ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

Τί ωφελεί τους νεκρούς

Στη μετά θάνατο ζωή οι νεκροί βρίσκονται σε μια στάση αναμονής…. Σ’ αυτό το χρόνο της αναμονής, παρ΄ όλο ότι γνωρίζουν πολλά και επικοινωνούν και ποθούν τη σωτηρία, τίποτε δεν μπορούν να προσφέρουν στον εαυτό τους. Γι΄ αυτό κι έχουμε χρέος εμείς να τους προσφέρουμε βοήθεια μέσω της Εκκλησίας, για να βρουν άνεση, ανάπαυση και σωτηρία.
Για το σκοπό αυτό, ο φιλάνθρωπος Θεός, πού ποτέ δε θέλει την καταδίκη και του αμαρτωλού, παραχώρησε στην Εκκλησία τα μέσα εκείνα πού ενεργώντας τα ανακουφίζονται οι κεκοιμημένοι. Τα μέσα αυτά είναι η Θεία Λειτουργία, τα μνημόσυνα, τα τρισάγια, η προσευχή και η ελεημοσύνη. Ιδιαίτερα παρέχεται άνεση και ανακούφιση στους νεκρούς όταν τελείται γι’ αυτούς η Θεία Λειτουργία, η οποία είναι η πιο ευπρόσδεκτη θυσία στο Θεό. Κατ’ αυτήν θυσιάζεται ο αγαπητός του Υιός υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας.

Όταν θυσιάζεται για το Θεό ένας άνθρωπος (κι έτσι αναδεικνύεται Άγιος), σώζεται αυτός και μόνος. Στη θεία Λειτουργία θυσιάζεται ο Θεός για σωτηρία και αγιασμό όλων των ανθρώπων, του σύμπαντος κόσμου. Γι’ αυτό και η Θεία Λειτουργία αποτελεί την πιο σημαντική προσφορά υπέρ των κεκοιμημένων.
Γι αυτό και η Εκκλησία όρισε να γίνονται Λειτουργίες υπέρ των πιστών. Ειδικά την τρίτη, εννάτη σαρακοστή ημέρα από την κοίμησή τους, και κατ’ επέκταση στους τρεις μήνες, στους έξι, στους εννιά και στο χρόνο και όποτε οι συγγενείς το θελήσουν. Έτσι καθιερώθηκαν τα Σαρανταλείτουργα.

http://exomatiakaivlepo.blogspot.gr/2012/05/blog-post_3121.html#more

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012
Γενοκτονία Ποντίων
Όταν έφτασαν στον Άγιο Κωνσταντίνο, πέντε έξι δήμιοι άρπαξαν τον παπά, τον κόλλησαν πάνω στην πόρτα της εκκλησίας, τού άνοιξαν τα χέρια και άρχισαν νά τον καρφώνουν. Οι γυναίκες και τα παιδιά έκλεισαν τα μάτια και βάλθηκαν νά ξεφωνίζουν από τη φρίκη..………..Οι θηριώδεις τσετες μπήκαν στό σπίτι του Χατζή Γιώρ, άρπαξαν τούς παπάδες και τούς τράβηξαν από τα γένια. Τούς έκοψαν τα κεφάλια με τα χαντζάρια και τα πέταξαν στό δρόμο. Κατόπιν πήραν τούς τρείς δασκάλους και τον πρόεδρο Αλέξη και τούς έσφαξαν σαν τα κριάρια. Ακολούθησε ένα μακελειό, ένα όργιο σφαγής και αίματος… ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΑΜΟΥΗΛΙΔΗΣ – ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΑΤΤΑΣ
Από τό 1461 ξεκίνησε η μαύρη νύχτα της Ρωμιοσύνης του Πόντου, όταν ο Μωάμεθ καταλάμβανε την Τραπεζούντα, έσφαζε τον αυτοκράτορα Δαυΐδ Κομνηνό με τα έξι παιδιά του, κατέστρεφε τα ποντιακά χωριά, ερήμωνε τα βυζαντινά κάστρα και εξισλάμιζε είτε με τη βία είτε με δωροδοκία χιλιάδες Ρωμιούς του Πόντου.

