαίνουμε αλλού, χωρίς (ίσως) να το καταλαβαίνουμε». Το Κείμενο της Ραβέννας, με τη θεολογική κριτική του οποίου ασχολήθηκε ο κ. Τσελεγγίδης, παρουσιάζει εύγλωττα τις αρνητικές συνέπειες των εσφαλμένων προϋποθέσεων του Θεολογικού Διαλόγου και προδιαγράφει το ποιόν και του επόμενου κοινού Κειμένου τον Οκτώβριο στην Κύπρο, εκτός και αν στο μεταξύ αλλάξουν οι προϋποθέσεις του Διαλόγου.
Αναρτήθηκε από ΘΕΟΛΟΓΟΣ στις 3.6.09
Ετικέτες ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ, ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΗΜΕΡΙΔΕΣ