?

Log in

Previous 10

Sep. 29th, 2016

ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ


Ανανεώθηκε14 Σεπτεμβρίου 2016 00:06

Σαν σήμερα το 1814 ιδρύθηκε η «Φιλική Εταιρεία»

Σαν σήμερα το 1814 ιδρύθηκε η «Φιλική Εταιρεία»

Το 1814, ανήμερα της ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, ιδρύθηκε στην Οδησσό, από τους Νικόλαο Σκουφά, Εμμανουήλ Ξάνθο και Αθανάσιο Τσακάλωφ, η «Φιλική Εταιρία».

Η μέρα επιλέχτηκε συμβολικά για να «πάρουν δύναμη», όπως συνήθιζαν να λένε.

Στα πλαίσια του διακαούς πόθου για αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και με σαφή την επίδραση των μυστικών εταιρειών της Ευρώπης, συναντιούνται το 1814 στην Οδησσό τρεις Έλληνες και αποφασίζουν τη σύσταση μιας αυστηρά συνωμοτικής οργάνωσης, η οποία θα προετοίμαζε τον ξεσηκωμό όλων των Ελλήνων.

Ο λόγος για τους: Εμμανουήλ Ξάνθο, Νικόλαο Σκουφά και Αθανάσιο Τσακάλωφ. Τέταρτο μέλος της, μυήθηκε ο Αντώνιος Κομιζόπουλος από τη Φιλιππούπολη.

Επίσης από τα πρώτα μέλη που μυήθηκαν ήταν και ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος (και μάλιστα κατά ορισμένες πηγές συνιδρυτής, πριν τον Ξάνθο που μυήθηκε αργότερα).

Οι Φιλικοί αφού μυούνταν στην Εταιρεία έδιναν όρκο πίστης και επικοινωνούσαν με κώδικες, ψευδώνυμα και συνθηματικές λέξεις.«Ο μυστικός χαρακτήρας της εξηγεί εν μέρει τον περιορισμένο και αμφίσημο χαρακτήρα των τεκμηρίων που άφησε πίσω της».

Η πορεία ανάπτυξης της Φιλικής είναι εντυπωσιακή. Το διάστημα 1814-1816 τα μέλη της αριθμούν περίπου 20. Ως τα μέσα του 1817 αναπτύσσεται κυρίως μεταξύ των Ελλήνων της Ρωσίας και της Μολδοβλαχίας, αλλά και πάλι τα μέλη της δεν υπερβαίνουν τα 30. Όμως, από το 1818 σημειώνονται αθρόες μυήσεις.

Κατά το 1820 εξαπλώνεται σε όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας και τις περισσότερες ελληνικές παροικίες του εξωτερικού. Χιλιάδες υπολογίζονται οι μυημένοι, μολονότι είναι γνωστά μόνο 1096 ονόματα. Τους πρώτους μήνες του 1821 τα μέλη της αριθμούν δεκάδες χιλιάδες. Η οργάνωση είχε υπερβεί τα ίδια της τα όρια.

Στις γραμμές της συσπειρώνονται κυρίως έμποροι και μικροαστοί, αλλά και Φαναριώτες και κοτζαμπάσηδες και κληρικοί, πρόσωπα που θα διαδραματίσουν αγωνιστικό ρόλο (θετικό ή αρνητικό) στον αγώνα για την ανεξαρτησία, όπως οι οπλαρχηγοί Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αναγνωσταράς, ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος (Παπαφλέσσας), οι Φαναριώτες Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και Νέγρης, οι μεγαλοκαραβοκύρηδες Κουντουριώτηδες, οι μεγαλοκoτζαμπάσηδες Ζαΐμης, Λόντος, Νοταράς, ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός κ.ά.

Πηγή πληροφοριών: wikipedia

(no subject)

Αγία Ευφημία

Βίος και πολιτεία της Αγίας και Μεγαλομάρτυρος  Ευφημίας


Η  Αγία Ευφημία έζησε κατά τούς χρόνους του Διοκλητιανού καί ήθλησε τό έτος 303. Κατήγετο από την Χαλκηδόνα. Ήτο θυγάτηρ του περιφανούς και πλουσίου Συγκλητικού Φιλόφρονος και της ευσεβούς και φιλοπτώχου Θεοδοσιανής. Η  Αγία επαιδαγωγήθη «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου»  διό ηγάπησε τόν Χριστό , την παρθενίαν και την μετά ζήλου ομολο­γίαν του Χριστού.

O ανθύπατος της  Ανατολής Πρίσκος εχων συγ­κάθεδρον τον φιλόσοφον και ιερέα του Άρεως  Απελ­ιανόν, εκήρυξε,  κατά την απόφασιν και εντολήν του Διοκλητιανού, διωγμόν κατά των Χριστιανών εις την Ανατολήν. Κατά την εορτήν του ψευδωνύμου Θεού Άρεως εζήτησε άπαντες οι κάτοικοι να  προσέλθουν εις την εορτήν. Όσoι δεν θα προσήρχοντο θα ετιμωρούντο με φοβερά κολαστήρια. Οι χριστιανοί καθ' ομά­δας εκρύπτοντο άλλοι εις οικίας και άλλοι εις ερημι­κάς περιοχάς. Ή Αγία  Ευφημία  ηγείτο μιας τοιαύτης ομάδος στηρίζουσα τούς πιστούς διά του φλογερού λόγου της.

Συνελήφθη η Αγία μετά των τεσσαράκοντα εννέα μελών της ομάδος της. Εις την πρόσκλησιν του Πρί­σκου νά θυσιάσουν εις τό είδωλον του Άρεως η Αγία και η  ομάδα της ηρνήθησαν με τόλμην και παρρη­σίαν, από την απάντησίν των εθυμώθη ο Πρίσκος και έδωκεν εντολήν να  δέρουν επί είκοσι ημέρας τους Αγίους και να τους φυλακίσουν. Μετά τας είκοσι ημέρας εδοκίμασε και πάλιν να πείσει τούς μάρτυρας να θυσιάσουν. Μετά την αρνησίν των, τους έδειραν τόσον, ώστε κατεπονήθησαν οι δέροντες στρατιώται. Τότε τούς λοιπούς μάρτυρας ο Πρίσκος έκλεισεν εις την φυλακήν, την δε Αγίαν προσεπάθησε να την πεί­σει να θυσιάσει. Μετά την άρνησίν της και την ομολο­γίαν της πίστεώς της εις τον Χριστόν την έβαλον εις τον τροχόν και έτσι κατεκόπτετο όλον το σώμα της Αγίας. Κατά το μαρτύριόν της η Αγία προσηύχετο διαρκώς. Μετά το πέρας της προσευχής της θαυμα­τουργικώς ελύθη από τον τροχόν και αποκατεστάθη τέλειον και υγιές το σώμα της. Εν συνεχεία  ερρίφθη η Αγία εις πυρακτωμένην κάμινον. Οι προεστώτες των υπηρετών Σωσθένης και Βίκτωρ ηρνήθησαν να ρίψουν την Αγίαν εις την κάμινον, διότι έβλεπον να ίνστανται παρά το πλευρόν της Αγίας δύο φοβεροί άν­δρες, οι οποίοι απειλούσαν ότι  θα διασκορπίσουν το πυρ. Ο Σωσθένης και ο Βίκτωρ ομολόγησαν τον Χρι­στόν και εμαρτύρησαν.  Προσευχηθείσα  η  Αγία ερρί­φθη εις την κάμινον. Η φλόξ δεν ήγγισε την Αγίαν, αλλά διεσκορπίσθη έξω της καμίνου και έκαυσε πολλούς.

Ο Πρίσκος υπέβαλε την  Αγίαν εις νέον μαρτύ­ριον. Εκτύπωv την Μάρτυρα με οξείς λίθους και σί­δηρα αιχμηρά και έτσι κατεκόπη και κατεξεσχίσθη το σωμά της. Και πάλιv θαυματουργικώς αποκατεστά­θη υγιής. Ακολούθως ερρίφθη η Αγία εις  μεγάλην δε­ξαμενήv, όπου ύπηρχον σαρκοβόρα θηρία της θαλάσ­σης. Τα θηρία όχι μόνον δεv έβλαψαv την Αγίαν, αλ­λά και τηv εβάσταζοv επάνω των. Έπειτα έβαλοv την Μάρτυρα εις λάκκον με σουβλιά. Και εκείθεν εξήλ­θεν αβλαβής.  Επεχείρησεv ο Πρίσκος να πριονίσει και να καύσει την Αγίαν. Οι οδόντες εστράβωσαν και το πυρ εσβέσθη και ουδέν αύτη έπαθεν. Τέλος ερρί­φθη η Μάρτυς εις θηρία, τα οποία ήλθον πλησίον της προσκυvούντα αυτήv. Επειδή η Αγία προ του μαρτυ­ρίου αυτού ικέτευσε τον Χριστόν vα την αναπαύση πλησίον Του, μία άρκτος τηv εδάγκωσε και ούτω πα­ρέδωκε την αγίαv της ψυχήv εις χείρας του Νυμφίου της.

Χαίροvτες οι γονείς της έθαψαv μετά πάσης τιμής το πάνσεπτόν της λείψανον εις την Χαλκηδόνα και εδόξαζαν τοv Κύριον, διότι ηξιώθησαν της τιμής να έ­χουν τηv θυγατέρα των Μεγαλομάρτυρα της Εκκλη­σίας και πρέσβειράν των πλησίον Του.

O Κύριος ετίμησε την καλλίνικον παρθένον  και μάρτυρα Ευφημίαν με την δωρεάν της αφθαρσίας του πολυάθλου και παρθενικού  της σώματος. Εις την Χαλκηδόνα συνήλθαν οι 630 θεοφόροι Πατέρες το έ­τος 451 συγκροτήσαντες την Αγίαν Τετάρτην Οικου­μενικήν Σύνοδον, επί των ευσεβεστάτων Βασιλέων Μαρκιανού και Πουλχερίας. Ή Σύνοδος αυτή κατεδί­κασε τον αιρετικόν Ευτυχή, όστις εκήρυττε την πλά­νην, ότι ο Χριστός έχει μόνον μίαν φύσιν και μίαν ε­νέργειαν, αυτήv της Θεότητος. Οι Άγιοι Πατέρες εδογμάτισαν την πίστιv της Εκκλησίας, ότι ο Χριστός έχει δύο τελείας φύσεις, θελήσεις και ενεργείας, την θείαν και την ανθρωπίνην, εις μίαν  Yπόστασιν. Είναι δε ηνωμέναι αι δύο φύσεις ατρέπτως, ασυγχύτως,. αναλλοιώτως και αδιαιρέτως. Κατά την ανωτέρω Σύνο­δον οι  Όρθόδοξοι Πατέρες συνέταξαν Τόμον, ο  ο­ποίος περιείχε την πίστιν την αληθή, την οποίαν πά­ντοτε επίστευε και εκήρυττεν η Έκκλησία τσυ Χρι­στού. Επίσης οι αιρετικοί  Μονοφυσίται συνέταξαν ίδιον τόμον, που  περιείχε τας πλάνας των. Τότε ομο­φώνως ορθόδοξοι και αιρετικοί απεφάσισαν να τε­θούν και τα δύο κείμενα επί του στήθους της Αγίας Ευφημίας και ανοίξαντες την λειψανοθήκην έπραξαν ούτως και εσφράγισαν πάλιν ταύτην. Ότε δε ήνοιξαν την θήκην, εύρον τον Τόμον των Ορθοδόξωv εις τας χείρας αυτής και των αιρετικών Μονοφυσιτών το κεί­μενον εις τους πόδας αυτής. Έτσι η Μεγαλομάρτυς Ευφημία με το έξαίσιον αυτό θαύμα επεκύρωσε και υπέγραψε τον ορθόδοξον Τόμον και διεσάλπισε το Χριστολογικόν δόγμα περί των δύο φύσεων του Χρι­στού μας εις τα πέρατα της οικουμένης και απέδειξε την διδασκαλίαν του Ευτυχούς και των οπαδών του Μονοφυσιτών ως σατανικήν πλάνην.    

Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη θεσσαλονίκη"
Αρχιμ. Νικοδήμου Γ.Αεράκη Ιεροκήρυκος   

ΑΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΦΗΜΙΑ

Αγία Ευφημία

Βίος και πολιτεία της Αγίας και Μεγαλομάρτυρος  Ευφημίας


Η  Αγία Ευφημία έζησε κατά τούς χρόνους του Διοκλητιανού καί ήθλησε τό έτος 303. Κατήγετο από την Χαλκηδόνα. Ήτο θυγάτηρ του περιφανούς και πλουσίου Συγκλητικού Φιλόφρονος και της ευσεβούς και φιλοπτώχου Θεοδοσιανής. Η  Αγία επαιδαγωγήθη «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου»  διό ηγάπησε τόν Χριστό , την παρθενίαν και την μετά ζήλου ομολο­γίαν του Χριστού.

O ανθύπατος της  Ανατολής Πρίσκος εχων συγ­κάθεδρον τον φιλόσοφον και ιερέα του Άρεως  Απελ­ιανόν, εκήρυξε,  κατά την απόφασιν και εντολήν του Διοκλητιανού, διωγμόν κατά των Χριστιανών εις την Ανατολήν. Κατά την εορτήν του ψευδωνύμου Θεού Άρεως εζήτησε άπαντες οι κάτοικοι να  προσέλθουν εις την εορτήν. Όσoι δεν θα προσήρχοντο θα ετιμωρούντο με φοβερά κολαστήρια. Οι χριστιανοί καθ' ομά­δας εκρύπτοντο άλλοι εις οικίας και άλλοι εις ερημι­κάς περιοχάς. Ή Αγία  Ευφημία  ηγείτο μιας τοιαύτης ομάδος στηρίζουσα τούς πιστούς διά του φλογερού λόγου της.

Συνελήφθη η Αγία μετά των τεσσαράκοντα εννέα μελών της ομάδος της. Εις την πρόσκλησιν του Πρί­σκου νά θυσιάσουν εις τό είδωλον του Άρεως η Αγία και η  ομάδα της ηρνήθησαν με τόλμην και παρρη­σίαν, από την απάντησίν των εθυμώθη ο Πρίσκος και έδωκεν εντολήν να  δέρουν επί είκοσι ημέρας τους Αγίους και να τους φυλακίσουν. Μετά τας είκοσι ημέρας εδοκίμασε και πάλιν να πείσει τούς μάρτυρας να θυσιάσουν. Μετά την αρνησίν των, τους έδειραν τόσον, ώστε κατεπονήθησαν οι δέροντες στρατιώται. Τότε τούς λοιπούς μάρτυρας ο Πρίσκος έκλεισεν εις την φυλακήν, την δε Αγίαν προσεπάθησε να την πεί­σει να θυσιάσει. Μετά την άρνησίν της και την ομολο­γίαν της πίστεώς της εις τον Χριστόν την έβαλον εις τον τροχόν και έτσι κατεκόπτετο όλον το σώμα της Αγίας. Κατά το μαρτύριόν της η Αγία προσηύχετο διαρκώς. Μετά το πέρας της προσευχής της θαυμα­τουργικώς ελύθη από τον τροχόν και αποκατεστάθη τέλειον και υγιές το σώμα της. Εν συνεχεία  ερρίφθη η Αγία εις πυρακτωμένην κάμινον. Οι προεστώτες των υπηρετών Σωσθένης και Βίκτωρ ηρνήθησαν να ρίψουν την Αγίαν εις την κάμινον, διότι έβλεπον να ίνστανται παρά το πλευρόν της Αγίας δύο φοβεροί άν­δρες, οι οποίοι απειλούσαν ότι  θα διασκορπίσουν το πυρ. Ο Σωσθένης και ο Βίκτωρ ομολόγησαν τον Χρι­στόν και εμαρτύρησαν.  Προσευχηθείσα  η  Αγία ερρί­φθη εις την κάμινον. Η φλόξ δεν ήγγισε την Αγίαν, αλλά διεσκορπίσθη έξω της καμίνου και έκαυσε πολλούς.

Ο Πρίσκος υπέβαλε την  Αγίαν εις νέον μαρτύ­ριον. Εκτύπωv την Μάρτυρα με οξείς λίθους και σί­δηρα αιχμηρά και έτσι κατεκόπη και κατεξεσχίσθη το σωμά της. Και πάλιv θαυματουργικώς αποκατεστά­θη υγιής. Ακολούθως ερρίφθη η Αγία εις  μεγάλην δε­ξαμενήv, όπου ύπηρχον σαρκοβόρα θηρία της θαλάσ­σης. Τα θηρία όχι μόνον δεv έβλαψαv την Αγίαν, αλ­λά και τηv εβάσταζοv επάνω των. Έπειτα έβαλοv την Μάρτυρα εις λάκκον με σουβλιά. Και εκείθεν εξήλ­θεν αβλαβής.  Επεχείρησεv ο Πρίσκος να πριονίσει και να καύσει την Αγίαν. Οι οδόντες εστράβωσαν και το πυρ εσβέσθη και ουδέν αύτη έπαθεν. Τέλος ερρί­φθη η Μάρτυς εις θηρία, τα οποία ήλθον πλησίον της προσκυvούντα αυτήv. Επειδή η Αγία προ του μαρτυ­ρίου αυτού ικέτευσε τον Χριστόν vα την αναπαύση πλησίον Του, μία άρκτος τηv εδάγκωσε και ούτω πα­ρέδωκε την αγίαv της ψυχήv εις χείρας του Νυμφίου της.

Χαίροvτες οι γονείς της έθαψαv μετά πάσης τιμής το πάνσεπτόν της λείψανον εις την Χαλκηδόνα και εδόξαζαν τοv Κύριον, διότι ηξιώθησαν της τιμής να έ­χουν τηv θυγατέρα των Μεγαλομάρτυρα της Εκκλη­σίας και πρέσβειράν των πλησίον Του.

O Κύριος ετίμησε την καλλίνικον παρθένον  και μάρτυρα Ευφημίαν με την δωρεάν της αφθαρσίας του πολυάθλου και παρθενικού  της σώματος. Εις την Χαλκηδόνα συνήλθαν οι 630 θεοφόροι Πατέρες το έ­τος 451 συγκροτήσαντες την Αγίαν Τετάρτην Οικου­μενικήν Σύνοδον, επί των ευσεβεστάτων Βασιλέων Μαρκιανού και Πουλχερίας. Ή Σύνοδος αυτή κατεδί­κασε τον αιρετικόν Ευτυχή, όστις εκήρυττε την πλά­νην, ότι ο Χριστός έχει μόνον μίαν φύσιν και μίαν ε­νέργειαν, αυτήv της Θεότητος. Οι Άγιοι Πατέρες εδογμάτισαν την πίστιv της Εκκλησίας, ότι ο Χριστός έχει δύο τελείας φύσεις, θελήσεις και ενεργείας, την θείαν και την ανθρωπίνην, εις μίαν  Yπόστασιν. Είναι δε ηνωμέναι αι δύο φύσεις ατρέπτως, ασυγχύτως,. αναλλοιώτως και αδιαιρέτως. Κατά την ανωτέρω Σύνο­δον οι  Όρθόδοξοι Πατέρες συνέταξαν Τόμον, ο  ο­ποίος περιείχε την πίστιν την αληθή, την οποίαν πά­ντοτε επίστευε και εκήρυττεν η Έκκλησία τσυ Χρι­στού. Επίσης οι αιρετικοί  Μονοφυσίται συνέταξαν ίδιον τόμον, που  περιείχε τας πλάνας των. Τότε ομο­φώνως ορθόδοξοι και αιρετικοί απεφάσισαν να τε­θούν και τα δύο κείμενα επί του στήθους της Αγίας Ευφημίας και ανοίξαντες την λειψανοθήκην έπραξαν ούτως και εσφράγισαν πάλιν ταύτην. Ότε δε ήνοιξαν την θήκην, εύρον τον Τόμον των Ορθοδόξωv εις τας χείρας αυτής και των αιρετικών Μονοφυσιτών το κεί­μενον εις τους πόδας αυτής. Έτσι η Μεγαλομάρτυς Ευφημία με το έξαίσιον αυτό θαύμα επεκύρωσε και υπέγραψε τον ορθόδοξον Τόμον και διεσάλπισε το Χριστολογικόν δόγμα περί των δύο φύσεων του Χρι­στού μας εις τα πέρατα της οικουμένης και απέδειξε την διδασκαλίαν του Ευτυχούς και των οπαδών του Μονοφυσιτών ως σατανικήν πλάνην.    

Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη θεσσαλονίκη"
Αρχιμ. Νικοδήμου Γ.Αεράκη Ιεροκήρυκος   

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΔΙΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ

Originally posted by kirykos at ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΔΙΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ
+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ
ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ
ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057

Α.Π. Ε/97 Δ΄ Χαιρετισμοί 2009

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΙΣ

ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ

Τό ἔτος 1989 εἰς τήν σειράν τῶν «ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΣ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» εἴχομεν ἐκδώσει «ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ», ἕν βιβλίον λίαν ἀποκαλυπτικόν, καθό ἐπίκαιρον διά τήν σύγχρονον ἀποκαλυπτικήν ἐποχήν μας. Εἰς τό βιβλίον τοῦτο ἐν εἴδει Πρακτικῶν διηρημένων εἰς 24 κεφάλαια περιγράφονται τά μυστικά σχέδια τῶν Σιωνιστῶν διά τήν παγκόσμιον κυριαρχίαν τοῦ ψευδομεσσία των, ἤτοι τοῦ Ἀντιχρίστου.
Τό βιβλίον τοῦτο προεκάλεσε πολύ ἐνδιαφέρον καί ἐμελετήθη ὑπό πολλῶν, σήμερον δέ ὅτε εὑρισκόμεθα εἰς τόν προθάλαμον ὅπως φαίνεται μιᾶς παγκόσμιας οἰκονομικῆς καί γενικωτέρας κρίσεως, παρουσιάζει ἀκόμη μεγαλύτερον ἐνδιαφέρον. Διότι πράγματι μελετώντας το διαπιστώνει τις ὅτι τίποτα δέν γἰνεται σήμερον σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο, τό ὁποῖον νά μή ἔχει προβλεφθῆ καί νά μήν ἔχη διοργανωθῆ ἀπό τά σκοτεινά κέντρα τῶν Σιωνιστῶν.
Ἤδη πολλοί μᾶς τό ζητοῦν καί διά τοῦτο ἀποφασίσαμε νά τό ἐπανεκδώσωμεν ἀπό τάς «ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ» τῆς Μητροπόλεώς μας. Τό ἐγχεἰρημα τοῦτο εἰς τάς δυσκόλους ἡμέρας καί τήν οἰκονομικήν δυσπραγίαν πού διερχόμεθα ὅλοι, εἶναι ἕν τόλμημα, ἀλλά νομίζομεν ἀναγκαῖον, διότι ἡ ἔκδοσις τῶν «Πρωτοκόλλων» εἶναι σήμερον τά μάλλα ἀπαραίτητος καί ἀναγκαία ὑπέρ ποτε καί ἄλλοτε.
Ἐλπίζομεν εἰς τήν συμπαράστασιν, ἀρωγήν καί ἐνίσχυσιν ὅσων ἀγαποῦν τόν ἀγῶνα καί τήν Ἱεραποστολήν τῆς ἀκαινοτομήτου γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διό ἐάν κάποιος ἐπιθυμεῖ νά ἐνισχύση διά νά ἀχθῆ εἰς πέρας αὐτή ἡ ἔκδοσις, ἤτοι ἄν θέλη νά γίνη δωρητής καί ἀρωγός, ἀς ἀπευθυνθῆ εἰς τό «Κέντρον Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς καί Φιλανθρωπίας», τό ὁποῖον λειτουργεῖ ἐν Παραρτήματι εἰς ὅλους τούς Ναούς τῆς Μητροπόλεώς μας καί ἀς προσφέρη ὅ,τι προαιρεῖται.
Μετ’ εὐχῶν
+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
Κήρυκος

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ, Η ΑΘΕΙΑ

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Η αθεΐα: Το «καύχημα» της εποχής μας - Φώτη Κόντογλου

Η αθεΐα Το «καύχημα» της εποχής μας-Κόντογλου«S.Drekou»Aenai-EpAnastasi
Η αθεΐα: Το «καύχημα» της εποχής μας
Φωτίου Κόντογλου
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

«Ω, άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι!
Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά,
για να αρνηθήτε το θαύμα, την Αλήθεια».

«Νυξ αφεγγής τοις απίστοις, Χριστέ, τοις δε πιστοίς φωτισμός.»

Αθεΐα! Τίτλος μεγάλος και καύχημα για τον σημερινόν άνθρωπο. Όποιος τον αποχτήσει (και για να τον αποχτήσει, φτάνει να χειροτονηθεί μοναχός του άπιστος), γίνεται παρευθύς στα μάτια των άλλων σοφός, κι ας είναι αμόρφωτος, σοβαρός, κι ας είναι γελοίος, επίσημος κι ας είναι αλογάριαστος, υπεράξιος κι ας είναι ανάξιος, επιστήμονας κι ας είναι κουφιοκέφαλος.

Δεν μιλώ για τον άνθρωπο που έχει πόθο να πιστέψει, μα δεν μπορεί, με όλο που κατά βάθος πάντα η αιτία της απιστίας είναι η περηφάνεια, αυτή η οχιά, που κρύβεται τόσο επιτήδεια μέσα στον άνθρωπο, που δεν μπορεί να την καταλάβει.
Όπως και νάναι, οι άνθρωποι που αγωνίζουνται και πολεμάνε με τον άπιστο εαυτό τους, έχουνε όλη τη συμπόνεσή μας. Γι' αυτούς παρακαλούμε, όσοι πιστεύουμε, να τους βοηθήσει ο Θεός να πιστέψουνε, όπως έκανε σε κείνον τον πατέρα που είχε άρρωστο το παιδί του, και παρεκάλεσε τον Χριστό να το γιατρέψει. Και Κείνος του είπε: «Αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σε κείνον που πιστεύει». Και τότε ο πατέρας του παιδιού έκραξε με δάκρυα: «Πιστεύω, Κύριε. Βοήθει μου τη απιστία», δηλαδή «έχω πόθο να πιστέψω, κι εσύ, Κύριε, δυνάμωσέ τον».
Οι άπιστοι, για τους οποίους μιλούμε, δεν είναι τέτοιοι. Όχι μονάχα δεν κλάψανε ποτέ, για να ανοίξουνε με τον πόνο και με τη συντριβή την κλεισμένη πόρτα, την πόρτα της μετανοίας, όπως έκανε εκείνος ο δυστυχισμένος πατέρας που γράφει το Ευαγγέλιο, αλλά μήτε συγκινηθήκανε ποτέ τους, μήτε αισθανθήκανε καμμιά πίκρα για την απιστία τους, μήτε νοιώσανε πως έχουνε γι' αυτό καμμιά ευθύνη, κανένα φταίξιμο. Όλο το φταίξιμο είναι του Θεού, που δεν φανερώνεται μπροστά τους να τους πει: «Ελάτε, ψηλαφήσετέ με, πιάστε με, μιλείστε μαζί μου όπως μιλάτε μεταξύ σας, αναλύσετέ με μέ τη χημεία σας, κομματιάστε με μέ το μαχαίρι της ανατομίας σας, ζυγίστε με, μετρείστε με, ικανοποιήσετε τις άπιστες αισθήσεις σας, χορτάσετε τ' αχόρταγο λογικό σας!».

Αυτοί οι αυτοτιτλοφορούμενοι άπιστοι, σε καιρό που επιδείχνουνε την εξυπνάδα τους, φουσκωμένοι από τον κούφιον αγέρα της περηφάνειας κι' από την πονηρή ευστροφία του μυαλού τους, δεν είναι σε θέση οι δύστυχοι, να νοιώσουνε πόσο ανόητοι και στενόψυχοι φαίνουνται σε κείνους που πιστεύουνε. Γιατί, για να πιστέψουνε, ζητάνε κάποιες αποδείξεις που κάνουνε τον πιστό να τους ελεεινολογεί για την περιορισμένη αντίληψη που έχουνε για το πνεύμα και για τα πνευματικά ζητήματα.
Ο πιστός ξέρει πολύ καλά ως που μπορούνε να φτάξουνε οι διαλογισμοί του άπιστου, γιατί, κι” αυτός, σαν άνθρωπος, τους έχει εκείνους τους λογισμούς, τους λογισμούς της σάρκας, τους λογισμούς τούτου του κόσμου.

Ενώ ο άπιστος είναι ανύποπτος για όσα έχει μέσα του ο πιστός, και για ό,τι βρίσκεται παραπέρα από την πρακτική γνώση του, δηλαδή για τα μυστήρια που είναι κρυμμένα από τα μάτια του, και που γι' αυτό θαρρεί πως δεν υπάρχουνε. Κι από την ανοησία του κορδώνεται, και μιλά με καταφρόνεση για κείνους που είναι σε θέση να νοιώσουνε τη βαθύτερη σύσταση του κόσμου, ενώ αυτός ο δυστυχής είναι τυφλός και κουφός, και θαρρεί πως τ' ακούει όλα και πως τα βλέπει όλα.

Ο πιστός έχει πνευματικά μάτια και πνευματικά αυτιά, καθώς και κάποια «υπέρ αίσθησιν».
Ο άπιστος πώς να πάρει είδηση από 'κείνον τον μυστικόν κόσμο μόνο με τα χονδροειδή μέσα που έχει, δηλαδή με τις σωματικές αισθήσεις; Πώς να πιάσει τα λεπτά κι' αλλόκοτα μηνύματα εκείνου του κόσμου, αφού ο δυστυχής δεν έχει τις κεραίες που χρειάζουνται για να τα πιάσει;
Ο Απόστολος Παύλος γράφει στην Α' προς Κορινθίους επιστολή του, με τον τρόπο που γνωρίζει μονάχα αυτός, για το τι είναι σε θέση να νοιώσει ο πιστός, και τι μπορεί να νοιώσει ο άπιστος: Λαλούμε, λέγει, τη σοφία του Θεού που είναι μέσα σε μυστήριο, και που είναι κρυμμένη, τη σοφία που την προόρισε ο Θεός, πριν από τους αιώνες, για δόξα δική μας, και που δεν τη γνώρισε κανένας από τους άρχοντες τούτου του κόσμου (δηλ. τους σοφούς της κοσμικής σοφίας), και που ξεσκεπάζει αυτά που, κατά τη Γραφή, δεν τα είδε μάτι, και που δεν τ' άκουσε αυτί, και που δεν ανεβήκανε στην καρδιά κανενός ανθρώπου, εκείνα που ετοίμασε ο Θεός για κείνους που τον αγαπούνε. Αλλά σε μας τα φανέρωσε ο Θεός με το Πνεύμα του το άγιο. Επειδή, το άγιο Πνεύμα όλα τα ερευνά, και τα βάθη του Θεού.

Γιατί, ποιος άνθρωπος γνωρίζει το μέσα του ανθρώπου, παρά μονάχα το πνεύμα του ανθρώπου που είναι μέσα στον άνθρωπο; Έτσι και τα μυστήρια του Θεού δεν τα γνωρίζει κανένας παρά μονάχα το Πνεύμα του Θεού. Κι εμείς δεν επήραμε το πνεύμα του κόσμου (δηλ. τη φιλοσοφία και την κοσμική γνώση), αλλά το Πνεύμα του Θεού, για να γνωρίσουμε όσα χάρισε σε μας ο Θεός. Κι αυτά (τα χαρίσματα) δεν τα εκφράζουμε με τα λόγια που διδάσκεται η ανθρώπινη σοφία, αλλά με λόγια που διδάσκει το άγιο Πνεύμα, μιλώντας σε πνευματικούς ανθρώπους με πνευματικόν τρόπο. Πλην, ο άνθρωπος που έχει την σαρκική γνώση (τον ορθολογισμό), δεν παραδέχεται όσα διδάσκει το Πνεύμα του Θεού, γιατί τα νομίζει για ανοησίες, και δεν είναι σε θέση να καταλάβει πως ανακρίνεται πνευματικά. Ο πνευματικός όμως άνθρωπος, ανακρίνει κάθε άνθρωπο, ενώ αυτός από κανέναν δεν ανακρίνεται».

Η απιστία υπήρχε πάντα. Μα σήμερα, με την αποτρόπαια ματαιοδοξία που μας τρώγει, την επιδείχνουμε σαν να μας δίνει τη μεγαλύτερη αξία. Όποιος έχει πίστη στον Θεό και στην αλήθεια που φανέρωσε, είναι καταφρονεμένος, σαν στενόμυαλος κι” ανόητος, και τραβά πάνω του όλα τα περιγελάσματα. Λογαριάζεται για «βλαμμένος» από τον πολύν κόσμο, μάλιστα από τον κόσμο που ξέρει να τα καταφέρνει στη ζωή, να «πετυχαίνει», να βγάζει λεφτά, να καλοπερνά, να μη δίνει πεντάρα για τίποτα, κατά το ρητό που λέγει: «Φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Για τούτο, χρειάζεται να έχει θάρρος και να περιφρονά την εκτίμηση του κόσμου και το υλικό συμφέρον του, όποιος λέγει πως έχει πίστη στον Θεό.
IC XC δια χειρός υπό Φωτίου Κόντογλου

Ενώ εκείνον που καυχιέται πως δεν πιστεύει σε τίποτα,
α’) Τον έχει ο κόσμος σε μεγάλη υπόληψη και σεβασμό, μάλιστα όσο περισσότερο άπιστος λέγει πως είναι, τόσο περισσότερη είναι η εκτίμηση και ο σεβασμός που φανερώνει ο έξυπνος και σοβαρός κόσμος στο πρόσωπό του. Ο τέτοιος άνθρωπος είναι συνοφρυωμένος, με λίγα και βαρειά λόγια, αράθυμος κι απότομος, «θετικός άνθρωπος», «γερό μυαλό».
β’) Όλα του έρχουνται βολικά, και δεν σκοτίζεται, δεν στενοχωριέται για τίποτα. Δεν έχει ευθύνες και ζαλούρες: Εδώ κάτω, λέγει, είναι η Κόλαση κι ο Παράδεισος. Η ζωή είναι για να την απολαβαίνουνε οι έξυπνοι. Οι κοιμισμένοι κι οι αφιονισμένοι ας πεθάνουνε».

Εξ άλλου, δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να κάνεις τον άπιστο! Πατάς ένα μονάχα κουμπί, κι” όλα σου έρχονται βολικά. Ο διάβολος είπε στον Χριστό: Πέσε, προσκύνησέ με, και θα γίνουνε οι πέτρες ψωμιά, «οι λίθοι άρτοι».

Λέγει λοιπόν ο έξυπνος: «Να κάθεσαι, άνθρωπος με τετρακόσα μυαλά, να χάνεις τον καιρό σου με χαζομάρες, σαν τις γρηές, με θεούς, με κόλαση και με παράδεισο, με καντήλια, με θυμιατά, με δισκοπότηρα, με παπάδες και με καλόγρηες! Και σε ποια εποχή; Στην εποχή μας, που η επιστήμη στέλνει ανθρώπους στους πλανήτες! Ακούς, φίλε μου, βλακεία που έχει αυτός ο κόσμος;».

Αυτά λένε για τους πιστούς οι έξυπνοι και οι τιμημένοι τούτου του κόσμου, και τους χειροκροτούνε οι πολλοί, που τους έχουνε για φρόνιμους σε όλα, επειδή δεν κυνηγάνε ίσκιους, αλλά έχουνε μυαλό γερό, και επιτυχαίνουνε σε ότι καταπιαστούνε.

Ναι! Επιτυχαίνουνε, γιατί, μ' έναν λόγο, η απιστία είναι «η πλατεία πύλη και ευρύχωρος οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα εις την απώλειαν», όπως είπε ο Χριστός, αλλά «εις την επί γης ευδαιμονίαν». Ενώ η πίστη είναι «η στενή πύλη και τεθλιμμένη οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα εις την ζωήν», αλλά «εις την επί γης δυστυχίαν και περιφρόνησιν». «Πολλοί εισίν οι εισερχόμενοι διά της πλατείας πύλης» κατά τον λόγο του Κυρίου, «και ολίγοι εισιν οι ευρίσκοντες την στενήν πύλην».

Όλοι οι άπιστοι λένε πως αν βλέπανε ένα θαύμα, θα πιστεύανε. Μα η πίστη δεν έρχεται με τη βία, αλλά με τη συγκατάθεση της ψυχής. Γι' αυτό σε όσους ζητάνε θαύμα για να πιστέψουνε, δεν δίνεται, κατά τον λόγο που είπε ο Χριστός στους Φαρισαίους: «Γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον επιζητεί και σημείον ου δοθήσεται αυτή».

Αλλά και θαύμα να δει ένας άπιστος, η υπερηφάνεια δεν τον αφήνει να πιστέψει, για να μη φανεί ευκολόπιστος και καταφρονεθεί.

Πριν καιρό έγραψα με συντομία πέντε- έξη άρθρα για τα θαύματα που γίνουνται σ' ένα χωριό της Μυτιλήνης, με τον τίτλο «Φρικτά μυστήρια». Πολλοί αναγνώστες συγκινηθήκανε στο έπακρο, ιδίως οι ταπεινοί κι' αγράμματοι άνθρωποι, «τα μωρά του κόσμου και τα εξουθενημένα». Οι έξυπνοι όμως κι' οι τετραπέρατοι δεν δώσανε σημασία, και κάποιοι απ' αυτούς με περιγελάσανε και μου γράψανε πως λέγω ανοησίες.

Αλλά, «Θεός ου μυκτηρίζεται». Από τότε ως τα σήμερα τα θαύματα δεν πάψανε, κι ολοένα γίνουνται πυκνότερα και τρομαχτικώτερα. Οι άνθρωποι που τα βλέπουνε μου τα γράφουνε με όλα τα καθέκαστα, κι απ' αυτά κάνω ένα βιβλίο που θα είναι σαν πυρωμένο σίδερο για τις άπιστες γλώσσες (Πρόκειται για το βιβλίο «Σημείον μέγα» που εξέδωσε ο «Αστήρ»).

Αυτόν τον καιρόν γίνουνται ανασκαφές, για να βρεθεί η αρχαία εκκλησία με τα λείψανα εκείνων που φανερώνονται ολοζώντανοι μπροστά στους απλούς ανθρώπους, στον ύπνο και στον ξύπνο τους, καθώς κι εικόνες και τα” άλλα κειμήλια. Θα είχανε βρεθεί όλα, και θα ξεσκεπαζότανε γρήγορα ολότελα αυτός ο φοβερός κρατήρας, που θα σάρωνε τους άπιστους με την αγιασμένη λάβα του, αν υπήρχανε περισσότερα μέσα στα χέρια των φτωχών ανθρώπων που σκάβουνε με μια πίστη που είναι σαν φωτιά.

Μα, όπως και να είναι, με τη χάρη του Θεού «την τ' ασθενή θεραπεύουσαν και τα ελλείποντα αναπληρούσαν», θα βγάλουνε σε καλό τέλος το βλογημένο αυτό έργο, και θα θριαμβέψει η ακατάλυτη πίστη μας, και θα ακουστεί ως τα πέρατα του άπιστου κόσμου η βροντερή φωνή: «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός ο ποιών θαυμάσια μόνος!».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου - Μυστικὰ Ἄνθη, Εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 215-219. nektarios.gr (ἤγουν: Κείμενα γύρω ἀπὸ τὶς ἀθάνατες ἀξίες τῆς ὀρθόδοξης ζωῆς.)

«Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὲ ὅλα ἀχόρταγος, θέλει ν᾿ ἀπολάψει πολλά, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ τὰ προφτάξει ὅλα. Καὶ βασανίζεται. Ὅποιος ὅμως φτάξει σὲ μιὰ κατάσταση ποὺ νὰ εὐχαριστιέται μὲ τὰ λίγα, καὶ νὰ μὴ θέλει πολλά, ἔστω κι ἂν μπορεῖ νὰ τ᾿ ἀποχτήσει, ἐκεῖνος λοιπὸν εἶναι ὁ εὐτυχισμένος. Δὲν τὸ κάνει ἀπὸ οἰκονομία, εἴτε γιατὶ ἔχει τὴν ἰδέα πὼς τὰ πολλὰ τὸν βλάφτουνε στὴν ψυχὴ ἢ στὸ σῶμα. Ἀλλὰ γιατὶ στὰ λίγα καὶ στὰ ἁπλὰ βρίσκει πιὸ ἁγνὴ ἱκανοποίηση. Καὶ περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα, ἐπειδὴ μὲ τὰ ἁπλὰ καὶ μὲ τὰ λίγα δὲν χάνει τὸν ἑαυτό του. «Τίς ἔστι πλούσιος; Ὁ ἐν ὀλίγῳ ἀναπαυόμενος»».

Ο Φώτης Κόντογλου (πραγματικό όνομα Φώτιος Αποστολέλης: Αϊβαλί Μικράς Ασίας, 8 Νοεμβρίου 1895 – Αθήνα, 13 Ιουλίου 1965) ήταν έλληνας λογοτέχνης και ζωγράφος. Αναζήτησε την «ελληνικότητα», δηλαδή μία αυθεντική έκφραση, επιστρέφοντας στην ελληνική παράδοση, τόσο στο λογοτεχνικό όσο και στο ζωγραφικό του έργο. Είχε ακόμα σημαντικότατη συμβολή στον χώρο της βυζαντινής εικονογραφίας. Σήμερα θεωρείται ως ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της «Γενιάς του Τριάντα».
www.sophia-ntrekou.gr / αέναη επΑνάσταση

Sep. 28th, 2016

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΚΑΘΟΛΙΚΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ

Βάπτισμα: με βύθιση στο νερό ή με επίχυση νερού στην κεφαλή;

Published on: 4 Μαϊου 2015

Filled Under: Τελετες - Συμβολα

Views: 1708

Tags: Βαπτισμα, Τελετη

Παρόλο που οι Καθολικοί λατινικού τυπικού συνήθως βαπτίζονται με επίχυση του νερού στην κεφαλή, αναγνωρίζουν ότι η βάπτιση με βύθιση και με ράντισμα είναι επίσης έγκυροι τρόποι βαπτίσματος. Ωστόσο, ορισμένοι θεωρούν ως αληθινό βάπτισμα μόνο το βάπτισμα με βύθιση στο νερό, συμπεραίνοντας ότι οι καθολικοί δεν είναι καθόλου βαπτισμένοι. Υπάρχουν λοιπόν διάφοροι τρόποι βαπτίσματος ή μόνο ένας;

Παρότι η Καινή Διαθήκη δεν περιέχει σαφείς οδηγίες για τον τρόπο του βαπτίσματος, ορισμένοι ισχυρίζονται ότι η ελληνική λέξη «βαπτίζω», που απαντά στην Καινή Διαθήκη, σημαίνει «βυθίζω». Επίσης υποστηρίζουν ότι μόνο η βύθιση φανερώνει τη συμβολική σημασία της «ταφής» και της «ανάστασης» μαζί με το Χριστό (βλ. Ρωμ 6,3-4).

Είναι αλήθεια ότι «βαπτίζω» συχνά σημαίνει «βυθίζω». Για παράδειγμα, η ελληνική εκδοχή της Παλαιάς Διαθήκης, μάς λέει ότι ο Νεεμάν, όπως του είχε πει ο προφήτης Ελισαίος, «κατέβηκε στις όχθες του Ιορδάνη και βουτήχτηκε [η ελληνική λέξη εδώ είναι «βαπτίζω»] στα νερά εφτά φορές» (Β΄ Βασ 5,14).

Όμως, η βύθιση δεν είναι η μοναδική σημασία του «βαπτίζω». Μερικές φορές σημαίνει απλώς «πλένω». Έτσι, ο ευαγγελιστής Λουκάς (11,38) αναφέρει ότι, όταν ο Ιησούς έφαγε στο σπίτι ενός Φαρισαίου, «ο Φαρισαίος παραξενεύτηκε που δεν πλύθηκε [«βαπτίζω»] πριν από το φαγητό». Δεν συνήθιζαν τη βύθιση πριν από το φαγητό, αλλά, σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Μάρκο, οι Φαρισαίοι «δεν τρώνε αν δεν πλύνουν [«νίπτω»] πρώτα τα χέρια τους, τηρώντας έτσι την παράδοση των προγόνων τους. Επίσης, όταν επιστρέφουν από την αγορά, δεν τρώνε αν δεν κάνουν πρώτα καθαρμούς [«βαπτίζω»]» (Μκ 7:3-4). Επομένως «βαπτίζω» μπορεί να σημαίνει «καθαρίζω» ή «πλένομαι τελετουργικά», καθώς και «βυθίζω».

Πολλές σημασίες μπορούμε να βρούμε όταν το ρήμα «βαπτίζω» χρησιμοποιείται μεταφορικά. Μερικές φορές το βάπτισμα, όταν χρησιμοποιείται σχηματικά, είναι ένα είδος «βύθισης». Αλλά όχι πάντοτε. Για παράδειγμα, μιλώντας για το μελλοντικό του Πάθος και το θάνατό Του, ο Ιησούς είπε: «Έχω όμως να περάσω [«βαπτίζω»] μια δοκιμασία [«βάπτισμα»] και με κατέχει ανυπομονησία ωσότου την υποστώ!» (Λκ 12,50). Αυτό μπορεί να υπονοεί ότι ο Χριστός επρόκειτο να «βυθιστεί» στη δοκιμασία. Από την άλλη πλευρά, θα πρέπει να σκεφτούμε και την περίπτωση να αναφέρει ότι θα «βαπτισθεί με το Άγιο Πνεύμα».

Στις Πράξεις 1,4-5, ο Ιησούς λέει στους μαθητές του: «Μην απομακρυνθείτε από τα Ιεροσόλυμα, αλλά να περιμένετε από τον Πατέρα την εκπλήρωση της υποσχέσεως για την οποία σας μίλησα. Ότι, δηλαδή, ενώ ο Ιωάννης βάφτιζε με νερό, εσείς θα βαφτιστείτε σε λίγες μέρες με το Άγιο Πνεύμα». Μήπως αυτό σήμαινε ότι θα «βυθίζονταν» στο Άγιο Πνεύμα; Όχι: Τρεις φορές οι Πράξεις δηλώνουν ότι το Άγιο Πνεύμα το χάρισε πλουσιοπάροχα ο Πατέρας όταν ήρθε η Πεντηκοστή (2:17, 18, 33). Αργότερα ο Πέτρος ανέφερε ότι το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε επάνω τους, και, επίσης, επάνω σε άλλους μετά την Πεντηκοστή, με το σαφή προσδιορισμό αυτών των γεγονότων ως μιας υπόσχεσης ότι «θα βαπτιστούν με το Άγιο Πνεύμα» (Πραξ 11, 15-17). Αυτά τα εδάφια αποδεικνύουν ότι η έννοια του «βαπτίζω» είναι αρκετά ευρεία, ώστε να περιλαμβάνει και το νερό που χύνεται.

Το χριστιανικό Βάπτισμα

Οισχυρισμός ότι η λέξη «βαπτίζω» σημαίνει πάντοτε «βυθίζω», είναι απλουστευτικός. Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθές, επειδή στη χριστιανική χρήση, η λέξη αυτή είχε μια πολύ ιδιαίτερη έννοια, διακριτή από τη συνήθη, καθημερινή χρήση του όρου.

Το ίδιο βλέπουμε και με άλλους ειδικούς χριστιανικούς όρους, όπως η «Τριάδα» και η «αγάπη» (θεία αγάπη), που ήταν αρχικά συνηθισμένες ελληνικές λέξεις, χωρίς ιδιαίτερο θρησκευτικό νόημα. Η παλαιότερη ένδειξη αναφοράς στο Θεό ως «Τριάδος» είναι σε μια επιστολή του Θεόφιλου της Αντιοχείας (Ad Autolycum [έτος 181]). Πριν τη χριστιανική χρήση, μια «τριάδα» (τριάς) ήταν απλώς οποιαδήποτε ομάδα από τρία πράγματα.

Ωστόσο, καθώς οι χριστιανοί έκαναν θεολογική χρήση του όρου, σύντομα απέκτησε ένα νέο, τεχνικό νόημα, αναφερόμενο ειδικά στα τρία θεία πρόσωπα. Όταν οι χριστιανοί ομολογούσαν ότι ο Θεός είναι μια «Τριάδα», δεν εννοούσαν μια ομάδα τριών θεών, αλλά έναν Θεό σε τρία πρόσωπα. Εδώ, μια καθημερινή λέξη χρησιμοποιείτο με ένα ειδικό, θεολογικό νόημα.

Το ίδιο συμβαίνει με την αγάπη, αρχικά έναν γενικό όρο για οποιοδήποτε είδος αγάπης. Όμως πολύ γρήγορα χρησιμοποιήθηκε στους χριστιανικούς κύκλους ως το όνομα για ένα κοινό γεύμα αδελφοσύνης μεταξύ των χριστιανών (πρβλ. Ιούδας 12).

Κατά τον ίδιο τρόπο, η λέξη «βαπτίζω» απέκτησε μια εξειδικευμένη χριστιανική χρήση, διαφορετική από την αρχική της έννοια. Πράγματι, ήδη είχε μια περίπλοκη ιστορία ειδικών θρησκευτικών χρήσεων, ακόμη και προτού την υιοθετήσουν οι χριστιανοί. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής πραγματοποίησε ένα «βάπτισμα μετανοίας» για Ιουδαίους ως μια δραματική, προφητική χειρονομία, που υποδείκνυε ότι και εκείνοι είχαν την ίδια ανάγκη για μεταστροφή όσο και οι ειδωλολάτρες. Μέσω αυτών των χρήσεων, η λέξη «βαπτίζω» απέκτησε νοηματική σύνδεση με την αρχή, τη μεταστροφή και τη μετάνοια.

Δεδομένης αυτής της ιστορίας, ήταν φυσικό ο Χριστός και οι μαθητές του να χρησιμοποιήσουν την ίδια λέξη για το χριστιανικό βάπτισμα, αν και δεν ήταν πανομοιότυπο ούτε με το ιουδαϊκό βάπτισμα ούτε με εκείνο του Ιωάννη. Όμως είναι εντελώς άστοχο να προσπαθούμε να προσδιορίσουμε την έννοια της λέξης στο χριστιανικό της νόημα μόνο βάσει της κοινής, κοσμικής χρήσης της. Θα ήταν σαν να σκεφτόμαστε ότι το δόγμα της Αγίας Τριάδος είναι πολυθεϊσμός ή ότι η παραίνεση της Καινής Διαθήκης να «αγαπάμε αλλήλους» σημαίνει μόνο να συμπαθεί ο ένας τον άλλο. Για να καταλάβουμε τι συνεπάγεται το χριστιανικό βάπτισμα, πρέπει να εξετάσουμε όχι τι σήμαινε η λέξη μέσα σε άλλα πλαίσια, αλλά τι σήμαινε και πώς αυτό ασκείτο μέσα σε ένα χριστιανικό πλαίσιο.

Εσωτερικό και Εξωτερικό Βάπτισμα

Μια σημαντική πτυχή του χριστιανικού βαπτίσματος στην Καινή Διαθήκη είναι η σαφής σχέση μεταξύ του βαπτίσματος με νερό και του «βαπτίσματος με Άγιο Πνεύμα» ή της «αναγέννησης». Αυτή η ανάλυση ασχολείται κατά κύριο λόγο με τον τρόπο του βαπτίσματος, όχι με τα αποτελέσματά του [Υποσημείωση: Για περισσότερα σχετικά με τη σχέση μεταξύ βαπτίσματος και αναγέννησης, βλ. Ιω 3,5, Πραξ 2,38, 19,2-3, 22,16, Ρωμ 6,3-4, Κολ 2,11-12, Τιτ 3,5 και Α΄ Πε 3,21]. Όμως ακόμη και οι μη καθολικοί χριστιανοί (ορισμένοι διαμαρτυρόμενοι) πρέπει να παραδεχθούν ότι η Καινή Διαθήκη συνδέει ξεκάθαρα βάπτισμα με νερό, βάπτισμα με Άγιο Πνεύμα και αναγέννηση.

Εξαρχής, αμέσως μόλις το Άγιο Πνεύμα δόθηκε κατά την Πεντηκοστή, το νερό και το Άγιο Πνεύμα συμβάδιζαν: «Να μετανοήσετε, και να βαφτιστεί ο καθένας σας στο όνομα του Ιησού Χριστού, για να συγχωρηθούν οι αμαρτίες σας, κι έτσι θα λάβετε τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος» (Πραξ 2,38).

Στις Πράξεις 10,44, οι πρώτοι Εθνικοί, στους οποίους κήρυξε ο απόστολος Πέτρος, έλαβαν το Άγιο Πνεύμα πριν από το βάπτισμά τους με νερό. Αυτό είναι πάντοτε δυνατό, γιατί ο Θεός είναι ελεύθερος να λειτουργεί εκτός των μυστηρίων, όπως και εντός αυτών. Σε αυτή την περίπτωση ταίριαζε να δοθεί το Άγιο Πνεύμα πριν από το βάπτισμα, προκειμένου να φανεί η αποδοχή του Θεού προς τους πιστεύοντες εθνικούς. Ακόμη και κάτω από αυτές τις περιστάσεις, ωστόσο, η σύνδεση με το βάπτισμα με νερό παραμένει προφανής από την απάντηση του Πέτρου: «Ποιος μπορεί να εμποδίσει να βαφτιστούν με νερό αυτοί, που έλαβαν το Άγιο Πνεύμα όπως κι εμείς;» (Πραξ 10,47).