«Οι Τούρκ’ όνταν εκούρσεβαντην πόλ’ την Ρωμανίαν
επάτνανε τα εκκλησιάς
και ‘παίρναν τα εικόνας
επαίρνανε χρυσά σταυρά
και αργυρά μαστραπάδες
επήραν και τη μάνα μ’
σ’ εμεν έμποδος έτον
σά σίδερα κοιλοπόνανεν
αιχμάλωτος θλιμεντσα»
Η υπερήφανη αυτοκρατορία 15 εκατομμυρίων Oρθοδόξων θα εξοντωνόταν και θα κατέληγε μετά από 400 χρόνια σε ένα ερημωμένο έθνος αποτελούμενο από μόλις δύο εκατομμύρια ραγιάδες ορθοδόξους. Ενώ όλοι οι λαοί πολλαπλασίαζαν τον πληθυσμό τους, οι Έλληνες θα μειώνονταν διότι οι εξισλαμισθέντες έχαναν την εθνική τους συνείδηση και τούρκευαν. Αυτά για όσους ομιλούν για ανεκτικότητα και ανεξιθρησκία στην οθωμανική περίοδο.
Στον Πόντο μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, τα μοναστήρια της Παναγίας Σουμελά, του Αγίου Ιωάννη Βαζελώνα, της Παναγίας Γουμερά, του Αγίου Γεωργίου Χουτουρά και του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα κράτησαν με την φλόγα του κεριού και την εικόνα της Παναγίας άσβεστη την πίστη σε ένα κομμάτι του ποντιακού πληθυσμού, ενώ οι υπόλοιποι πληθυσμοί, βιώνοντας ένα ιδιαιτέρως βαρύ τουρκικό ζυγό είτε εξισλαμίζονταν είτε γίνονταν κρυπτοχριστιανοί. Κρυπτοχριστιανοί εμφανίστηκαν στην Αργυρούπολη, στην Κρώμνη, την Σάντα, την Οφη (Οφλήδες), τό Ριζαίον, τό Σταυρί κ.α.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει ο μητροπολίτης Χρύσανθος Τραπεζούντος τό 1916. Όταν στην Τραπεζούντα εισήλθε ο τσαρικός στρατός επήλθε μία ανάπαυλα στα μαρτύρια των Χριστιανών και οι Πόντιοι πίστεψαν ότι έφτασαν κοντά στην ανεξαρτησία. Τότε πάνω από διακόσιες χιλιάδες κρυπτοχριστιανοί ήρθαν με τις κρυμμένες εικόνες στον Χρύσανθο και τού ζήτησαν να ασπασθούν επισήμως τον χριστιανισμό. Ο μητροπολίτης Τραπεζούντας, καταβάλλοντας άοκνες προσπάθειες για ανεξαρτησία του Πόντου, είχε έρθει σε επαφή με ηγέτες διεθνώς και είχε καταλάβει την υποκρισία να εκμεταλλευθούν οικονομικά το τουρκικό κράτος, αδιαφορώντας πλήρως για την γενοκτονία των χριστιανών υπηκόων του. Προέβλεψε το μάταιο της υπόθεσης και συνέστησε στους κρυπτοχριστιανούς υπομονή σώζοντας έτσι τη ζωή τους, διότι η τιμωρία τους μετά την επιστροφή των Τούρκων θα ήταν σίγουρος θάνατος. Συγκεκριμένα λέγει:
«Ο Ελληνικός πληθυσμός του Πόντου ανέρχεται εις 850.000 εκ των οποίων 250.000 ευρίσκονται νύν εν τη Νοτίω Ρωσία και τω Καυκάσω. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός της ίδιας περιφέρειας υπολογίζεται εις 1.068.000 εκ των οποίων 232.000 κατοικώσιν εις την επαρχίαν Λαζισταν ως εκ τούτου εις την περιφέρειαν του Πόντου μενουσι 836.000 μουσουλμάνοι. Εν άλλαις λέξεσι τό ελληνικόν και τό μουσουλμανικόν στοιχείον είναι περίπου ισάριθμα….
Οι μουσουλμάνοι του Πόντου ανήκωσιν εις διαφόρους φυλάς. Εκ του ολικού αριθμού 340.000 περίπου είναι γνήσιοι Τούρκοι, 200.000 είναι Σουρμενίται, 50.000 Κιρκάσιοι, 200.000 Οφίται και 50.000 Σταυριώται. Οι Σταυριώται είναι χριστιανοί, ούς η τουρκική κυβέρνησις παρά τας διαμαρτυρίας αυτών ηνάγκασε νά μείνουσι προσαρτημενοι εις τον ισλαμισμόν. Οι Οφίται και οι Τονγιαλήδες ουδέποτε ελησμόνησαν την ελληνικήν καταγωγήν των. Οι Οφίται εξισλαμίθησαν πρό 180 ετών. Διατηρούσιν εισετι χριστιανικά τινά ήθη. Φυλάττουσι τα Ευαγγελια, ως πολύτιμα κειμήλια, αι δέ σύζυγοί των δεν γνωρίζουσιν καμμίαν άλλην γλώσσαν πλήν της ελληνικής. Κατα τό διάστημα της ρωσικής κατοχής, εζήτησαν δι έπιτροπής νά επιτραπεί αυτοίς νά επιστρέψωσιν εις τας αγκάλας της Ορθοδόξου Εκκλησίας αλλά δεν εθεωρήθη φρόνιμον νά γίνη δεκτη η αίτησίς των, δίοτι ηδύναυο τούτο νά θεωρηθή ως προσυλητισμός, επειδή τη αιτησει αυτών είχαν αναλάβει εγώ την προστασίαν αυτών…
Υπό τοιαύτας συνθήκας ορθόν και δίκαιον είναι όπως η χώρα του Πόντου αποτελέση αυτόνομον ελληνικόν κράτος, συμφώνως πρός την ακλόνητον επιθυμίαν του Ελληνισμού όστις είναι αποφασισμένος να μην υπομείνει πλέον ξένην κυριαρχίαν. Η μεγάλη γειτνίασις πρός τό μέλλον Αρμενικόν κράτος και αι εμπορικαί σχέσεις και τα κοινά δεινά των δύο λαών σχηματίζουσι μεταξύ αυτών δεσμούς τούς οποίους ευχαρίστως θά συνεχίζωμεν….» Διάσκεψη Ειρήνης Παρισίου 1919, Υπόμνημα Χρύσανθου Μητροπολίτου Τραπεζούντος, Αντιπροσώπου Αλύτρωτων Ελλήνων
Η περίοδος της τουρκοκρατίας ήταν πολύ σκληρή στον Πόντο. Τον 17ο αιώνα όταν οι χριστιανοί καταδυναστεύονταν από τούς τερεμπέηδες (μουσουλμάνοι τσιφλικάδες) και από τις επιδρομές των Λαζών, ολόκληρα χωριά ασπάζονταν τό Ισλάμ. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δοσίθεου, πού επισκέφθηκε τον Πόντο στα 1681, στην Αμισό (αρχαία αποικία των Μιλησίων) δεν υπήρχε ούτε ένας Χριστιανός. Ομοίως εξαφανισμένοι ήταν οι χριστιανοί στη Νεοκαισάρεια, στον Τσαρσαμπά και στα Σούρμενα. Την ίδια περίοδο η Αγιά Σοφία της Τραπεζούντας και ο Άγιος Φίλιππος μετατράπηκαν σε τζαμιά, ενώ εκδιώχτηκαν 8.000 χριστιανικές οικογένειες οι οποίες κατέφυγαν στην ορεινή Τόνγια (Τονγιαλήδες) και στη συνέχεια εξισλαμίστηκαν.
Την εποχή εκείνη, τριάντα κοπέλλες από την Πάφρα είχαν βρεί καταφύγιο σε ένα βυζαντινό κάστρο. Το κάστρο ήταν κτισμένο σε ένα βράχο ύψους 150 μέτρων κοντά στις εκβολές του ποταμού Αλυ. Ο Αλήμπεης τις κάλεσε νά παραδοθούν και νά τις πάρει στο χαρέμι του, όπου θα είχαν όλα τα αγαθά του κόσμου. Οι Ρωμιές όμως ανέβηκαν σε ένα πύργο του κάστρου και χορεύοντας έπεσαν η μία μετά την άλλη στον γκρεμό. Οι Ελληνίδες απαρνήθηκαν τον μουσουλμανικό πολυπολιτισμό και προτίμησαν να αυτοκτονήσουν.
Σύμφωνα με τον Απόστολο Βακαλόπουλο, την εποχή των εξισλαμισμών από τούς τερεπέγηδες, σε μία μόνο μέρα οι Τούρκοι έκοψαν την γλώσσα σε 1.500 Πόντιους της Πάφρας και της Αμισού επειδή μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, και μάλιστα την αρχαία αττική και ιωνική διάλεκτο.
Τό 1800, ο σουλτάνος έστειλε Φετβά στούς Ντερεμπέηδες της Πάφρας, σύμφωνα με το οποίο ετίθετο εκτός νόμου το άπιστο και βρωμερό έθνος των γκιαούρηδων. Οι Ντερεμπέηδες, οι οποίοι ήδη από τό 1685 είχαν δικαιοδοσία στη ζωή και την περιουσία των χριστιανών της Πάφρας, με τη δικαιολογία της στρατολόγησης συγκέντρωσαν χιλιάδες άνδρες και τούς μετέφεραν σιδεροδέσμιους στον ποταμό Αλυ. Εκεί δεμένους, τούς πέταξαν στα παγωμένα νερά του ποταμού όπου πέθαναν από πνιγμό. Εικοσιπέντε χρόνια αργότερα ο Άγγλος ιστορικός William Harrison Ainsworth ανακάλυψε σε διάφορα σημεία του ποταμού, σωρούς από κόκκαλα ανθρώπων με δεμένα τα χέρια τους με σύρματα.
Το 1857 ο υποπρόξενος Τραπεζούντας Κ. Κυπριώτης σε εκθέσεις του προς το Υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε τα μαρτύρια των χριστιανών του Πόντου και τις βίαιες εξισλαμίσεις στα χωριά Σούρμενα, Μεσαρέα και Κοιλάδι. Πυρπολήσεις εκκλησιών και φόνοι ιερέων γίνονταν ακόμα και στα περίχωρα της Τραπεζούντας. Σύμφωνα με τον Κυπριώτη, συμπαγείς πληθυσμοί κρυπτοχριστιανών υπήρχαν στις επαρχίες Ροδοπόλεως, Χαλδαίας και Τραπεζούντος.
H μαζική εξόντωση των Ποντίων του 20ου αιώνα, άρχισε με την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, όταν με την συνέργεια της Γερμανίας αποφασίσθηκε η εξόντωση όλων των χριστιανικών λαών πού ζούσαν στην Οθωμανική επικράτεια. Ελληνικοί πληθυσμοί σε όλη την επικράτεια υπέστησαν ανελέητους διωγμούς, αθρόες σφαγές, δηώσεις, μαζικές εξορίες, ενώ ολόκληρα χωριά παραδόθηκαν στην πυρά. Οι Νεότουρκοι στρατολογούσαν τάχα τούς Ρωμιούς, για τις ανάγκες του πολέμου, αλλά αντί για το μέτωπο τούς μετέφεραν στο εσωτερικό της χώρας, σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας ή τάγματα εργασίας (Αμελέ Ταμπουρού), όπου εκεί μέσα σε φρικτές συνθήκες πέθαιναν από τις κακουχίες, τις αρρώστιες και το κρύο.
«Οι πάσης τάξεως στρατολογούμενοι εστέλλοντο νά εργασθούν, υπό την επίβλεψη κτηνωδών τσαούσηδων επί 18 ώρες τό ημερονύκτιο και να σπάζουν λίθους. Κάτω από αφόρητο ψύχος και χιόνια ή κάτω από αφόρητο ήλιο χωρίς επαρκή τροφή, διαρκώς πιεζόμενοι και ραβδιζόμενοι μεταμορφώνονταν σε φαντάσματα ένεκα και της εξαντλήσεως από την ατροφία. Τα άθλια πρόχειρα νοσοκομεία ήταν διαρκώς γεμάτα από ασθενείς, οι οποίοι συνήθως δεν έβγαιναν ζωντανοί από εκεί. Καθημερινά από κάθε νοσοκομείο έβγαιναν δεκάδες νεκροί…» Γεώργιος Βαλαβάνης, Ιστορικός
Ο μητροπολίτης Αμάσειας Γερμανός Καραβαγγέλης ήταν και αυτός αυτόπτης μάρτυρας των τουρκικών θηριωδιών. Όταν πήγε στη Σεβάστεια για να απαλύνει τον πόνο των χιλιάδων φυλακισμένων γνώρισε τα τουρκικά θηρία, τον Ραφέτ Πασά και τον Βαχαδεδίν. Αυτοί είχαν διατάξει τον απαγχονισμό 45 Ρωμιών. Όμως η γυναίκα του Βαχαδεδίν, μαζί με άλλες τουρκάλες, επειδή δεν πρόλαβε το “θέαμα”, διέταξε τούς ζαπτιέδες να ξανακρεμάσουν τα πτώματα πού είχαν κατεβάσει από τις αγχόνες, για να τα δει κρεμασμένα.
Οι χιονισμένες κορυφές του Καυκάσου και η καυτή άμμος της Αραβίας γέμισαν από πτώματα Ρωμιών στρατιωτών. Ελάχιστοι γύρισαν από τα τάγματα θανάτου. Ενας από αυτούς ήταν ο Δημήτριος Τσιρκινίδης:
«Τό Σεπτέμβριο του 1916 με πήραν από το χωριό μου, το Αχτραχμαλού της περιφέρειας Ακ-νταγ-Ματέν, της νοτιότερης πόλης του Πόντου. Μετά από πορεία 35 ημερών και αφού στο δρόμο από τούς 300 πού ξεκινήσαμε υπέκυψαν στην πείνα και στις κακουχίες 70 άτομα, φθάσαμε επιτέλους στο Κοζάτ. Εκεί ξεχώρισαν όσους ήξεραν μία τέχνη και τούς υπόλοιπους, περίπου 150, μάς πήγαν στην πόλη Καρπέρ.
Η κατάστασή μας ήταν άθλια. Τα παπούτσια μας είχαν τρυπήσει και τα δέναμε με σπόγγους, για να τα συγκρατήσουμε. Ήμασταν άπλυτοι και εξαντλημένοι από τις πορείες, αλλά κυρίως από την πείνα. Βρισκόμασταν στο τέλος Οκτωβρίου και το χιόνι άρχισε να πέφτει στην περιοχή. Από το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα κουβαλούσαμε πυρομαχικά κι’ άλλα εφόδια στο στρατό πού πολεμούσε ή επισκευάζαμε τούς δρόμους. Ένα κομμάτι ψωμί και μία νερόβραστη σούπα, δύο φορές την ημέρα, ήταν το φαγητό μας. Κάθε μέρα πέθαινε κάποιος από την εξάντληση ή το ξυλοκόπημα. Πολλές φορές τα παλιά μας τσαρούχια τα ψήναμε στη φωτιά, τα αλατίζαμε και τα τρώγαμε.»
Τα τουρκικά στρατοδικεία στην Αμάσεια εξολόθρευσαν με νομιμοφανείς διαδικασίες δεκάδες χιλιάδες Ρωμιούς του Πόντου. Οι νεότουρκοι διάλεγαν στα θύματα τους ανθρώπους υψηλής μόρφωσης και θέσης, όπως ιερείς, διδασκάλους, τραπεζίτες, εμπόρους, ιατρούς. Κρατούμενοι κατέφθαναν από τα Κοτύωρα, Κερασούντα, Φάτσα, Οινόη, Τραπεζούντα, Πάφρα, Τοκάτη, Κάβζα, Μερζιφούντα και όλοι στοιβάζονταν στη φυλακή. Οι αγχόνες στήνονταν στην πλατεία και χωρίς καμία καθυστέρηση εκτελούνταν οι αποφάσεις τού στρατοδικείου οι οποίες ήταν τελεσίδικες. Για παράδειγμα αναφέρω την απόφαση δικαστηρίου (20 Αυγούστου 1921) πού έστειλε στην αγχόνη 115 Ελληνες από την Αμισό, τό Αλατσάμ και την Πάφρα επειδή είχαν ελληνικά φρονήματα (Γιουνάν φικριντέ). Ο δολοφονός – δικαστής Εμίν βέης έστειλε στην αγχόνη τούς κάτωθι:
Πλάτων Αϊβαζίδης πρωτοσύγκελος, Αντώνιος Ανανιάδης επίτροπος Εκκλησίας, Αντώνιος Τσινόγλου, Πλάτων Γελκεντζόγλου καπνέμπορος, Ιωάννης Μαυρίδης καπνέμπορος, Λάζαρος Αρζόγλου καπνέμπορος, Θεμιστοκλής Ιορδανίδης γραμματέας Μητροπόλεως, Περικλής Κουγιουμτζόγλου, Πελοπίδας Επιφανίδης ιατρός, Ηλίας Χαριτίδης ιατρός, Γιάγκος Ιορδανίδης δικηγόρος, Θεογένης Ενφιετζόγλου έμπορος, Νικόλαος Τεολόγλου έμπορος, Παύλος Παυλίδης, Σωκράτης Σκεντέρογλου, Σπύρος Δερμιτζόγλου, Δημήτριος Παπάζογλου, Γεώργιος και Πλάτων Γελκετζόγλου, Μιχαήλ Αντώνογλου και πλήθος άλλων χριστιανών με ελληνικά φρονήματα. Ερήμην καταδικάστηκε ο μητροπολίτης Αμάσειας Γερμανός Καραβαγγέλης.
«Υπό την ένοχον αδιαφορίαν της χριστιανικής Δύσεως εν έτει 1453 έπεσεν η Κωνσταντινούπολις και εν έτει 1461 η Τραπεζούς και κατεστράφη ολόκληρος ακμαίος πολιτισμός. Τη ενόχω συνεργασία δύο μεγάλων χριστιανικών Δυνάμεων της Δύσεως, της Γερμανίας και της Αυστρίας, κατα τα έτη 1914-1918 εσφάγη υπό των Νεοτούρκων ολόκληρον έθνος το Αρμενικόν και εκατονταδες χιλιάδων Ελλήνων βιαίως απεσπάσθησαν από των εστιών αυτών και απέθανον εν τη εξορία.
Τη ενόχω συνεργασία των συμμαχικών χριστιανικών Δυνάμεων της Δύσεως κατα τα έτη 1919-1922 το εθνικόν κίνημα των τούρκων του Μουσταφά Κεμάλ πασά συνεπλήρωσε το έργον των Νεοτούρκων και κατα εκατονταδες απηγχονίζοντο Έλληνες κληρικοί και πρόκριτοι του Πόντου, ενώ χιλιάδες άλλαι στρατευσίμων νέων κατεδικάζοντο εις τον δια πείνης, και των ταλαιπωριών θάνατον εν τη εξορία. Και επήλθε κατα Αύγουστον του 1922 η Μικρασιατική καταστροφή και επηκολούθησαν εν έτει 1923 η ανταλλαγή των πληθυσμών και η εντεύθεν ερήμωσις Πόντου, Μικράς Ασίας, Θράκης και η καταστροφή ολοκλήρου χριστιανικού πολιτισμού»
Χρύσανθος Μητροπολίτης Τραπεζούντος
«Τραγική όντως περιπέτεια υπέστη η Σταυροπηγιακή μονή Βαζελώνος. Τη 22 Απριλίου 1916 ο τούρκος ταγματαρχης του σταθμού “Καλογέρ Χανί”, περιέζωσε ταύτην δι’ αποσπάσματος… διαταξας τούς ενοίκους όπως εντός τεσσάρων ωρών εγκαταλείψωσιν την Μονήν και αναχωρήσωσιν εις τό εσωτερικόν της περιφέρειας Αργυρουπόλεως…
Ευθύς δέ μετα την έξωσιν αυτών, στίφη τούρκων στρατιωτών, συμμοριτών, χωρικών και γυναικοπαίδων, επιδράμοντα ήρξαντο νά λεηλατώσι την μονήν. Άπασα η κινητή περιουσία αυτής αφηρέθη, τό θησαυροφυλάκειον απεγυμνώθη καθ’ ολοκληρίαν, τό αρχειοφυλάκειον απετεφρώθη μεθ’ όλων των εν αυτώ κειμηλίων: Χρυσόβουλων, κωδίκων, χειρογράφων, ευαγγελίων και λοιπών βιβλίων, ο ναός εσυλήθη αι βιβλιοθήκαι διηρπάγησαν και τέλος το πάν εν τη Μονή κατεστράφη.
Μετα την συμπλήρωσιν της λεηλασίας οι επιδρομείς μετέβαλον την Μονήν εις τόπον σφαγής, ακολασίας και αγριοτήτων. Συλλαμβάνοντες εις τα δάση ωδήγουν εις την Μονήν γυναίκας και παρθένους, τας οποίας βιάζοντες κτηνωδώς πρότερον αποκεφάλιζον έπειτα, προς τούτοις και πολλούς άνδρας εφόνευσαν. Ούτω μεταξύ άλλων εφονεύθησαν εντός της Μονής οι εκ του χωρίου Θέρσας: Παναγιώτης Ιορδάνογλου, Γεώργιος Γερινόγλου, ιερεύς Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος μετά της συζύγου αυτού και η Δέσποινα Τσιρονίδου. Η τελευταία αύτη συλληφθείσα μετά των άλλων εντός του δάσους εγυμνώθη και ητιμάσθη υπό εννέα βδελυρών συμμοριτών διατρηθείσα είτα τό στήθος διά ξίφους…» Μαύρη Βίβλος Πατριαρχείου
Οι εκκλησιές μας και τα μοναστήρια μας όχι μόνο βεβηλώθηκαν, όχι μόνο «μαγαρίστηκαν» αλλά αποτέλεσαν τόπους φρικτών μαρτυρίων γιά τούς δυστυχείς Ρωμιούς. Ιδού ένα ακόμα δείγμα της ανεκτικότητας και πολυπολιτισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας:
«Με πολλά βάσανα επιτέλους φτάσαμε στην Κερασούντα. Η πόλη ήταν γεμάτη από ρακένδυτους πρόσφυγες που έφευγαν από την τρομοκρατία των Τούρκων της υπαίθρου και συγκεντρώνονταν στις πόλεις. Εκεί, στην Κερασούντα, μας προειδοποίησαν οι συμπατριώτες μας ότι μαζεύουν όλους, και τους μεν μεγάλους τους κλείνουν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για να τους εξορίσουν κάθε φορά που συμπλήρωνε ο αριθμός των 250 ατόμων, τους δε μικρούς τους οδηγούν με μικρά καΐκια σ΄άγνωστα μερη.
Στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου δεν συμπληρώθηκε σχεδόν ποτέ ο αριθμός 250, γιατί εκεί χωρίς φαγητό, χωρίς νερό, μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες, σε λίγες μέρες πέθαιναν οι περισσότεροι. Με τα ίδια μας τα μάτια είδαμε εγώ και ο αδελφός μου να μεταφέρουν τα παιδιά λίγο παρά έξω από την Κερασούντα κι εκεί να τα παραδίδουν στους άγριους Τσέτες αντάρτες. Αυτοί τα άρπαζαν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους πάνω στα μεγάλα βράχια της ακτης. Ηταν Νοέμβριος του 1916.» Αφήγηση Ευριπίδη Τσιρκινίδη, 15 Αυγούστου 1962
Ο δημοσιογράφος Νικόλαος Καπετανίδης μέσα από την γραφίδα του αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία του Πόντου. Ήταν παλληκάρι, ήταν πατριώτης, ήταν αγωνιστής. Ο παράτολμος δημοσιογράφος δεν προσκύνησε και μάλιστα είχε προβλέψει τη μοίρα του, αφού σε επιστολή πού είχε στείλει σε φίλο του, είχε γράψει: “Nά ξέρεις ότι τό κεφάλι μου δεν στέκεται καλά στούς ώμους μου. Χαλάλι όμως γιά την πατρίδα.” Και πράγματι ο Νίκος Καπετανίδης………….έχασε τό κεφάλι του:
«Όταν ο πρόεδρος Εμίν μπέης του ανέγνωσε το κατηγορητήριον, ότι επεδίωκε την ανεξαρτησία του Πόντου, ο Τραπεζούντιος δημοσιογράφος Νίκος Καπετανίδης, τον διέκοψε:
- Όχι, κύριε πρόεδρε! Εγώ ήθελα την απ’ ευθείας ένωσιν του Πόντου με την Ελλάδα!…
Κάτω απ’ τον ίσκιο της αγχόνης χρειαζόταν θάρρος υπεράνθρωπο για να μπορεί να μιλά έτσι. Αγωνιστής όμως άφοβος, αληθινός και συνεπής με τα γραφτα του μεχρι την έσχατη ώρα, ψυχή μέχρι τα τρίσβαθά της ελληνική, αντίκρυσε τον θάνατο με καταφρόνια. Στα τελευταία γράμματα που έστελνε σπίτι του έγραφε:
«Θα μάθετε από τους ολίγους που θα περισωθούν ότι μήτε το θάρρος μήτε η ψυχραιμία μ’ εγκατέλειψαν ως την τελευταία μου στιγμή… Εν τούτοις η ψυχή μου βαρύτατα πενθεί διότι σας αφήνω για πάντα… Τέτοιος θάνατος σαν τον δικό μου είναι ωραίος, δοξασμένος… Γι’ αυτό μη λυπηθήτε… Εσύ, μανούλα μου, εγκαρτέρησε. Ετίμησα τα στήθια σου και τ’ όνομά σου με τον θάνατό μου… Ο θάνατος είναι τιμή για όλους μας. Θαρσείτε και καρτερείτε, μια φορά κανείς πεθαίνει…».
Το κατηγορητήριο που τον οδήγησε στην αγχόνη ανέφερε τα «ελληνικά φρονήματα του» – γιουνάν φριγκριντέ – και «διότι εσκέπτετο και ενήργει μετ’ άλλων να ιδρύσουν την Δημοκρατίαν του Πόντου». Η τελευταία του κραυγή όταν ανέβηκε στην αγχόνη ήταν:
- Ζήτω η Ελλάς! Έτσι ηρωικά και περήφανα πέθανε ο άφοβος δημοσιογράφος. Η εκτέλεσή του όπως και των άλλων διαλεχτών Τραπεζουντίων, έκανε βαθύτατη αίσθηση ακόμα και στους Τούρκους της πόλης μας, σε τέτοιο σημείο μάλιστα, ώστε όταν ζητήθηκε απ’ τα δικαστήρια της Αμάσειας να σταλούν εκεί κι όσοι άλλοι είχαν εργαστεί για την ανεξαρτησία του Πόντου ή ήσαν απλώς ύποπτοι, οι τούρκικες αρχές απάντησαν: «Δεν έχομε εδώ άλλους επαναστάτας». Γή του Πόντου – Δημήτρης Ψαθάς
Τα μέλη Αμερικανικής Επιτροπής Βοηθημάτων μεταξύ των οποίων, ο ταγματάρχης Γόουελ, ο ιατρός Μάρι Ουάρντ και η Ισαβέλα Χάρλεϋ διευθύντρια ορφανοτροφείου, που είχαν φτάσει μέχρι το Χαρπούτ, συνέταξαν μια έκθεση για τις τουρκικές φρικαλεότητες. Στην έκθεση ανέφεραν ότι τον Οκτώβριο του 1921 έφθασαν στό Χαρπούτ μόνο 5.000, από τούς 30.000 Πόντιους πού είχαν ξεκινήσει την πορεία θανάτου. Ένας Αμερικανός υπάλληλος μέτρησε κατά την διαδρομή 1.500 πτώματα, τα οποία έγιναν βορά των σκύλων και γυπαετών, αφού οι Τούρκοι απαγόρευαν την ταφή τους. Σύμφωνα πάντα με την έκθεση του ταγματάρχη οι γυναίκες πέρασαν τρομερά μαρτύρια, αφού τις βίαζαν μέχρι νά ματώσουν, τις παράταγαν μισοπεθαμενες στους δρόμους, ενώ πολλοί Τούρκοι έπαιρναν κορίτσια γιά τα χαρέμια τους.
«Κατόπιν ανεκδιηγήτων μαρτυρίων έφθασαν δι’ ιστιοφόρου εις Μήδειαν την 8ην Μαίου 1922, προερχόμενοι εκ Πάφρας, 21 Έλληνες Πόντιοι. Οι μάρτυρες ούτοι, φυγόντες εκ της κολάσεως εκείνης, μετα τρομεράν οδύσσειαν, έφθασαν δια Μηδείας εις Κωνσταντινούπολη και παρεδόθησαν εις τους Αγγλους. Οι Τούρκοι εζήτουν επιμόνως να τους παραλάβουν, χαρακτηρίζοντες αυτούς ως ληστάς, αν και μεταξύ αυτών ευρίσκοντο γυναίκες και παιδιά. Ούτοι διηγήθησαν τας φρικώδεις καταστροφάς της Πάφρας.
Εκ των 266 Ελληνικών χωρίων της περιοχής, 80 είχαν καεί μέχρι της στιγμής εκείνης, εις δε τα υπόλοιπα εγκαταστάθηκαν Τούρκοι αφού ο ελληνικός τους πληθυσμός είχε εκτοπισθή. Εκ των σφαγέντων προκρίτων της Πάφρας ανέφερον τους αδελφούς Γεώργιον και Πλάτωνα Γελγκεντζόγλου, Ιωάννην Μακρίδην και Γεώργιον Χατζηαντώνογλου, τον Αλέκον Ορτουλόγλου, την Γιοβανήν Ντανόγλου εκ Σαμψούντος, τον Αλέκον Αχτίρογλου και Κώσταν Τσινέκογλου μετα του αδελφού του Ανέστη. Περί τας 500 παρθένοι υπέστησαν τα πάνδεινα υπό του θηριώδους διοικητού Πάφρας Τζεμάλ Βέη δια να αναγκασθούν να εξομώσουν. Όσαι αντέστησαν διεσκορπίσθησαν κατά αγέλας πανταχού όπου και όλαι απωλέσθησαν. Όλα τα άρρενα παιδία τραγικώτατα εσφάγησαν». Σύγχρονος Γενική Ιστορία του Πόντου – Γ. Κ. Βαλαβάνης
Παρατίθεται η επιστολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου προς την Κοινωνία των Εθνών, η οποία εστάλη στις 13 Νοεμβρίου 1921:
«Όσον δήποτε βαρύς και αν υπήρξεν ο τουρκικός ζυγός δια μέσου των αιώνων ουδέποτε οι Χριστιανοί της Τουρκίας εξετέθησαν εις μεγαλειτέρας καταστροφάς, ειμή υπό το επαναστατικόν καθεστώς του Μουσταφά Κεμάλ. Οι Τούρκοι της σήμερον προσπαθούσι να πραγματοποιήσωσι δια των ερημώσεων, σφαγών και βιαίων εξισλαμίσεων το εθνικιστικόν των πρόγραμμα, το οποίον δεν κατώρθωσαν να φέρουν εις πέρας οι πρόγονοί των κατα τον 16ον αιώνα.
Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον επεθύμει να δώση επακριβή εικόνα της καταστάσεως εν τη χώρα, αι Κεμαλικαί όμως αρχαί, πλήξασαι τους διαφόρους κατά τόπους θρησκευτικούς αρχηγούς των Ελληνικών Κοινοτητων εν Μικρά Ασία απεξένωσαν τούτο πάσης επικοινωνίας μετ’ αυτών. Εν τούτοις πληροφορίαι άλλων αξιόπιστων πηγών επιτρέπουν να σχηματίση τις ιδέαν των φοβερών Τουρκικών θηριωδιών εναντίον των Ελλήνων και εις αυτά τα πλέον απομεμακρυσμενα σημεία του εσωτερικού. Ούτω:
Εις τας επισκοπάς του Πόντου και τας επισκοπάς της Αγκύρας, της Καισαρείας, του Ικονίου, της Ηλιουπόλεως, της Πισσιδείας και της Φιλαδελφείας πάντες οι Έλληνες από 15 μεχρις 70 ετών εξετοπίσθησαν εις Βαν Βιτλίς, Διαρβεκήρ, Ερζερούμ και Μαμουρέτ-ουλ-Αζίζ και μάλιστα υπό περιστάσεις, αι οποίαι επέφερον τον θάνατον εις τους περισσοτέρους εξ αυτών.
Περί τα τέλη του παρελθόντος Ιουνίου και αρχάς Ιουλίου καραβάνια Ελλήνων, εξορισθέντων κατά χιλιάδας απεδεκατισθησαν υπό των συνοδών των. Χιλιάδες εξ αυτών εφονεύθησαν πλησίον του Κοβάκ, εις το Τσιουμπούς Χαν, εις Τσακαλή επί του όρους Μαμούρ Δάγ.
Επτά ιερείς της περιφερείας Πάφρας Αλάτσαμ εσταυρώθησαν. Ο ιερεύς του χωρίου Τέπετσηκ υπέστη την ιδίαν τύχην. Ο επίσκοπος Ζήλωνος Ευθύμιος απέθανεν εις τας φυλακάς εν Αμασεία (κατ’ άλλους δηλητηριασθείς). Ο Έλλην αρχιεπίσκοπος και ο Αρμενιος τοιούτος του Ικονίου εξωρίσθησαν εις Ερζερούμ. Ο επίσκοπος Αριστείας Ιερόθεος απήχθη προς άγνωστον κατεύθυνσιν.
Ο Μουσταφά Κεμάλ ίδρυσε τα δικαστήρια της Ανεξαρτησίας, άτινα δεν παύουν από του να καταδικάζουν αδιακόπως τους Χριστιανούς και ιδιαιτέρως τους Έλληνας, τους εξασκούντας επιρροήν παρά τοις ομοφύλοις των.
Τον Σεπτέμβριον και τον Οκτώβριον παιδία 15 και 12 ακόμη ετών όλης της περιφερείας Σινώπης μετεφέρθησαν εις το εσωτερικόν. Εν Πάφρα, Λαοδικεία, Τσαρσαμπά, Αλάτσαμ, Καβάκ, Κάβζα, Μερζιφούν, Κιρκ, Χαρμάν, Μεσσουδιέ, Νίκσαρ, Έρπαα και πολλά άλλα μερη εφονεύθησαν πάσαι αι γυναίκες και τα παιδιά. Παρόμοια εγκλήματα έλαβον χώραν εις την επισκοπήν Ροδοπόλεως ως και εις την επισκοπήν Ικονίου. Δύναταί τις να κρίνη περί της εκτασεως των καταστροφών πληροφορούμενος ότι 338 χωρία της περιφερείας Αμασείας κατεστράφησαν δια πυρός και σιδήρου.
Ιδού εν ολίγοις ο απολογισμός της μεχρι σήμερον φρικώδους καταστασεως των Χριστιανών της Ανατολίας, τον οποίον το Οικουμενικόν Πατριαρχείον φέρει εις γνώσιν της Κοινωνίας των Εθνών με την ελπίδα ότι θα προκαλέση την προσοχήν ταύτης προς σωτηρίαν των εναπολειφθέντων αδελφών ημών».
***********************
Η 19 Μαΐου αποτελεί ημέρα μνήμης και αιωνίου πένθους για τον Ελληνισμό…………πηγή: http://www.agiasofia.com