Ακόμη και αργότερα στις Πράξεις, όταν ο Παύλος βρήκε άτομα που δεν είχαν λάβει το Άγιο Πνεύμα, αμέσως ρώτησε αν είχαν λάβει χριστιανικό βάπτισμα με νερό. Μαθαίνοντας ότι δεν είχαν λάβει, τους βάπτισε και επέθεσε τα χέρια του επάνω τους και έλαβαν το Άγιο Πνεύμα (Πραξ 19,1-6).

Αυτά τα χωρία περιγράφουν τη σύνδεση μεταξύ του νερού και του Αγίου Πνεύματος, την οποία έκανε πρώτος ο Ιησούς ο ίδιος: «Σε βεβαιώνω πως αν κανείς δε γεννηθεί από το νερό κι από το Πνεύμα, δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία του Θεού» (Ιω 3,5).

Πιο πάνω είδαμε ότι το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» περιγράφηκε ως «νερό που χύνεται». Όμως αυτά τα χωρία δείχνουν ότι το «βάπτισμα» ή το «πλημμύρισμα» του Πνεύματος από μόνο του συνδέεται στενά με το βάπτισμα με νερό.

Ας κοιτάξουμε το επιχείρημα ότι μόνο το βάπτισμα με βύθιση συμβολίζει επαρκώς το θάνατο και την ανάσταση με τον Ιησού. Είναι αλήθεια ότι η βύθιση αναπαριστά καλύτερα το θάνατο και την ανάσταση, τονίζοντας πληρέστερα το νόημα του μυστηρίου απ’ ό,τι το ράντισμα ή η επίχυση νερού (πρβλ. Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας 1239). (Η βύθιση είναι πράγματι ο συνήθης τρόπος βαπτίσματος στους ανατολικούς πιστούς της Καθολικής Εκκλησίας). Από την άλλη πλευρά, η επίχυση αναπαριστά καλύτερα το πλημμύρισμα του Αγίου Πνεύματος, που επίσης συνδέεται με το βάπτισμα με νερό. Και οι τρεις τρόποι υπονοούν με επαρκή τρόπο την αίσθηση του καθαρισμού που εκφράζει το βάπτισμα. Κανείς από τους τρεις τρόπους δεν έχει αποκλειστική συμβολική εγκυρότητα.

Orthodox-Baptistery-in-Ravenna-Italy

Βάπτισμα στην αρχαία Εκκλησία

Το ότι η αρχαία Εκκλησία επέτρεπε την επίχυση αντί τη βύθιση αποδεικνύεται από τη Διδαχή, ένα συριακό λειτουργικό εγχειρίδιο το οποίο κυκλοφόρησε ευρύτατα ανάμεσα στις Εκκλησίες των πρώτων αιώνων της χριστιανοσύνης, ίσως το αρχαιότερο χριστιανικό κείμενο εκτός της Καινής Διαθήκης.

ΗΔιδαχή γράφτηκε γύρω στο 70 μ.Χ. και, παρόλο που δεν εντάχθηκε στην Καινή Διαθήκη, αποτελεί ισχυρή μαρτυρία για την μυστηριακή πρακτική των χριστιανών κατά την αποστολική εποχή. Στο έβδομο κεφάλαιό της, η Διδαχή γράφει: «Σχετικά με το βάπτισμα, να βαπτίζετε με αυτόν τον τρόπο: Αφού έχετε πει προηγουμένως όλα αυτά τα πράγματα, βαπτίζετε στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος με ζωντανό νερό [δηλαδή με τρεχούμενο νερό, όπως σε έναν ποταμό]. Αν δεν υπάρχει ζωντανό νερό, βαπτίζετε σε άλλο νερό. Και, αν δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε κρύο νερό, χρησιμοποιήστε ζεστό. Αν δεν έχετε τίποτα από τα δύο, χύστε νερό τρεις φορές πάνω στο κεφάλι, στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Αυτές οι οδηγίες δόθηκαν είτε ενώ κάποιοι από τους αποστόλους και τους μαθητές ήταν ακόμη ζωντανοί, είτε κατά την επόμενη γενιά χριστιανών, και εκφράζουν μια συνήθεια που είχε ήδη καθιερωθεί.

Ημαρτυρία της Διδαχής έγινε δεκτή από άλλα πρώιμα χριστιανικά γραπτά. Ο Ιππόλυτος της Ρώμης κατά το έτος 215 γράφει: «Αν το νερό σπανίζει, είτε πάντα είτε για την περίσταση, τότε χρησιμοποιείστε οποιοδήποτε νερό είναι διαθέσιμο» (Η Αποστολική Παράδοση, 21). Ο Πάπας Κορνήλιος Α΄ έγραψε ότι, καθώς ο Νοβατιανός πέθαινε, «έλαβε το βάπτισμα στην κλίνη όπου κειτόταν, δια επίχυσης» (Επιστολή προς Φάβιο Αντιοχείας [έτος 251]. Παρατίθεται στον Ευσέβιο,
Εκκλησιαστική Ιστορία, 6:4311).

Ο Κυπριανός προειδοποίησε ότι κανείς δεν πρέπει να «ενοχλείται επειδή οι άρρωστοι ραντίζονται ή εγχέονται όταν λαμβάνουν τη χάρη του Θεού» (Επιστολή προς Magnus 69:12 [έτος 255}. Ο Τερτυλλιανός περιέγραψε το βάπτισμα λέγοντας ότι αυτό γίνεται «με τόσο μεγάλη απλότητα, χωρίς επισημότητα, χωρίς καμία σημαντική προετοιμασία και, τέλος, χωρίς κόστος, ένας άνθρωπος βαπτίζεται σε νερό και με την άρθρωση λίγων λόγων, ραντίζεται και μετά σηκώνεται ξανά, όχι πολύ (ή καθόλου) καθαρότερος» (On Baptism, 2 [Έτος 203]). Προφανώς, ο Τερτυλλιανός δε θεωρούσε το βάπτισμα με βύθιση τη μοναδική έγκυρη μορφή, εφόσον
λέει ότι κάποιος ραντίζεται και έτσι βγαίνει από το νερό «όχι πολύ (ή καθόλου) καθαρότερος».

Αρχαία χριστιανικά μωσαϊκά δείχνουν επίχυση επί της κεφαλής Έπειτα, υπάρχουν και οι καλλιτεχνικές μαρτυρίες. Πολλά από τα πρώιμα χριστιανικά καλλιτεχνικά έργα αναπαριστούν το βάπτισμα- αλλά όχι το βάπτισμα με βύθιση! Αν ο λήπτης του μυστηρίου βρίσκεται μέσα σε ποτάμι, αναπαρίσταται να στέκεται μέσα στο ποτάμι, καθώς χύνεται νερό πάνω στο κεφάλι του από ένα κύπελλο ή ένα όστρακο. Τα ψηφιδωτά σε αρχαίες εκκλησίες και ζωγραφιές στις κατακόμβες αναπαριστούν το βάπτισμα με επίχυση. Τα βαπτιστήρια σε πρωτοχριστιανικά νεκροταφεία μαρτυρούν βάπτισμα με επίχυση. Ολόκληρη η καταγραφή της πρώιμης Εκκλησίας- όπως φάνηκε στην Καινή Διαθήκη, σε άλλα γραπτά και σε ενδείξεις σε μνημεία- δείχνουν ότι ο τρόπος βαπτίσμα – τος δεν περιοριζόταν μόνο στη  βύθιση.

Άλλες αρχαιολογικές ενδείξεις βεβαιώνουν το ίδιο πράγμα. Ένα πρωτοχριστιανικό βαπτιστήριο βρέθηκε σε μια εκκλησία στη γενέτειρα του Ιησού, τη Ναζαρέτ, και, ωστόσο, αυτό το βαπτιστήριο, το οποίο χρονολογείται από το 2ο αιώνα, ήταν υπερβολικά μικρό και στενό για να μπορεί να βυθιστεί άνθρωπος.

Πηγή: Περιοδικό «Ανοιχτοί Ορίζοντες» (Τεύχος 1086)

ΣΥΝΑΞΑΡΙΟΝ 28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Σ Υ Ν Α Ξ Α Ρ Ι Ο Ν
Τῇ ΚΗ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ Ὁμολογητοῦ Χαρίτωνος.
Στίχοι
Τῆς γῆς πατήσας τάς τρυφὰς ὁ Χαρίτων,
Κατατρυφᾷ νῦν οὐρανοῦ τῶν χαρίτων.
Εἰκάδι ὀγδοάτῃ Χαρίτων θάνε γήραϊ μακρῷ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Προφήτου Βαρούχ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, καὶ αὐταδέλφων, Ἀλεξάνδρου, Ἀλφειοῦ, καὶ Ζωσίμου, καὶ τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Μάρκου τοῦ ποιμένος, καὶ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Νίκωνος, Νέωνος, Ἡλιοδώρου, καὶ τῶν λοιπῶν παρθένων καὶ παίδων.
Στίχοι
Εἰσδύντες εἰς γῆν Μάρτυρες τρεῖς Κυρίου,
Ἐκεῖθεν ἐκδύνουσιν εἰς θείαν δρόσον.
Ποιμὴν ὁ Μᾶρκος, Μᾶρκος, ὃν κτείνει ξίφος,
Ποιμὴν προβάτων, ὡς ὁ τῆς Γραφῆς Ἄβελ.
Ἡλιόδωρος, Νίκων, ἀλλὰ καὶ Νέων,
Χριστοῦ κατ' ἐχθρῶν ἐκ ξίφους νίκη νέα.
Τμηθέντα Παίδων καὶ Γυναικῶν μύρια,
Ὦ παῖ γυναικός, καὶ Θεέ, πλήθη δέχου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Εὐσταθίου τοῦ Ῥωμαίου.
Στίχοι
Ῥωμαῖός ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ῥωμαλέος.
Ὁ Μάρτυς Εὐστάθιος, ἄθλων πρὸς ξίφος.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀλεξάνδρου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ τριάκοντα Μαρτύρων.
Στίχοι
Ἔξαρχον Ἀλέξανδρον εἶχον τοῦ τέλους,
Τμηθέντες ἄνδρες, ὧν ἀριθμὸς τρισδέκα.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

ΑΝΑΚΗΡΥΞΙΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ (1850)


ΠΕΡΙ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΝ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΤΟΜΟΝ ΤΟΥ 1850


ΕΧΕΙ ΓΡΑΦΕΙ:

“Δυνάμει και βάσει του Τόμου του 1850, κεφαλή της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, ήτοι υπέρτατον διοικητικόν αυτής όργανον, κατεστάθη Σύνοδος Αρχιερέων εκ περιτροπής και κατά πρεσβεία λαμβανομένη. Ιστέον δέ, ότι της Συνόδου ταύτης, τη οποία εδαψιλεύθησαν τα προνόμια του εν εκάστη τοπική Εκκλησία “πρώτου”, άτε αύτη αναγνωριζομένη ως “αδελφή” των Αγιωτάτων Πατριαρχών, των Προκαθημένων των τότε Αυτοκεφάλων Πατριαρχικών Εκκλησιών...”.