Xείλων
Αναρτήθηκε από babis στις 4:57 μμ

http://churchgoc.org/pnoi/196/1.html

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΥ KURT KOCH ΠΡΟΜΗΝΥΟΥΝ ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΜΕ ΤΗΝ «ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΣΥΝΟΔΟ»
Κάτω από: Θεολογία (Ορθόδοξη) καί Ζωή — ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ at 4:56 μμ on Τετάρτη, Φεβρουαρίου 1, 2012

ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΣΤΑΛΗ

Επί τέλους οι μάσκες έπεσαν τοῦ κ. Βαρθολομαίου με την επίσπευση τῆς λεγομένης «Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου». Η πρόοδος τῆς παναιρέσεως τοῦ Οικουμενισμοῦ δεν μπορεί να επιτευχθή από πλευράς Οικουμενικοῦ Πατριαρχείου από Μεικτή Επιτροπή Ορθοδόξων και Καθολικῶν αλλά από Πανορθόδοξο Σύνοδο, είπε ο παπικός καρδινάλιος Kurt Koch σε συνέντευξή του, πού αποκαλύπτει τά σχέδια τοῦ κ. Βαρθολομαίου.
Ως εκ τούτου χρειάζεται αφύπνιση τῶν ορθοδόξων επισκόπων προς αποφυγή τῆς προδοσίας τῆς Ορθοδόξου Πίστεως από οικουμενιστάς επισκόπους και πατριάρχας, με τον εκτός Αποστολικῆς Διαδοχῆς αιρετικό Πάπα πού δεν έχει καμμία θέση στην Μία Ορθόδοξη Εκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως.

Η ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ KURT KOCH:

Aπό rorate.nl (μεταφράσθηκε απο τα Ολλανδικά):

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Καρδινάλιος Kurt Koch:

«Μόνο Πανορθόδοξος Σύνοδος μπορει να προωθήσει τον διάλογο Καθολικών-Ορθοδόξων»

Αναρτήθηκε από την σύνταξή μας την Τετάρτη 18 Γενάρη 2012 στις 0:05

Πόλη του Βατικανού (RKnieuws.net) (ΡωμαιοΚαθολικάΝέα.net) – Η Διεθνής Μεικτή Επιτροπή της Καθολικής και της Ορθοδόξου Εκκλησίας έφθασε σε ένα πολύ δύσκολο σημείο. Τούτο είπε ο Ελβετός Καρδινάλιος Kurt Koch, πρόεδρος του Ποντιφικού Συμβουλίου για την Προώθηση της Ενότητας τῶν Χριστιανῶν, σε συνέντευξή του στο πρακτορείο ειδήσεων SIR. Σύμφωνα με τον καρδινάλιο, ο θεολογικός διάλογος μεταξύ των δύο χριστιανικών ομολογιών, μόνο μπορεί να προωθηθεί αν λάβει χώρα μία Πανορθόδοξος Σύνοδος.
Ο Καρδινάλιος Κοχ είπε επίσης ότι οι σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη είναι πολύ καλές και οι σχέσεις με τη Μόσχα πολύ βελτιωμένες. «Ωστόσο πρέπει να παραδεχτούμε ότι όσον αφορά την Μεικτή Διεθνή Επιτροπή εφθάσαμε σε ένα πολύ δύσκολο σημείο», είπε ο καρδινάλιος, ο οποίος εκφράζει τη λύπη του για τίς δυσκολίες στο διάλογο με τους Ορθοδόξους.

Η Μεικτή Επιτροπή δεν έχει συμφωνήσει γιά ένα κοινό έγγραφο σχετικά με το ρόλο του Πάπα στην κοινωνία της Εκκλησίας. Η πρόοδος στόν Οικουμενισμό θα εξαρτηθεί από την Πανορθόδοξο Σύνοδο, δήλωσε ο καρδινάλιος.

http://rorate.nl/nieuws/nws.php?id=69664
Share on email 1

© 2012 ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΥ KURT KOCH ΠΡΟΜΗΝΥΟΥΝ ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΜΕ ΤΗΝ «ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΣΥΝΟΔΟ»

Ο Όσιος Μάρκος ο Ασκητής και Θαυματουργός (5 Μαρτίου)

Ήταν Αθηναίος και έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. Στην Αθήνα έλαβε αξιόλογη μόρφωση, και μαζί με την επίδοση του στην ελληνική φιλοσοφία διακρίθηκε και στη μελέτη των αγίων Γραφών. Κατόπιν αναχώρησε από την Αθήνα και πήγε στην Αντιόχεια. Εκεί τον έφερε ή μεγάλη φήμη του αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου, κοντά στον όποιο και μαθήτευσε. Παρέμεινε μέσα στην κοσμική κοινωνία, καταρτίζοντας τον εαυτό του τελειότερα στη σπουδή και τη γνώση των ανθρωπίνων πραγμάτων μέχρι του τεσσαρακοστού έτους της ηλικίας του. Έπειτα αποσύρθηκε σε μια μικρή κοινοβιακή συντροφιά, όπου διακρίθηκε για τη φιλάδελφη και προσεκτική συμπεριφορά του. Έγραψε αρκετά συγγράμματα, από τα όποια σώζονται μόνο μερικοί λόγοι και επιστολές, καθώς και συμβουλευτικές πραγματείες. Είναι δε τόση ή πρακτικότητα και ή ωφέλεια τους, ώστε ελέχθη για τον συγγραφέα τους, ότι: "Πάντα πώλησαν και Μάρκον αγόρασαν". Να όμως, και μερικά από τα πολύτιμα παραγγέλματα του: "Προτιμότερον, λέγει, να σε βλάπτουν οι άνθρωποι παρά να σε εξουσιάζουν οι δαίμονες. ο απλούς, αλλά ταπεινόφρων άνθρωπος είναι σοφότερος από τους σοφούς. Όποιος ενθυμείται τα προηγούμενα σφάλματα του, προφυλάσσεται από τα μέλλοντα. Εάν δεν υπέστης θλίψεις να μη νομίζεις. ότι έχεις άρετήν. Διότι δεν είναι τίποτε ό,τι φύεται μέσα εις την άνεσιν".

.... Ὅποιος παρακολουθεῖ τά πράγματα καί συνειδητοποιεῖ τί γίνεται, διαπιστώνει ὅτι ὄχι μόνον ὁ Χριστόδουλος, ἀλλά μία ὁλόκληρη οἰκουμενιστική «Σύναξις τῶν Προκαθημένων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου», ἠσχολήθη μέ ἡμᾶς. Ἰδού τί ἀπεφάσισαν οἱ οἰκουμενισταί «Προκαθήμενοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου» καί τί διεμήνυσαν εἰς ὅλον τόν κόσμον, τά Χριστούγεννα τοῦ 2000, εἰς τήν Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας, ὅπου παρών ἦτο καί ὁ Χριστόδουλος καί ἴσως καί εἰσηγητής τῆς σχετικῆς διατυπώσεως. Εἰς τήν παράγραφον 10 τοῦ Μηνύματός των γράφουν οἱ οἰκουμενισταί Προκαθήμενοι: «Ἐξ’ ἴσου ἀπαράδεκτος καί καταδικαστέα δέον νά θεωρηθῆ πᾶσα διάσπασις τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας ἐπί προφάσει τηρήσεως ἐθίμων καί παραδόσεων, ἤ δῆθεν προασπίσεως τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας. Ὡς μαρτυρεῖ ἡ ὅλη ζωή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ διαφορά περί τά ἔθιμα οὐδόλως ἐμποδίζει τήν εὐχαριστιακήν κοινωνίαν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἐνῶ ἡ τήρησις τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Πίστεως διασφαλίζεται διά τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, τό ὁποῖον ἀνέκαθεν ἐν τῆ Ἐκκλησία ἀπετέλει τόν ἔσχατον κριτήν περί θεμάτων πίστεως».
Εἰς τήν συνέχειαν ὅταν ὁ κ. Χριστόδουλος ἐπέστρεψεν εἰς Ἑλλάδα καί ἐνημέρωσε τούς Ἱερεῖς του διά τήν πορείαν τοῦ διαλόγου μετά τῶν παλαιοημερολογιτῶν «διά τήν ἔνταξίν των εἰς τήν Ἐκκλησίαν», ἐρωτηθείς ὑπό τῶν Κληρικῶν του «εἰς ποῖον σημεῖον εὑρίσκεται ὁ διάλογος μέ τούς παλαιοημερολογίτας» ἀπήντησε: «Μέ τούς Φλωρινικούς ἔχουμε φθάσει σέ ἕνα καλό σημεῖο ..., μέ τούς Ματθαιϊκούς φέρνουν ἐμπόδια ὁ Κήρυκος καί ὁ Γκουτζίδης, ἀλλά ἐλπίζομεν ὅτι θά ξεπεραστοῦν...». Όλίγον ἀργότερον, ὁ κ. Χριστόδουλος βλέπων πόσον δύσκολον ἦτο αὐτό, τό ὁποῖον ἐπεδίωκε, ἤτοι «ἡ πλήρης ἔνταξις τῶν παλαιοημερολογιτῶν», ἤλλαξε γνώμην. Ἐνῶ εἰς τήν διατριβήν του κατηγορεῖ καί τήν χειροτονίαν τοῦ Ἀκακίου καί τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971 ὡς ὑπερορίως καί παρανόμως γενομένας, διότι οἱ παλαιοημερολογῖται ὤφειλον νά θέσουν τό πρόβλημά των εἰς τήν Μητέρα των Ἐκκλησίαν, δηλαδή τήν νεοημερολογιτικήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, καί νά μή κάμουν τό «λάθος» νά μεταβοῦν εἰς Ἀμερικήν, τώρα (γύρω στό 2003) ἤλλαξε γνώμην καί δηλώνει εὐκαίρως ἀκαίρως, ὅτι «αἱ χειροτονίαι τῶν Παλαιοημερολογιτῶν αἱ ὁποῖαι προέρχονται ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς εἶναι ἀναγνωριστέαι, «ἀρκεῖ οἱ παλαιοημερολογῖτες νά δεχθοῦν τήν ἔνταξίν των εἰς τήν Ἐκκλησίαν». Ταῦτα ἐγράφησαν κατά καιρούς εἰς τάς Ἐφημερίδας, ἀναφέρω ὅμως καί μίαν ακόμη μαρτυρίαν, ἀπό τήν ὁποίαν βεβαιώνεται, ὅτι ὁ Χριστόδουλος μετ’ ἐπιμονῆς ἠσχολεῖτο μέ τούς παλαιοημερολογίτας καί ἐπεδίωκε τήν ὑπαγωγήν των εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν. Γράφει τό Φλωρινικό περιοδικό «ΠΟΙΜΕΝΙΚΟΣ ΑΥΛΟΣ»: «Διά τήν ἱστορίαν ἀναφέρομεν καί τό ἑξῆς: Κατά τόν Ἰούνιον τοῦ 2003, ὀ ὑπεύθυνος τοῦ ἰδιαιτέρου Γραφείου τοῦ κ. Χριστοδούλου, ἐκάλεσεν ἐκ μέρους τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἀντιπρόσωπον τῆς Μονῆς Θεογεννήτορος Αὐλῶνος, τήν Μοναχήν Κεχαριτωμένην, ἡ ὁποία ἐκ περιεργείας μᾶλλον καί κατόπιν ἡμετέρας ἀδείας, ἐπεσκέφθη τόν κ. Χριστόδουλον. Ὁ δέ κ. Χριστόδουλος, ἐν μέσω πολλῶν φιλοφρονήσεων διά τήν ἐλαχιστότητά μου, συνωμίλησε ἐπί δίωρον μαζί της ὁμνύων καί κοπτόμενος, ὅτι «ἐγώ τόν Γέροντα Μητροπολίτην σας τόν δέχομαι ἄνευ χειροτονίας, διότι εἶναι ἰσχυροτάτη ἡ χειροτονία του καί ἀναμφισβήτητος ἡ Ἀποστολική Διαδοχή πού φέρει, ὡς χειροτονηθείς ἐκ τῶν Διασποριτῶν Ρώσων, μέ τήν σύμψηφον μάλιστα τοῦ Προκαθημένου των (σημ. τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Βιταλίου), ἀρκεῖ νά προσχωρήση εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Μητροπολίτης Ὁ Αὐλῶνος καί Βοιωτίας Ἄγγελος» (Δέν εχω τήν ακριβή παραπομπήν. Καθ’ ἡμᾶς αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού ὁ ἀπό Πειραιῶς ψευδαρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Νικόλαος, δέν ἠθέλησε ποτέ νά καταδικάση τό βλάσφημον Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα, βάσει τοῦ ὁποίου ἐθεωρήθη ὑπό τῶν Δικαστικῶν Ἀρχῶν νόμιμος καί Κανονικός Ἐπίσκοπος καί ὡς ἔχων ἰσχυράν τήν χειροτονίαν, διότι «ἐχειροτονήθη παρά τῶν χειροθετηθέντων ὑπό τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς».