Επίσης ἔχει γραφεῖ:

“...ο της περικλύτου πόλεως των Αθηνών αρχιερατεύων ιεράρχης απλώς προεδρεύει, μη ών εν τη Αυτοκεφάλω Εκκλησία της Ελλάδος Πρώτος και μη κεκτημένος ούτε τα υπό του ΛΔ' Κανόνος των Αγίων Αποστόλων τω Πρώτω της εκάστω έθνει Εκκλησίας απονεμόμενα προνόμια, ούτε πολλώ μάλλον τα των Προκαθημένων των Αγίων Πατριαρχικών Εκκλησιών.

Ο Πατριαρχικός και Συνοδικός Τόμος του αυτοκεφάλου ουδεμίαν απονέμει τω τότε Μητροπολίτη Αθηνών υπεροχικήν έναντι των λοιπών επαρχιούχων Αρχιερέων της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος θέσιν, πλην της μόνης οριζομένης, ότι ούτος εις τας Συνοδικάς συλλειτουργίας μνημονεύει ουχί της Ιεράς Συνόδου, αλλά “πάσης επισκοπής Ορθοδόξων”. Τούτο δε πράττει εξ ονόματος της υπ’ αυτού προεδρευομένης Ιεράς Συνόδου, την οποίαν, ως ελέχθη, ο Τόμος αναγνωρίζει ως αδελφήν των Προκαθημένων των άλλων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, καίπερ συλλογικόν όργανον. Ανάλογόν τι συνέβαινε κατά την χρυσήν Πατερικήν εποχήν εις την αυτοκέφαλον Εκκλησίαν της Νουμιδίας”.

'Επίσης ἐγράφη ότι “Πρώτος” στην Εκκλησία της Ελλάδος είναι η Ιερά Σύνοδος:

“...ο Τόμος ανακηρύξεως του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ελλάδος αναγνωρίζει ως “πρώτον” αυτής την Ιεράν Σύνοδον”.

Οι Αρχιερείς των “Νέων Χωρών” που χαρακτηρίζονται ως Αρχιερείς του Οικουμενικού Θρόνου έχουν “Πρώτον” τον Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως και Οικουμενικό Πατριάρχη και μνημονεύουν, κατά παραχώρησιν, συγχρόνως την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας στην οποία μετέχουν διοικητικώς.

'Ενῶ "Κατά παραχώρησιν και ως έσχατον μέτρον οικονομικής συγκαταβάσεως ωρίσθη, ως γνωστόν, όπως οι Μητροπολίται των λεγομένων Νέων Χωρών μνημονεύωσι παραλλήλως προς τον Προκαθήμενον εαυτών Αρχιεπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως και Οικουμενικόν Πατριάρχην και την ήν συναποτελούσιν, ως μέλη συνυπεύθυνα εν τη διοικήσει της Εκκλησίας της Ελλάδος, Ιεράν Σύνοδον, ικανοποιηθέντος ούτως επαρκώς του τότε σχετικού αιτήματος”.

Sep. 26th, 2016

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ
Μπορώ να κοινωνήσω Μέγα Σάββατο βράδυ, έστω κι αν δεν είμαι έτοιμος και δεν έχω εξομολογηθεί για καιρό;
Πολλοί αδελφοί μας με καλή πρόθεση μεν, αλλά ακολουθώντας λανθασμένες συμβουλές ή ακόμα και παρερμηνεύοντας τον Κατηχητικό λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου που ακούμε στην Αναστάσιμη Λειτουργία,
θεωρούν ότι το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ μπορούν να μεταλάβουν Σώμα και Αίμα Κυρίου, χωρίς εξομολόγηση και κανόνα.
Επί του θέματος ρωτήσαμε τον Ηγούμενο της Ι.Μ. Προσκυνήματος των Ποιμένων (Βηθλεέμ Ιουδαίας), Αρχιμ. Ιγνάτιο Καζάκο και σας μεταφέρουμε την απάντησή του.
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Να είστε καλά πάντοτε, ο Θεός να σας ευλογεί και χαριτώνει.
Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και Καλό και Άγιο Πάσχα Χριστού.
Στο ερώτημά σας, ερώτημα των αναγνωστών σας θα απαντήσω όπως θα απαντούσε ο μακαριστός Γέροντας Σεραφείμ, ο πνευματικός της Λαύρας του Αγίου Σάββα, Ερήμου της Ιουδαίας.
Τι θα σας έλεγε λοιπόν;
”Πολύ καλά παιδί μου, πιστεύεις, όπως λες, στο Θεό. Προσεύχεσαι, εκκλησιάζεσαι, αλλά ακόμα δεν έχεις βάλει αρχή; Δεν έχεις βάλει κανόνα στη ζωή σου;
Γιατί; Πότε περιμένεις; Μετά θάνατον; Εκεί που δεν υπάρχει μετάνοια; Γιατί αναβάλλεις; Και γιατί, όπως λες, έχεις καιρό να εξομολογηθείς; Τι σε εμποδίζει;
Ξέρουμε καλά ότι η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο που μας καθαρίζει ψυχικά και που μας συμφιλιώνει με τον Θεό.
Η αμαρτία μας χωρίζει από τον Θεό, έστω και αν κάνουμε εκατό σταυρούς την ημέρα.
Η εξομολόγηση, μας τα φτιάχνει και πάλι με τον Θεό.
Αν έχουμε πράξεις κακές, αμαρτίες που μας χωρίζουν και μας αφορίζουν, απομακρύνουν από το Θεό, πως θα πάμε να ανοίξουμε το στόμα μας και να δεχθούμε το Τίμιο Σώμα και Αίμα του Κυρίου μας;
Και ρωτάς…”Μπορώ να κοινωνήσω, το Μέγα Σάββατο, έστω και αν δεν είμαι έτοιμος και δεν έχω εξομολογηθεί για καιρό;”
Μα αυτό είναι άτοπο και λανθασμένο σαν ερώτηση και σκέψη. Γιατί;
Διότι παιδί μου, έχει καμιά ”μαγική ιδιότητα” η ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου, να σβήνει αμαρτίες και να καθαρίζει τον άνθρωπο;
Σε τι θα σε ωφελήσει η Θεία Κοινωνία αν είσαι γεμάτος λάθη και πάθη ανεξομολόγητα;
Νομίζεις ότι θα σε αγιάσει; Θα ευλογηθείς τάχα;
Φωτιά θα βάλεις μέσα σου λέγει ο Απόστολος Παύλος των Εθνών…Φωτιά και αρρώστια!
Ο Μέγας Βασίλειος λέγει ότι είναι ανάγκη να προστρέχουμε στους πνευματικούς για εξομολόγηση.
Ο καλός εξομολόγος είναι όργανο της Χάριτος του Θεού, είναι υπηρέτης και οικονόμος των Μυστηρίων του Θεού.
Καλύτερα εξομολόγηση χωρίς Θεία Κοινωνία, λόγω θανάσιμων αμαρτημάτων, παρά Θεία Κοινωνία χωρίς Εξομολόγηση και χωρίς προετοιμασία ψυχική.
Αν δεν έχουμε ευλογία από τον πνευματικό, δεν πάμε για Θεία Κοινωνία.
Βεβαίως μεταβαίνουμε στην Εκκλησία, αλλά απέχουμε από την Θεία Κοινωνία.
Όταν θα έχουμε την ευχή και την ευλογία του εξομολόγου, τότε μάλιστα και θα κοινωνήσουμε των Αχράντων Μυστηρίων.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο κινείται και φέρεται ο σωστός και ευσυνείδητος καλός Χριστιανός Ορθόδοξος, ο οποίος δεν κάνει ποτέ…του κεφαλιού του, δηλαδή όπως αυτός θέλει ή όπως άκουσε από δω κι από ‘κει.
Σε όλα απαιτείται σύνεση, σωφροσύνη και ταπείνωση.
Να ρωτάμε και να μαθαίνουμε, να μελετάμε και να ζητάμε οδηγίες και συμβουλές από καλούς ιερείς και πνευματικούς, και να ακολουθούμε με υπακοή και σεβασμό τα Άγια Μυστήρια της Αμωμήτου Ορθοδόξου Πίστεώς μας”.
Επειδή λοιπόν, είχα την μεγάλη ευλογία να ζήσω 8-9 χρόνια δίπλα στον ταπεινό Άγιο αυτόν Γέροντα της ερήμου, τον π. Σεραφείμ, κάπως έτσι θα σας απαντούσε στο λογισμό και ερώτημά σας. Εξάλλου έχουν ήδη γραφεί τόσα πολλά από τους Άγιους Θεοφόρους Πατέρες για το Κοσμοσωτήριο Μυστήριο της Μετάνοιας – Εξομολογήσεως που αν κανείς ανατρέξει και διαβάσει, θα δει ότι όλα είναι ξεκάθαρα, σαφή και χωρίς αμφιβολία καμία!
Να ευχόμαστε να μας χαρίζει ο Πανάγαθος Θεός, διάκριση και φωτισμό, διότι είμαστε μέσα στην άγνοια, ενώ δίπλα μας είναι οι γάργαρες πηγές, το γάργαρο νερό για να δροσιστεί η ψυχή μας και να φωτιστεί η διάνοιά μας.
Αμήν, γένοιτο.
Καλό και Ευλογημένο Πάσχα
Αρχιμ. Ιγνάτιος
Ηγούμενος Μονής Προσκυνήματος των Ποιμένων
Περιοχή Βηθλεέμ Ιουδαίας
Αγία Γη