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ
ΙΔΟΥ Η ΛΥΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ: "ΟΛΟΙ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΣΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΙΟΥΣΗ"

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ
ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ - ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ἐκδίδεται εἰς τά πλαίσια τῶν ἐνημερωτικῶν ἀπογευματινῶν συνάξεων - ὁμιλιῶν εἰς Μητροπολιτικόν Ναό Ἁγ. Δημητρίου Ἀχαρνῶν, (κάθε Κυριακή ) Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα (κάθε Δευτέρα) καί Ἁγίας Αἰκατερίνης Κορωπί (κάθε Τετάρτη). Τηλ. 210.6020176, 210.2466057 καί 210. 7643909. Δύναταί τις νά παρακολουθήση τήν σειράν τῶν τευχῶν τῆς Ἐνημερώσεως καί εἰς τήν Ἰστοσελίδα: churchgoc.org ἤ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ


ΤΕΥΧΟΣ 252 ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2008

Η ΚΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΝ
«ΛΥΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ»

Ἀπόσπασμα ἀπό μίαν ἐνημερωτικήν ἀπαντητικήν
ἐπιστολήν τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς εἰς ἀναγνώστην τῆς Ἰστοσελίδος

Α.Π. Ε/62 Ἐν Κορωπίω 23 Ἀπριλίου 2008 (Ε.Η.)

Ὅλοι γνωρίζομεν, ὅτι σκοπόν τῆς ζωῆς του ὁ ἤδη ἀποθανών νεοημερολογίτης Ἀρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος εἶχε θέσει τήν «λὐσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ», καί ὅτι τήν λύσιν ταύτην ἐπεδίωκε μέ τήν ὁλοκληρωτικήν ἐξαφάνισιν τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς), ἡ ὁποία θά ἐπήρχετο μέ τήν οἰκουμενιστικήν ἕνωσιν μετά τῶν Φλωρινικῶν καί τήν ὑπαγωγήν ὅλων εἰς τόν νεοημερολογιτισμόν καί δι’ αὐτοῦ τήν συγχώνευσιν εἰς τό «χωνευήρι»τοῦ πανθρησκειακοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ὁ μόνος ὁ ὁποῖος ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἐξέφραζε «διαφορετικήν ἄποψιν» ἦτο ὁ μοναχός Μάξιμος καί τό μετ’ αὐτοῦ παρασυνοδικόν κατεστημένον, ὁ ὁποῖος διά νά «ἀποδείξη» ὅτι «ὁ Κήρυκος λέει φαντασίες» ὑπεστήριζεν ὅτι «ὁ Χριστόδουλος δέν ἀσχολεῖται μέ μᾶς». Τήν ἄποψιν ταύτην μοῦ ὑπενθύμισε ἀναγνώστης τῆς ἰστοσελίδος, πρός τόν ὁποῖον εἰς προσωπικήν μου ἐπιστολήν ἀπήντησα: «Θά συμφωνοῦσα μέ τήν ἄποψιν τοῦ μον. Μαξίμου, ὑπό τήν ἔννοιαν ὅμως, ὅτι ὁ Χριστόδουλος ὡς ἅριστος διπλωμάτης καί καλός ἐπικοινωνιολόγος, εὑρῆκε τά κατάλληλα πρόσωπα, Σακαρέλλο, Σακκᾶ, Κάτσουρα καί Μάξιμο καί τούς ἐπεφόρτισε νά ἀσχοληθοῦν ἐκεῖνοι μέ τήν διάλυσιν τῶν Ματθαιϊκῶν καί τήν ὑπαγωγήν των ὑπό τόν Νεοημερολογιτισμόν. Πρός τί λοιπόν νά ἀσχοληθεῖ ὁ ἴδιος»;

Ἰδού ἕνα ἀπόσπασμα τῆς ἐπιστολῆς μου, τήν ὁποίαν δημοσιεύω καί εἰς τήν ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ τῆς ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ:
«.... Ἀπό τό 1998, ἤρχισεν, ὡς γνωστόν ὁ νέος διάλογος μετά τῶν Φλωρινικῶν διά τοῦ ὁποίου ἐπεδιώκετο, οὐχί ἡ κατά Θεόν ἕνωσις, ἀλλά ἡ ἐξάρτησις τῆς Ἀποστολικῆς μας Διαδοχῆς ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς μέσω τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971 (τήν ὁποίαν ὡς γνωστόν οὐδέποτε ἀπεδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος) καί κατόπιν ἡ ἕνωσις μετά τῶν Φλωρινικῶν (βάσει τῶν Ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων Πειραιῶς 54/76 καί Δράμας 46/91) καί ἐν συνεχεία ἡ ὑπαγωγή τῶν παάιοημερολογιτῶν ὑπό τόν Νεοημερολογιτισμόν ὡς παλαιοημερολογιτῶν οὐνιτῶν διά τήν «λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ». Αὗται ἦσαν αἱ προτάσεις καί τά σχέδια τοῦ μόλις τότε ἀναδειχθέντος εἰς «Ἀρχιεπίσκοπον» Ἀθηνῶν κ. Χριστοδούλου. Ἡ ἐλαχιστότης μου εὐθύς μόλις διεπίστωσα ὅτι τόν νέον τοῦτον θεολογικόν διάλογον κατευθύνει, ἐκ τῶν παρασκηνίων, ὁ νεοημερολογιτισμός, κατήγγειλα τήν προδοσίαν, καί ὡς Πρόδερος τῆς ἡμετέρας Ἐπιτροπῆς τοῦ Διαλόγου, διεχώρισα τήν θέσιν μου καί ἐδήλωσα ὅτι δέν συμφωνῶ μέ τήν ἐπιδιωκομένην «παρωδίαν διαλόγου», ὅπως ἐχαρακτηρίσθη καί κατηγγέλθη καί ὑπό ἄλλων. Ἀποτέλεσμα νά δεχθῶ καταιγισμόν ὕβρεων καί συκοφαντιῶν, ἐγγράφως καί προφορικῶς. Ἡ κυριωτέρα κατηγορία ἦτο ὅτι ἡ ἀνάμειξις τοῦ κ. Χριστοδούλου εἰς τόν διάλογον τοῦτον καί γενικώτερα εἰς τά θέματα τῶν παλαιοημερολογιτῶν, ἦτο ψεῦδος τό ὁποῖον παρήγαγεν «ἡ φαντασία τοῦ Κηρύκου», ἐνῶ κατά τόν μον. Μάξιμο «Ὁ Χριστόδουλος δέν ἀσχολεῖται μέ τούς Ματθαϊκούς. Σιγά νά ἀσχοληθεῖ ὁ Χριστόδουλος μαζί μας».
Ὅποιος ὅμως παρακολουθεῖ τά πράγματα καί συνειδητοποιεῖ τί γίνεται, διαπιστώνει ὅτι ὄχι μόνον ὁ Χριστόδουλος, ἀλλά μία ὁλόκληρη οἰκουμενιστική «Σύναξις τῶν Προκαθημένων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου», ἠσχολήθη μέ ἡμᾶς. Ἰδού τί ἀπεφάσισαν οἱ οἰκουμενισταί «Προκαθήμενοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου» καί τί διεμήνυσαν εἰς ὅλον τόν κόσμον, τά Χριστούγεννα τοῦ 2000, εἰς τήν Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας, ὅπου παρών ἦτο καί ὁ Χριστόδουλος καί ἴσως καί εἰσηγητής τῆς σχετικῆς διατυπώσεως. Εἰς τήν παράγραφον 10 τοῦ Μηνύματός των γράφουν οἱ οἰκουμενισταί Προκαθήμενοι: «Ἐξ’ ἴσου ἀπαράδεκτος καί καταδικαστέα δέον νά θεωρηθῆ πᾶσα διάσπασις τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας ἐπί προφάσει τηρήσεως ἐθίμων καί παραδόσεων, ἤ δῆθεν προασπίσεως τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας. Ὡς μαρτυρεῖ ἡ ὅλη ζωή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ διαφορά περί τά ἔθιμα οὐδόλως ἐμποδίζει τήν εὐχαριστιακήν κοινωνίαν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἐνῶ ἡ τήρησις τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Πίστεως διασφαλίζεται διά τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, τό ὁποῖον ἀνέκαθεν ἐν τῆ Ἐκκλησία ἀπετέλει τόν ἔσχατον κριτήν περί θεμάτων πίστεως».
Εἰς τήν συνέχειαν ὅταν ὁ κ. Χριστόδουλος ἐπέστρεψεν εἰς Ἑλλάδα καί ἐνημέρωσε τούς Ἱερεῖς του διά τήν πορείαν τοῦ διαλόγου μετά τῶν παλαιοημερολογιτῶν «διά τήν ἔνταξίν των εἰς τήν Ἐκκλησίαν», ἐρωτηθείς ὑπό τῶν Κληρικῶν του «εἰς ποῖον σημεῖον εὑρίσκεται ὁ διάλογος μέ τούς παλαιοημερολογίτας» ἀπήντησε: «Μέ τούς Φλωρινικούς ἔχουμε φθάσει σέ ἕνα καλό σημεῖο ..., μέ τούς Ματθαιϊκούς φέρνουν ἐμπόδια ὁ Κήρυκος καί ὁ Γκουτζίδης, ἀλλά ἐλπίζομεν ὅτι θά ξεπεραστοῦν...».
Όλίγον ἀργότερον, ὁ κ. Χριστόδουλος βλέπων πόσον δύσκολον ἦτο αὐτό, τό ὁποῖον ἐπεδίωκε, ἤτοι «ἡ πλήρης ἔνταξις τῶν παλαιοημερολογιτῶν», ἤλλαξε γνώμην. Ἐνῶ εἰς τήν διατριβήν του κατηγορεῖ καί τήν χειροτονίαν τοῦ Ἀκακίου καί τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971 ὡς ὑπερορίως καί παρανόμως γενομένας, διότι οἱ παλαιοημερολογῖται ὤφειλον νά θέσουν τό πρόβλημά των εἰς τήν Μητέρα των Ἐκκλησίαν, δηλαδή τήν νεοημερολογιτικήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, καί νά μή κάμουν τό «λάθος» νά μεταβοῦν εἰς Ἀμερικήν, τώρα (γύρω στό 2003) ἤλλαξε γνώμην καί δηλώνει εὐκαίρως ἀκαίρως, ὅτι «αἱ χειροτονίαι τῶν Παλαιοημερολογιτῶν αἱ ὁποῖαι προέρχονται ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς εἶναι ἀναγνωριστέαι, «ἀρκεῖ οἱ παλαιοημερολογῖτες νά δεχθοῦν τήν ἔνταξίν των εἰς τήν Ἐκκλησίαν».
Ταῦτα ἐγράφησαν κατά καιρούς εἰς τάς Ἐφημερίδας, ἀναφέρω ὅμως καί ἑτέραν μαρτυρίαν, ἀπό τήν ὁποίαν βεβαιώνεται, ὅτι ὁ Χριστόδουλος μετ’ ἐπιμονῆς ἠσχολεῖτο μέ τούς παλαιοημερολογίτας καί ἐπεδίωκε τήν ὑπαγωγήν των εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν. Γράφει τό Φλωρινικό περιοδικό «ΠΟΙΜΕΝΙΚΟΣ ΑΥΛΟΣ»: «Διά τήν ἱστορίαν ἀναφέρομεν καί τό ἑξῆς: Κατά τόν Ἰούνιον τοῦ 2003, ὀ ὑπεύθυνος τοῦ ἰδιαιτέρου Γραφείου τοῦ κ. Χριστοδούλου, ἐκάλεσεν ἐκ μέρους τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἀντιπρόσωπον τῆς Μονῆς Θεογεννήτορος Αὐλῶνος, τήν Μοναχήν Κεχαριτωμένην, ἡ ὁποία ἐκ περιεργείας μᾶλλον καί κατόπιν ἡμετέρας ἀδείας, ἐπεσκέφθη τόν κ. Χριστόδουλον. Ὁ δέ κ. Χριστόδουλος, ἐν μέσω πολλῶν φιλοφρονήσεων διά τήν ἐλαχιστότητά μου, συνωμίλησε ἐπί δίωρον μαζί της ὁμνύων καί κοπτόμενος, ὅτι «ἐγώ τόν Γέροντα Μητροπολίτην σας τόν δέχομαι ἄνευ χειροτονίας, διότι εἶναι ἰσχυροτάτη ἡ χειροτονία του καί ἀναμφισβήτητος ἡ Ἀποστολική Διαδοχή πού φέρει, ὡς χειροτονηθείς ἐκ τῶν Διασποριτῶν Ρώσων, μέ τήν σύμψηφον μάλιστα τοῦ Προκαθημένου των (σημ. τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Βιταλίου), ἀρκεῖ νά προσχωρήση εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Μητροπολίτης Ὁ Αὐλῶνος καί Βοιωτίας Ἄγγελος».
Καθ’ ἡμᾶς αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού ὁ ἀπό Πειραιῶς ψευδαρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Νικόλαος, δέν ἠθέλησε ποτέ νά καταδικάση τό βλάσφημον Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα, βάσει τοῦ ὁποίου ἐθεωρήθη ὑπό τῶν Δικαστικῶν Ἀρχῶν νόμιμος καί Κανονικός Ἐπίσκοπος καί ὡς ἔχων ἰσχυράν τήν χειροτονίαν, διότι «ἐχειροτονήθη παρά τῶν χειροθετηθέντων ὑπό τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς».
Περαιτέρω ἐδῶ εὑρίσκεται καί τό βαθύτερον νόημα τῆς περί «λάθους» δηλώσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, ὅσον ἀφορἀ «τούς χειρισμούς εἰς τό θέμα τῆς χειροθεσίας». Ἐδῶ εὑρίσκεται καί ἡ ἑρμηνεία τῶν λόγων τῆς παραιτήσεως τοῦ ἰδίου ὑπέρ τοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου, ὡς ἀναγνωριζομένου ὑπό τῆς Πολιτείας δι’ Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος. Ἐνταῦθα πρέπει νά σημειωθεῖ ὅτι ὡς ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ κειμένου τῆς μηνύσεως τήν ὀποίαν ὑπέβαλε ὁ νεοημερολογίτης Πειραιῶς Χρυσόστομος Ταβλαρουδάκης, ἕνας ἀπό τούς μάρτυρας κατηγορίας πού ἐπροτάθησαν ἦτο καί ὁ τότε Ἀρχιμ. Χριστόδουλος. Ἡ δέ «καταδίκη τῆς χειροθεσίας» παρά τῶν Νικολαϊτῶν, δέν ἦτο ἄλλο τι παρά ἡ ἐπιβεβαίωσις τῆς ἀπόψεως ὡρισμένων ἡμετέρων, ἀλλά προπάντων τῶν Φλωρινικῶν καί τῶν Νεοημερολογιτῶν, ὅτι τώρα «ὅλοι εἴμεθα ἀπό χειροθετημένους» καί ἑπομένως τό θέμα τῆς «ὑποδικίας» τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, εἶναι εἰς τάς χεῖρας τοῦ κ. Χριστοδούλου. Διά τούς ἀποροῦντας ἤ ἀμφιβάλλοντας δι’ αὐτήν τήν θέσιν παρακαλοῦμε νά διερωτηθοῦν καί νά ἀπαντήσουν μόνοι των εἰς τόν ἑαυτόν των: «Διατί οἱ Νικολαῖται ἄφησαν ἐκτός καταδίκης τά Ἀπαλλακτικά Βουλεύματα 54/76 καί 46/91». Καί ἄν θέλουν καί τήν ἀπάντησιν: Εἶναι αὐταπόδεικτον, ὅτι ἐκεῖνοι πού τούς συνέταξαν αὐτήν τήν Ἐγκύκλιον, δέν τούς ἄφησαν νά προβοῦν εἰς μίαν τοιαύτην πράξιν (καταδίκης καί τῶν Ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων) διότι οἱ Φλωρινικοί καί οἱ νεοημερολογῖται τά ἤθελαν ὡς ντοκουμέντα (ἀποφάσεις δικαστηρίων γάρ, κατά τόν π. Νεόφυτον) διά νά μᾶς ἀναγνωρίζουν. Ἀντιλαμβάνεσθε, ἀγαπητέ, ποῦ ἐστιάζεται τό παιχνίδι τῆς προδοσίας καί τῆς ὑποκρισίας;
Καί ἔτερον ντοκουμέντο ὅτι ὁ Χριστόδουλος παρηκολούθει ἐκ τοῦ σύνεγγυς τά πράγματα καί τά κατηύθυνε. Πρίν μεταβῆ εἰς τό Μαϊάμι, ἐδέχθη διά καθαρά ὑπηρεσιακούς ἱατρικούς λόγους, τήν ἐπίσκεψιν προσώπου τό ὁποῖον τοῦ ἐδήλωσεν ὅτι ἀκολουθεῖ τήν Ὁμολογία τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου, τήν ὁποίαν σήμερον συνεχίζει ὁ Ἐπίσκοπος Κήρυκος. Καί ὁ Χριστόδουλος φανερά ἐνωχλημένος ἐδήλωσεν: «Ναί διαβάζω τά περιοδικά σας, παρακολουθῶ ...». Δηλαδή, καί ἠσχολεῖτο μέ ἡμᾶς ὁ Χριστόδουλος καί παραησχολεῖτο, ἀφοῦ πέραν τῶν ἀνωτέρω, εἶχε ἀπεσταλμένους του ἀνάμεσά μας, διά νά κατευθύνουν τά πράγματα ἐκεῖ πού ἤθελεν αὐτός, ἀλλά καί πρώην δικούς μας ἀνθρώπους, πρώην Ὀρθοδόξους, οἱ ὁποῖοι ἀπηρνήθησαν τήν Πίστιν, τούς ἔκαμε πειθήνια ὄργανά του καί τούς εἶχεν εἰς τό περιβάλλον του. Αὐτός κατηύθυνε τά γεγονότα τήν τελευταίαν δεκαετίαν (τό ὀρθώτερον ἀπό τό 1969) μέχρι καί τήν τελευταίαν «βιαστικήν»καί καθαρά σκόπιμον κίνησιν τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Νικολάου διά τήν ψευδοκαθαίρεσίν μου, διότι ἔπρεπε ἡ «συνείδησίς» τοῦ κ. Χριστοδούλου νά ἀναπαυθῆ ὅτι «τό ἔργον του ὡλοκληρώθη». Τό ἐδήλωσεν ἄλλωστε ὁ ἴδιος εἰς τάς ἐφημερίδας, ὅτι παρακαλεῖ τόν Θεό νά τόν ἀφήσει νά ὁλοκληρώση τό ἔργον του. Καί ἡ «ὁλοκλήρωσις τοῦ ἔργου του» ὅπως καθ’ ἡμᾶς προκύπτει, εἶναι ἡ «λύσις τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ». Καί πράγματι «ὡλοκληρώθη τό ἔργον του», ἀφοῦ κατώρθωσε νά δημιουργήση μίαν ἀκόμη σχισματοαίρεσιν (τοῦ Νικολάου) μυστικῶς ἀλλά οὐσιαστικῶς ὑποτεταγμένη εἰς τόν νεοημερολογιτισμόν καί νά «βγῆ ἐκ τοῦ μέσου» τό «ἐμπόδιον διά τήν λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ προβλήματος», δηλαδή ὁ Ἐπίσκοπος Κήρυκος.
Ἀλλά ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δέν ἄφησε νά ἀφανισθῆ τό μικρόν ποίμνιον. Δέν ἄφησε τούς προδότας νά παρασύρουν τούς πάντας εἰς τήν προδοσίαν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. «Αἱ πῦλαι τοῦ ἅδου οὐ κατίσχυσαν τῆς Ἐκκλησίας», διότι αὕτη ὡς τό ‘Εσφαγμένον Ἀρνίον, τό Ὀποῖον «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήση», «δέχεται τραύματα, ἀλλ’οὐ καταπίπτει, κλυδωνίζεται ἀλλ’ οὐ καταποντίζεται». Ἡ Ἐκκλησία ἀείποτε καί νῦν «πολεμουμένη νικᾶ» καί ὅσον πολεμεῖται «τοσοῦτον λαμπροτέρα καθίσταται».
... Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, θά συμφωνοῦσα μέ τήν ἄποψιν τοῦ μον. Μαξίμου, ὅτι ὁ «Χριστόδουλος δέν ἠσχολεῖτο μέ ἡμᾶς», μόνον ὑπό τήν ἔννοιαν ὅτι ὁ Χριστόδουλος ὡς ἅριστος διπλωμάτης εὑρῆκε τά κατάλληλα πρόσωπα (Σακαρέλλο, Σακκᾶ, Κάτσουρα καί Μάξιμο) νά ἀσχοληθοῦν μέ τούς Ματθαιϊκούς, ἤτοι μέ τήν διάλυσίν τους. Καί ἀφοῦ αὐτοί ἔκαναν καλά τήν ἀποστολή τους, διατί νά ἠσχολεῖτο ὁ Χριστόδουλος. Ἄλλωστε εῑχε νά ἀσχοληθεῖ πρῶτα μέ τόν Πάπα καί τήν πανθρησκεία τοῦ ἀντιχρίστου ἀπό τήν ὁποίαν δέν ἠθέλησε ποτέ νά ἐξέλθη ...»