Sep. 24th, 2016

ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ

Originally posted by kirykos at ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ
* * *
Ἡ ἀπό τό 1924 ἀντιμετώπισις
τῶν ἐκ τῆς Παπικῆς-Νεοημερολογιτικῆς
Καίνοτομίας ἐπιστρεφόντων εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν
Τέλος ἡ Πανορθόδοξος Ἱερά Σύνοδος ἔλαβεν ὑπ' ὄψιν καί τήν ἀπό 4/17.6.1983 ΑΠΟΦΑΣΙΝ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἥτις ἐδημοσιεύθη εἰς τόν Τόμον τοῦ «Κ.Γ.Ο.» 1983 ἐν σελ. 222-223 ἔχει δέ ὡς κάτωθι:
«ΑΠΟΦΑΣΙΣ 4/17.6.1983
Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς ἱεραρχίας τῆς ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τήν συνεδρίαν Αὐτῆς τῆς 17/6/1983 ἐπελήφθη τοῦ θέματος «Περί τοῦ δι' "ἐκχύσεως" ἤ "ραντισμοῦ" βαπτίσματος» τῶν νεοημερολογιτῶν.
Λαβοῦσα δέ ὑπ' ὄψιν:
α) Τόν Ν΄ Ἀποστολικόν Κανόνα, ὅστις ρητῶς διαγορεύει τήν τριπλῆν κατάδυσιν καί ἀνάδυσιν τοῦ βαπτιζομένου ἐν τῶ μυστηρίω τοῦ βαπτίσματος.
β) Ὅτι ἡ τριπλῆ κατάδυσις καί ἀνάδυσις ἐν τῶ ὕδατι, ἀποτελεῖ οὐσιαστικόν στοιχεῖον διά τήν ἐγκυρότητα τοῦ μυστηρίου, διότι: διά τῆς τριπλῆς καταδύσεως ὁμολογοῦμεν τό δόγμα τῆς θεαρχικῆς Τριάδος κατά τάς ἐπικλήσεις ἐκφωνούμενον, ἀλλά καί τό δόγμα τῆς οἰκονομίας Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν, οὗ τόν θάνατον μετά τῆς ταφῆς καί τήν τριήμερον ἀνάστασιν συμβολικῶς ἐκτυποῦσιν αἱ τρεῖς καταδύσεις καί ἀναδύσεις. Κατά τόν Ἅγιον Νικόδημον «δέν πρόκειται περί ἁπλοῦ συμβολισμοῦ, ἀλλά περί πραγματικότητος, διότι αὐτός ἐν αὐτῶ ἐνεργεῖ τον τοῦ Κυρίου θάνατον ὁ ἄνθρωπος. Τοὐτέστιν αὐτός ὁ βαπτιζόμενος ἀποθνήσκει καί συνθάπτεται τῶ Χριστῶ τῶ ὕδατι τοῦ βαπτίσματος (Ρωμ. 6, 9). Ἄνευ τῶν καταδύσεων εἷναι ἀδύνατον νά γένηται εἰς ἡμᾶς τό ὁμοίωμα τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ καί τῆς τριημέρου ταφῆς. Το Ὀρθόδοξον βάπτισμα εἷναι, ὅμως, συνάμα τύπος καί τῆς εἰς Ἅδου καταβάσεως τῆς ψυχῆς τοῦ Κυρίου. Οὕτω διά μέν τοῦ τύπου τῆς ταφῆς τοῦ Χριστοῦ θεουργεῖται τό σῶμα τοῦ βαπτιζομένου, διά δέ τοῦ τύπου τῆς εἰς Ἅδου καταβάσεως θεοῦται ἡ ψυχή του».
Καί πάλιν: «ἐπειδή αἱ τρεῖς καταδύσεις καί ἀναδύσεις, ἀναγκαῖαι εἰσίν ἐν τῶ βαπτίσματι, διά νά εἰκονισθῆ δι' αὐτῶν ὁ τριημερονύκτιος θάνατος, καί ταφή καί ἀνάστασις τοῦ Σωτῆρος, ἐν οἷς ἡ σωτηρία, καί ἄφεσις, καί καταλλαγή δίδοται παρά θεοῦ τοῖς ἀνθρώποις, ἄρα τό λατινικόν ράντισμα, τῶν καταδύσεων καί ἀναδύσεων ὄν ἔρημον, ἀκολούθως ἔρημον καί τοῦ τύπου τοῦ τριημερονυκτίου θανάτου, καί τῆς ταφῆς καί ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ὑπάρχει. Εἰ δε τούτων, δῆλον ἐστί καί ὁμολογούμενον, ὅτι, καί ἔρημον πάσης χάριτος ἐστι καί ἁγιασμοῦ, καί ἀφέσεως ἁμαρτιῶν». (Ἱερόν Πηδάλιον, σημ. εἰς Ν΄ Ἀποστολικόν Κανόνα).
Καί πάλιν: «'Ἄς μάθωσιν, ὅτι δέν τελειοῦται τό βάπτισμα διά μόνων τῶν τῆς Τριάδος ἐπικλήσεων, ἀλλά δεῖται ἀναγκαίως καί τοῦ τύπου τοῦ θανάτου, καί τῆς ταφῆς, καί ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. ἐπειδή οὔτε μόνη ἡ εἰς τήν Τριάδα πίστις σώζει τον βαπτιζόμενον, ἀλλά σύν αὐτῆ ἀναγκαία ὑπάρχει καί ἡ εἰς τόν θάνατον τοῦ Μεσσίου πίστις, καί οὕτω δι' ἀμφοτέρων ἐντός τῆς σωτηρίας καί μακαριότητος γίνεται οὗτος: «Ἐν τρισί γάρ καταδύσεσι (καλόν γάρ το τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ἐπαναλαβεῖν) καί ἰσαρίθμοις ταῖς ἐπικλήσεσιν, τό μυστήριον τοῦ βαπτίσματος τελειοῦται, ἵνα καί ὁ τοῦ θανάτου τύπος ἐξεικονισθῆ, καί τῆ παραδόσει τῆς θεογνωσίας τάς ψυχάς, φωτισθῶμεν οἱ βαπτιζόμενοι» (αὐτόθι).
γ) Τήν Ὀρθόδοξον παράδοσιν, ἥτις οὔτε τό δι' «ἐκχύσεως», οὔτε το διά ραντισμοῦ «βάπτισμα» τῶν Λατίνων ἐδέξατο ἤ ποτέ ἀνεγνώρισεν.
δ) Τό γεγονός, ὅτι ἐν τοῖς κύκλοις τῶν σχισματικῶν Νεοημερολογιτῶν ἡ Παπική αὕτη καίνοτομία ἐστίν εὐρέως διαδεδομένη, ἐν δέ τοῖς οἰκουμενιστικοῖς κύκλοις τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐπεβλήθη τό διά ραντισμοῦ ἤ δι' ἐπιχύσεως «βάπτισμα».
ε) Τήν δήλωσιν τοῦ P.C., δι' ἧς οὗτος δηλοῖ, ὅτι τό εἰς αὐτόν «βάπτισμα» ὑπό νεοημερολογίτου-οἰκουμενιστοῦ ἐτελέσθη δι' ἐκχύσεως.
ΣΥΣΚΕΨΑΜΕΝΗ ΕΝ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ
ΑΠΟΦΑΙΝΕΤΑΙ
α) Ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἕν καί μόνον Βάπτισμα ὁμολογεῖ διά τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως καί ἕνα μόνον δι' αὐτοῦ δέχεται, ἤτοι τό διά τριπλῆς καταδύσεως καί ἀναδύσεως καί τῆς ἐπικλήσεως τῆς ἁγίας Τριάδος. Τοῦτο τό Βάπτισμα ὡς θεοδίδακτον καί θεοπαράδοτον καί ὑπό τῶν ἁγίων Συνόδων καί τῶν Πατέρων βεβαιωθέν, ἡ Ὀρθόδοξος Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἀείποτε ἐδέξατο καί ἐφήρμοσεν.
β) Τό τῶν Νεοημερολογιτῶν-Οἰκουμενιστῶν Βάπτισμα, τελούμενον ἀπολύτως κατά τον Ὀρθόδοξον τύπον, δέχεται κατά τόν Ζ΄ Κανόνα τῆς Β΄ ἁγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τόν Α΄ Κανόνα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, οἰκονομικῶς, ἤτοι τούς προσερχομένους τῆ ἀκαινοτομήτω ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, δέχεται μή ἐξ ὑπαρχῆς τελοῦσα τό Βάπτισμα αὐτοῖς, ἀλλά δι' ἁγίου Μύρου.
γ) Τό ὑπό τῶν Νεοημερολογιτῶν-Οἰκουμενιστῶν τελούμενον διά «ραντισμοῦ», ἤ δι' «ἐκχύσεως βάπτισμα», ἡ ἀκαινοτόμητος ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἀπορρίπτει καί οὐδόλως ἀποδέχεται καί ὁρίζει τούς προσερχομένους ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ τῆ ἀκαινοτομήτω ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, βαπτίζεσθαι ἐξ ὑπαρχῆς καί οὕτω προστιθεμένους Αὐτῆ.
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
† Ὁ Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος
ΑΝΔΡΕΑΣ

ΤΑ ΜΕΛΗ
† Ὁ Κιτίου Ἐπιφάνιος † Ὁ Μεσσηνίας Γρηγόριος † Ὁ Ἀττικῆς-Μεγαρίδος
Ματθαῖος † Ὁ Πειραιῶς-Νήσων Νικόλαος † Ὁ Βρεσθένης Λάζαρος
† Ὀ Ἀργολίδος Παχώμιος † Ὁ Φθιώτιδος Θεοδόσιος † Ὁ Σερβίων-Κοζάνης
Τίτος † Ὁ Ἀρχιγραμματεύς Ἱερομ. Κήρυκος Κοντογιάννης
Ἡ Ἱερά Σύνοδος μετά μακράν συζήτησιν, ἐπεφυλάχθη νά λάβη ἀμέσως ἀπόφασιν προκειμένου νά μελετηθῆ ὑφ' ὅλων τό θέμα καί διότι ὅπως ἐτονίσθη μία νέα ἀπόφασις ἐπί τῆς γραμμῆς τῆς ἀκριβείας, πρωτίστως πρέπει νά διακονῆ τό ἔργον τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπίσης ἐλήφθη ὑπ' ὄψιν τό ἐν ἀρχῆ λεχθέν περί κοσμικοῦ πνεύματος ἐπί τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας καί ὅτι ἐν ὄψει τῆς πληθύος τῶν σχισματοαιρετικῶν παλαιοημερολογιτικῶν Παρατάξεων, ἀπαιτεῖται μεγάλη Κατηχητική-Ποιμαντική ἱεραποστολή, προκειμένου νά συνειδητοποιήσουν πρῶτα οἱ «παλαιοημερολογῖται» καί ἐν ταυτῶ καί οἱ προτιθέμενοι νά ἐπιστρέψουν Νεοημερολογῖται, τί εἷναι ὀρθοδοξία, τί εἷναι Ἐκκλησία καί ὑπό ποίων σήμερον αὕτη ἐκπροσωπεῖται καί ἐκφράζεται. ἐξαιρέτως δέ ἐτονίσθη ὅτι τό κακόν εἰς τούς θέλοντας νά ἐπιστρέψουν προκαλεῖ ἡ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗ ΟΥΝΙΑ, ἤτοι, αἱ Παλαιοημερολογιτικαί Σχισματικαί Παρατάξεις, την ἀρχήν τῶν ὁποίων ἐποίησεν τό 1937 ὁ Νεοημερολογιτισμός, καί συνέχισεν μέ τάς δύο τελευταίας Σχισματοαιρετικάς Παρατάξεις «τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν» καί αὐτήν τῶν Νικολαϊτῶν.
Τό θέμα θά συνεχισθῆ καί θά ὁλοκληρωθῆ εἰς προσεχῆ Ἱεράν Σύνοδον, ἐνῶ ἐξητάσθησαν καί τρέχουσαι περιπτώσεις κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐζήτησαν νά προσχωρήσουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ὡς ὁ ἐκ Σερβίας π. Χαράλαμπος, ὁ π. Ἐλισσαῖος καί π. Δαυίδ. ἐπ' αὐτῶν ἐλήφθησαν εἰδικαί ἀποφάσεις.

Previous 10

September 2016

S M T W T F S
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 

Tags

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com