Μετ΄ εὐχῶν
+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
Κήρυκος

Amen.gr | Ειδήσεις - Εκκλησίας Γενέθλια - Amen.gr - Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων - Η τελευταία λέξη στην προσευχή σας, η πρώτη στην ενημέρωσή σας

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΙΝ εις http://kirykos.livejournal.com/751553.html


Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΟΥ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ, ΕΣΕΙΣ;
IP Address: 178.146.12.179
ΕΚΕΙΝΟΣ (Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ) ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΟΥ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ, Η ΝΕΑ ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ, ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΠΟΙΟΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ; ΕΧΟΥΝ, ΕΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΩ, ΚΑΜΜΙΑΝ ΣΧΕΣΙΝ ΜΕ ΤΟΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΗΝ ΜΑΤΘΑΙΟΝ, ΤΟΝ ΚΤΗΤΟΡΑ ΤΩΝ ΜΟΝΩΝ ΚΑΙ ΣΤΥΛΟΝ ΑΚΛΟΝΗΤΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ;

Και εκείνος μέν (ο Νικόλαος) καλά κάνει και ενεργεί ουτω διότι είναι υποχρεωμένος εκ του νόμου του Κράτους,του οποίου ειναι υπάλληλος και εναντι τού Χριστοδούλου καί της Συνόδου του, οι οποίοι τού ανέθεσαν τήν "λύσιν τού παλαιοημερολογιτικού" της περιοχής του, ως του πλέον ικανου, καί διότι εκεί ειναι "τό Κέντρον τού παλαιού ημερολογίου", αξίζει δέ νά υπογραμμισθεί οτι εκεί πού αλλοι εχρησιμοποίησαν τον υποκόπανον του χωροφύλακος (ανεδείχθησαν και μάρτυρες μεταξύ των διωκομένων Ορθοδόξων) ουτος εχει τρόπο να πλησιάζει με το δόλωμα της αγάπης καί νά κερδίζει μέ τήν διπλωματίαν. Μέσα εις αυτά τά πλαίσια ο ιδιος εκινήθη καί εις τίς Αχαρνές, οταν ητο Τοποτηρητής, οπου καί εώρτασε δύο τρείς φορές τήν Κοίμησιν της Θεοτόκου μέ τό παλαιόν εις τόν Νεοημερολογιτικόν (μαλλον ουνιτικόν) Ναόν της Παναγίας Σουμελά Αχαρνών. Ερωτάται ομως η σημερινή, Διοίκησις της Μονής Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης, αυτήν τήν οποίαν ανεγνώρισαν καί εγκατέστησαν τά Δικαστήρια: Αυτά παρέλαβαν από τον γέροντα και κτήτορα των Μονών, τον Πρόμαχον της Ορθοδοξίας και Νέον Ομολογητήν άναδειχθέντα εις τους χαλεπούς τούτους καιρούς, Ματθαίον τον ασκητήν, Επίσκοπον Βρεσθένης και Αρχιεπίσκοπον Αθηνών; (Δέν ερωτω τί παρέλαβον από τόν δεύτερον Κτήτορα της Μονής, οπως τόν θεωρούσαμε ολοι, ητοι τόν Αρχιεπίσκοπον Ανδρέαν διότι εις τά δυσμάς τού βιου του αλλοι διοικούσαν, ο ιδιος μή δυνάμενος νά πράξη διαφορετικά υπέγραφε μόνον τίς αποφάσεις των αλλων). Μήπως ο αγιος εκείνος Ιεράρχης Ματθαίος ιδρυσε τάς Ιεράς Μονάς διά να παραδοθούν … εν καιρω εις τους Νεοημερολογίτας καί ουχί διά να γίνουν φυτώρια, κάστρα και προμαχωνες της Γνησίας Ορθοδοξίας, όπως και πράγματι ανεδείχθησαν, προπάντων εν καιρω διωγμών; Με ποίον δικαίωμα, λοιπόν, τάς παρέδωσαν είς τον Οικουμενισμόν, παλαιοημερολογιτικόν και Νεοημερολογιτικόν; Επανέρχομαι στα λόγια του βουλευτή, πού ανέφερα σε άλλο σχόλιο. Τά επαναλαμβάνω και τώρα, διότι μπορεί να προβληματίσουν τινάς. Διότι εκείνος μίλησε για την πατρίδα, η οποία καταστρέφεται και την δημοκρατία, η οποία καταρρακώνεται, ενώ ουτοι μπορούν αν θέλουν να τά εφαρμόσουν για την Ορθοδοξία, η οποία πολύ χειρότερα προδίδεται….Ιδού αυτή η δήλωσις: «Κύριοι συνάδελφοι, εάν δεν κάνουμε μέτωπο απέναντι στην παράδοση της χώρας, (νόει παράδοσι της Ορθοδοξίας στον Οικουμενισμό) θα είμαστε υπεύθυνοι και τό Γουδή δεν θα μας χωράει όλους. Τώρα πρέπει να πούμε «όχι». Σας καλώ όλους σε μια συστράτευση για να προστατεύσουμε την πατρίδα μας και να προστατεύσουμε τη δημοκρατία".

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΕΥΚΟΒΟΥΝΟΓΙΑΤΡΙΣΣΗΣ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ
IP Address: 178.146.12.179
ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΕΥΚΟΒΟΥΝΟΓΙΑΤΡΙΣΣΗΣ; ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΣ ΠΟΙΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΜΟΔΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΖΗ ΤΑΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΕΥΚΟΒΟΥΝΟΓΙΑΤΡΙΣΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΜΟΝΩΝ ΚΑΙ ΝΑΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Η ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΥΝΕΚΡΟΤΗΣΕ ΚΑΙ ΔΙΑΙΤΗΤΙΚΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ, Η ΤΗΣ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗΣ, ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΑΠΕΦΑΝΘΗ ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟΝ ΚΑΙ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΠΑΡΕΔΟΘΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΕΑΝ ΔΙΟΙΚΗΣΙΝ; ΕΡΩΤΩ: ΜΗΠΩΣ ΠΡΟΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΘΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ ΕΙΣ ΤΑΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΑΣ ΠΑΡΕΔΟΘΗ ΑΜΑΧΗΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ - ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΝ;

Δεν γράφω διά την τελευταίαν απόφασιν των Δικαστηρίων υπέρ της νέας Διοικήσεως της Μονής Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης, διότι η απόφασις αυτή είναι συνέχεια και συνέπεια της δικαστικής αποφάσεως η οποία ειχε ληφθεί από πολλών ετων κατόπιν πολλών υπαναχωρήσεων εις την Ομολογίαν και ενόχων καί προδοτικών συμβιβασμών εν τη πίστει. Κατά τήν Δικαστικήν αυτήν απόφασιν, η οποία απέρριψεν τό Διαιτητικόν διά τήν Μονήν Δικαστήριον της Ιεράς Συνόδου της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, ΑΡΜΟΔΙΑ ΔΙΑ ΤΗΝ "ΔΙΑΙΤΗΣΙΑΝ" εις τήν Ιεράν Μονήν Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης καί κατά συνέπειαν καί εις ολας τάς Μονάς καί τούς Ναούς της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, ειναι ΟΥΧΙ Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΑΛΛΑ Η ΤΗΣ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΙΑΥΤΗ. Και συνωδά αυτης της αποφάσεως εδοθη υπό της Νεοημερολογιτικής Συνόδου (Χριστοδούλου) εντολή εις τον Μεσογαίας καί Λαυρεωτικής Νικόλαον, ως τόν επιχώριον Επίσκοπον η αρμοδιότης νά λύση τό παλαιοημερολογιτικόν της περιοχής καί εις τόν οποίον η αδελφότης της Μονής παρέδωσε τό Καταστατικόν καί σημειωθήτω ειχεν αποστείλει καί εκπρόσωπόν της εις την ενθρόνισίν του (δείγμα ότι αυτον αναγνωρίζει ως Προιστάμενόν Της Επίσκοπον, καί ουχί τόν Ορθόδοξον Μητροπολιτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικής Κήρυκον.... Ηδη δέ η κατόπιν Αποφάσεως των Δικαστηρίων αναλαβούσα τήν "εξουσίαν" (η εξουσία την ενδιέφερε οχι η Ορθοδοξία) νέα Διοίκησις της Μονής, εξεδίωξε, οπως πληροφορούμεθα καί τάς 40 - 50 Μοναχάς πού δέν εδέχοντο τήν "εξουσίαν" των, διά νά καθαρίση τό τοπίον, καί νά εισέλθη εις τήν Μονήν "μετά βαίων καί κλάδων" ο Νεοημερολογίτης Μεσογαίας Νκόλαος, ο οποίος διά να ετοιμάσει 'από τήν πλευρά του ευρύτερα το εδαφος, εδήλωσεν (όπως ανεγνώσαμε εις τό διαδίκτυον) εις επίσημον εκδήλωσιν, οτι: «Δεν πειράζει να ακολουθεί κάποιος το παλαιόν, αρκεί να ανήκει στην Εκκλησία» και Εκκλησίαν ασφαλώς εννοεί το νομικόν πρόσωπον δημοσίου δικαίου εις το οποίον ανήκει. Όπως ακριβώς εκανε και με άλλην παλαιοημερολογιτικήν Μονήν της περιοχής του, οπου εορτάζει τήν ονομαστικήν του εορτήν μέ τό "παλαιόν"!!!